Arquivos mensuais: Febreiro 2012

Recife: o comezo soñado

Chegamos a casa de Pamela sen demasiados atrancos, exceptuando o pequeno cristo que montamos coas mochilas no ônibus. Seguindo as indicacións que ela nos dera vía CouchSurfing, plantámonos no seu piso ás 12 do mediodía, baixo un sol de xustiza. Timbramos, unha voz feminina e xuvenil díxonos algo así como “¡suban!”, mentres nos abría o portal, procedimos, e deu comezo o torrente de presentacións.

Alí habían dous suízos e unha suíza, anteriores inquilinos e que marcharon ese mesmo día á media hora da nosa chegada; outros dous brasileiros que marcharon ao día seguinte; Fifo, o compañeiro de piso de Pamela; e os que conformarían a nosa panda os seguintes cinco días da nosa estancia en Recife:

Lisa, unha rapaciña vexetariana, naturista, ecoloxista, que chegara tamén de Suíza. Era apoucada, caladiña ata chegar a desconcertar, pero ó mesmo tempo era agarimosa, atenta e amable.

Máis tarde, aproximadamente unha hora despois da nosa arribada, entrou pola porta “a estraña parella”. Ela, Taty, unha brasileira de Manaús e bióloga de profesión, era unha desas persoas que che abren o seu corazón de par en par ós cinco segundos de terte coñecido. O problema (bendito problema) é que, debido ó seu sorriso eterno e á extrema dozura do seu trato, era absolutamente imposible non facer o mesmo e abrirlle tamén ti o teu corazón a ela.

Por outra parte, estaba el. Richard, un estadounidense de Wisconsin, que estaba comezando a coñecer as bondades do viaxar. Malladiño a Javier Veiga, amosábase curioso, interesado en coñecer as diferentes culturas que o rodeaban. Estaba en permanente estado de fascinación, e non daba creto ós seus compatriotas que se negan a saír dos E.U.A. por infravalorar ó resto de países do mundo.

E, cómo non, por último estaba ela, a nosa anfitriona, a señorita Pamela Quiroga. Un pouco bretona, un pouco chilena, un pouco brasileira, e, aínda que ela non o sabía, polo seu apelido, inequívocamente tamén un pouco galega, esta estudante de xeografía gardaba no seu interior o mellor de cada casa. É inevitable que tan fascinante mestura orixine unhas expectativas extraordinariamente altas. O problema (bendito problema), é que a moza en cuestión superaba sobradamente tales expectativas. Amosándose sempre con tenrura, de súpeto podía sorprenderte con improperios tales como “huevón” ou “la puta que te reparió”, rompendo por completo os teus esquemas. Era divertida, bulideira e festeira ata, e non esaxero, tumbarnos a Cons e a min.

A nosa peña en Recife. De dereita a esquerda, Lisa, Richard, Pamela e Taty.

Pois esta foi a calidade da xente coa que nos atopamos á nosa chegada a Recife. Qué máis se pode pedir. Nin nas nosas mellores pesquisas pensáramos rodearnos de xente tan marabillosa. Foi chegar ó Brasil e disipar por completo tódalas nosas dúbidas e inquedanzas, foi poñer un pé no noso primeiro fogar e comezar a subir a nosa moral ata niveis estratosféricos. Primeiro foron as presentacións, despois meternos en internet para coñecer a vitoria do Celta en Elxe, e por último recuperar as enerxías precisas xantando e pegándonos unha ducha.

E menos mal que recuperamos, porque acto seguido, ás 15:00 do serán, arrincamos cara ó entroido de Olinda. Mallados coma polbos tras 26 horas voando, pero, como digo, coa moral polas nubes, mergullámonos na meirande festa que coñecéramos ata ese día. Millóns de persoas nas rúas, un colorido espectacular, comparsas e xigantes que te atropelaban chegando por todas partes, todo o mundo bailando, brincando, cantando, dende a criança máis cativa ata o avó máis decrépito. E así, bailoteando por aquí e por alá, chimpando por acó e por acolá, déronnos as 00:00 da noite. Xa só quedabamos Pamela e no-los dous. Bueno, máis ben un e medio de no-los dous, xa que eu, nunha das miñas clásicas decisións profundamente meditadas, optei por calzarme unhas chancletas por primeira vez na miña vida para asistir á meirande festa que coñece o ser humano. Evidentemente, ás poucas horas tiña un pé para tirar con el. Isto tivo a súa parte positiva, xa que entre a cara de morto que eu tiña e que me desprazaba arrastrando un pé, a xente tomábame por zombi e creábase espazo ó meu redor, algo que se agradece no medio de semellante masificación e a trinta e tantos graos. Metímonos na zona de concertos e estivemos agardando polo famoso Seu Jorge máis de unha hora, ata as 02:00. Mais, cando se cumpriron as 11 horas de festa, venceunos o cansanzo. Mañá sería outro día.

De festa no entroido de Olinda

Pequena mostra da cantidade de xente e colorido da festa

Sinxelamente xenial

O día seguinte comezámolo no bar de abaixo da nosa casa, a birra viva no-los seis máis Vilson e o seu curmán, dous torcedores do Santa Cruz de Recife que tampouco tardaron nadiña en gaña-la nosa simpatía. Non sei en qué momento a alguén se lle deu por mentar a cachaça, pero inmediatamente comezaron a caer rodadas de chupitos na nosa mesa ata que marchamos para o concerto de Seu Jorge, que ese día tocaba no barrio de Varzea, ó carón da nosa casa, e desta volta non tiñamos pensado deixalo escapar. E menos mal, porque vaia grupazo. Mestura de música brasileira, africana, jazz… unha gozada. Unha vez rematado o concerto, e aínda encendidos pola calidade da música, botamos de parrafada -acompañada de cervexa e do saudeiro chupito de cachaça- ata as 05:00 da mañá. Dous de dous. Difícil de imaxinar.

A quarta feira tomámola de relax. Era necesario. Decidimos facer unha visita ó museo Instituto Ricardo Brennant, a que fora casa dun mecenas (o tal Ricardo), que se lle deu por recadar arte do século XV en adiante e montarse semellante chiringo, e que hoxe pertence ó estado brasileiro. Moi interesante, e moi estimulante o paseo en carroza dende a entrada dos xardíns ata a porta do propio museo. Ó chegar a casa, peli en francés subtitulada en portugués, e a durmir, que ó día seguinte tocaba praia.

Cons no Ricardo Brennant, canda un perrete-cabaleiro medieval.

Cons no Ricardo Brennant, canda un perrete-cabaleiro medieval.

E para elo houbo que que erguerse ás 07:30 para tirar para a praia de Porto de Galinhas. Era unha praia longa pero estreitiña, que quedou en nada cando subiu a marea. Foi unha sensación estrañísima observar o Atlántico exactamente igual a como o coñecemos dende a nosa beira na Galiza, incluso percibir o mesmo cheiro, o mesmo sabor ó mergullarse… pero con dez graos máis. Un momento para a lembranza foi o peixe á grelha que nos prepararon e nos metimos en plena praia. Soubo a gloria.

Degustando un peixinho á grelha en Porto de Galinhas.

A sexta feira supoñíase que era o día da nosa despedida, xa que tiñamos medio apalabrada a nosa hospedaxe na casa da nosa seguinte anfitriona, Katyl Cabral, en Salvador, así que nos erguimos cedo un día máis, esta vez para visita-lo mercado de São Josê. Máis semellante ó zoco dunha cidade árabe que a un mercado dun país latino, São Josê serviunos para facer unhas compriñas necesarias e para xantar realmente rico nun auto-servizo. A sorpresa levámola ó chegar a casa e comprobar que Katyl non respondera á nosa última mensaxe en CouchSurfing solicitándolle o seu enderezo. Non tiñamos ónde morar á nosa chegada a Salvador. Había que quedar un día máis en Recife. Había tempo de organiza-la nosa despedida.

Ésta consistiu en xuntarnos no-los cinco (todos agás Lisa, que marchara ese día), máis Vilson e máis outro grupo de amiguetes de Pamela e Taty. Entre eles fixemos migas especialmente boas con Chico, un estudoso da cultura celta que recoñeceu, para a miña enorme ledicia, o escudo da miña camisola e con quen nos fartamos de brindar con cachaça. Polo Celta. Por Galiza. Por Irlanda. Por Escocia. Por Gales. Pola Bretaña (ahí tamén entrou Pamela). Por Cornualles. Pola Illa de Mann. Polo Brasil. Por Recife. Botella de cachaça liquidada en hora e media. Houbo tempo para bailar unha pouquiña de samba, e para casa coa cabeza posta en Salvador, concretamente na casa de Katyl. Houbo sorte. Desta volta a nosa segunda anfitriona si nos enviara o seu enderezo, e de paso tiñamos a confirmación de que disporemos de fogar en Río. Parece que isto engraxa…

Administrando cachaça ao persoal, xa sabades cómo vai

Con Richard. ¡Non me digades que non é Javier Veiga!

Con Richard. ¡Non me digades que non é Javier Veiga!

Recife xa forma parte do pasado. Do noso pasado e dos nosos corazóns. Por ser a primeira parada da nosa aventura, do soño das nosas vidas. Polo carnaval de Olinda. Por Seu Jorge. Polo Recife antigo. E sobre todo e por riba de tódalas cousas, polas súas xentes. Extraordinariamente amables, alegres e doces son os pernambucanos. Pero a nosa panda… Ai, a nosa panda. Pamelinha, Taty… Richard, Vilson, Lisa, Chico… Recife ficará por sempre nos nosos corazóns principalmente por vocês. Vocês fixeron que o comezo da nosa volta ó mundo fose o comezo soñado, incluso mellor. Pode que ata demasiado bó. O listón está alto de máis.

Obrigado por todo. Querémoste, irmá celta.

Irmandade celta galego-bretona

Advertisements

Últimas despedidas, primeiros voos e chegada a Recife

Miami, Florida, 19 de febreiro de 2.012. 22:25 hora local. 04:25 AM hora galega. Non sei a cántos milleiros de pés de altura dixo o capitán Luís que nos atopabamos. Hai 20 minutos que despegou o noso avión rumbo a Recife, primeiro destino marcado na ruta, previa escala en Salvador de Bahía. A hora prevista da chegada son as 10:50 AM hora brasileira, 08:50 AM hora yankee e á súa vez as 14:50 hora galega. Efectivamente, non temos nin idea de en qué hora vivimos. O único que sabemos é que cando aterremos habemos levar máis de un día enteiro voando, xa que á malleira do Miami – Recife hai que sumarlle a do Madrid – Miami, mailas 4 horas de espera no aeroporto da cidade máis representativa do estado de Florida.

Marchamos. Hai silencio. Non hai nada que dicir. Si moito que pensar. Pensamos na mini-fin de semana que vimos de pasar en Madrid canda Vero e Pali visitando ás nosas “mocitas madrileñas”. Na infinita amabilidade coa que se nos tratou en casa de Carlota. Nese xantar entrañable a máis non poder en casa de Mary, con Cristina e máis Ramón. Pensamos en cantísimo te imos a botar en falta a ti e ás túas xenialidades, Mardou. Lembramos o intre no que, xa subidos no coche destino Madrid, unha mociña chamada Pamela Quiroga nos confirmaba vía CouchSurfing que temos fogar en Recife, e de paso nos quitaba unha boa tonelaxe de enriba e desfacía o nó que nos encollía o estómago. Non sabemos nada dela. O seu perfil en CouchSurfing está completamente baleiro, sen amigos nin referencias. Bueno, sabemos dúas cousas: o seu enderezo, e que queremos chegar á súa casa canto antes.

Cara aló imos, Pamela.

Motivos da aventura

¿Motivos? Moi sixelo: esta viaxe é nós e nós somos esta viaxe. Nós cremos con firmeza que outro mundo é posible, queremos loitar por cambialo, e esta viaxe é o mundo. É o mundo que compre que coñezamos para poder cambialo axeitadamente, atendendo ás necesidades de todos e cada un dos seus recunchos, ata o máis recóndito. E non só iso. Existen infinidade de motivos menores.

Nós somos uns moinantes, festeiros ata quedar sos. E esta viaxe é o entroido do Brasil, Las Vegas, Hawaii, é unha full moon party en Thai.

Nós somos nacionalistas, defendemos a independencia e a persistencia dos pobos, de tódalas culturas do planeta. E esta viaxe é o pobo guaraní, o quechua, o maorí, o aborixe, o tibetano…

Nós somos anticapitalistas. Fuximos do modo de vida da sociedade de consumo, sempre atada a unha hipoteca, a unha letra do tesouro, a un plan de pensións, á procura dun emprego onde te oprimen e te mangonean. E esta viaxe é un percorrido polo outro mundo, ese mundo oprimido, esmagado, asfixiado polo noso, no que vive o 90% da poboación, percorrido no que acabamos de investir os aforros de toda a nosa vida.

¿Motivos? A pregunta non é cáles son os motivos de facer esta viaxe. A pregunta é se existe algún para quedar na casa.

Despedidas…

Prometérame a min mesmo que non ía publicar neste blogue nada máis que non fose pura narración da aventura. Coñézome bastante ben, e sabía que o ter que dicirlle ata dentro dun ano” a tanta xente en tan pouco tempo ía facer de min estes últimos días unha especie de oso amoroso embarazado, un ser desprezable que vai de aquí para alá choromicando deste ombreiro a aqueloutro, cuns trocos de humor bestiais provocados polos xa máis lóxicos medos e nervios previos ó comezo da aventura.

Son pefectamente consciente de que non teño dereito a estar melancólico nin triste. Non marcho á guerra. Non emigro. Nin sequera marcho unha tempada na procura de novas oportunidades. O domingo saímos rumbo ó Brasil para vivir unha experienza apaixoante, pola que levamos loitando máis de tres anos, coa que imos cumprir o soño das nosas vidas e me consta que o de outra moita xente. Por iso me fixera aquela promesa. Pero non puido ser. Nestas últimas semanas previas á viaxe vivimos intres demasiado especiais como para non reflectilos nas memorias da que con toda seguridade será unha das experienzas máis inesquecibles das nosas vidas.

Teño que dicir que nunca perdimos de vista o marabilloso da afronta que temos por diante. Sempre tivemos presente o privilexiado da nosa situación. Aínda así, os acontecementos das últimas datas sobrepasáronnos por completo. Comezando polo derradeiro partido en Balaídos -do que, por certo, tiven a oportunidade de despedirme a pé de campo e saíndo pola porta 0-, a medida que se achegaba a hora de partir e as persoas a despedir eran máis importantes nas nosas vidas, as escenas gañaban en dramatismo de xeito alarmante.

A miña despedida de Balaídos a pé de campo, no Celta 4 -Recreativo 1. Só espero que a seguinte vez que pise o Templo, éste sexa un estadio de Primeira

E chegou a prensa, e como Cons e máis eu apenas coñecemos a un feixiño insignificante de persoas, a reportaxe en Faro e as entravistas en Radio Galega e Cadena Ser axudaron a que se sumaran á fervenza de despedidas simples coñecidos, amigos de amigos de amigos e incluso unha boa morea de pefectos descoñecidos. Ceas, festas de cócteis, agasallos, amuletos, obxectos para lembrar, apertas, consellos, peticións, bágoas, moitas bágoas… “quérote moito”, “voute botar moitísimo en falta”, e máis bágoas, moitas máis bágoas. E as nosas cabeciñas a piques de estoupar. E os nosos corazóns, nun puño.

Estudio de Radio Galega no que fixen a entrevista para o programa "Galicia por Diante"

Despedida que me fixo a miña xentiña do Calvario. Pelos coma escarpias

E a despedida que nos fixo a nosa xente de Churruca e outro sector do Calvario, entre outros. Demasiado

Pero xa está. Xa estamos no aire. Xa deu comezo a nosa aventura. O soño comeza a cumprirse. Agora o que nos queda é desfrutar, aprender. Non defraudar á nosa xente nin a nós mesmos, facer todo o que dixemos que iamos facer ó longo dos tres anos que nos levou materializa-lo soño das nosas vidas. Cumprir promesas. Pero cumprilas de verdade, non coma cando dixen que non ía publicar nada máis neste blogue que non fose pura narrativa. Estamos nelo. Habémolo acadar.