Mar de Ajó e Mar del Plata. O planeta dos cans e a outra “Perla do Atlántico”

Sábado 31 de marzo. 05:00 da mañá. Ou da madrugada, como prefirades, é a mítica hora absurda, que non sabes moi ben en qué franxa do día has de ubicala. Pois a este absurdo horario, aturdidos tras ser bruscamente espertados polo conductor do autobús, vímonos na terminal de Mar de Ajó.

Preguntamos na cafetería polo enderezo que tiñamos da casa, Manuel Rico número 739, e puxémonos en marcha. Ós cinco minutos de camiñar por beirarrúas convencionais, desapareceron o cemento e mailo asfalto, e comezamos a avanzar por estradas de terra arenosa.

Transcorreu menos de media hora ata que nos atopamos de fuciños coa nosa casa, a que era dos avós de Lucho, e que actualmente se atopa á venda. Era unha casiña xeitosa, sen demasiados alardes, con salón, cociña, dúas habitacións e baño. Levabamos instruccións detalladas de por ónde entrar, de cómo abrir o paso da auga e conectar a electricidade. Para conseguir gas xa nos rompimos un pouco máis a cabeza, pero nada fóra do normal.

A nosa casa en Mar de Ajó, cortesía de Lucho Massarotti.

Notábase que Paco, o encargado de facilitarnos as chaves e as instruccións, pasaba periódicamente por alí, o nivel de hixiene era máis que aceptable. Tras facer de aquelo un fogar habitable, e dado que non eran horas para nada, e menos nun pobo de aquelas características, botámonos a durmir un anaquiño.

Espertamos polo serán cedo, e saímos a pasear polo pobo.

Mar de Ajó é unha localidade costeira da provincia de Buenos Aires, situada a uns 300 quilómetros ó sureste de Ciudad Capital, e que conta cuns 20.000 habitantes, aproximadamente. A zona onde nós viviamos estaba moi pouco urbanizada. Polos seus camiños de terra transitaban motos, cabalos e carros, o menos habitual era ver pasar un automóbil. Había que achegarse á principal arteria da cidade, a Avenida Costanera, para atoparse con estradas asfaltadas, edificios, hoteis onde se aloxan os numerosos turistas que visitan Mar de Ajó en tempada alta, comercios e ata un casino.

Carro tirado por un cabalo pasando xusto por enfronte do noso portal.

Camiñamos ata chegar á praia, unha auténtica inmensidade da que non vos podo falar con certeza da súa lonxitude, xa que pese a camiñar horas por ela, non fumos quen de ver nin o seu comezo nin o seu remate. Cando nos rendimos, subimos a camiñar por unha das rúas paralelas á praia.

Un peirao na inmensa praia de Mar de Ajó, San Bernardo e non sei cántas localidades máis.

Canto máis avanzabamos menos modesto se amosaba o noso entorno, máis nivel ofrecían tanto vivendas como negocios. A explicación era do máis esclarecedora: xa non estabamos en Mar de Ajó, de tanto camiñar pasáramonos e atopábamonos en San Bernardo, a localidade contigua, e que aparentemente conta cun concello con máis recursos que Mar de Ajó, por dicilo dalgún xeito.

O que nos chocou de San Bernardo, ademáis de semellante diferenza de nivel de vida cos seus veciños do sur, foi que, coma se o seu nome fose un preludio, aquel era un pobo dominado polos cans. Eu calculo que a relación debía de ser de 106 por cada ser humano, can arriba can abaixo. Pero non só era a proporción: camiñando por San Bernardo tes a sensación de que a especie humana está subordinada á canina, que veneran ós cans e obedecen e acatan as tiránicas leis perrunas. De feito pareceume albiscar ó lonxe a un señor con traxe de Armani correndo cun pao na boca para entregarllo ó seu dono, un chihuahua de 100 gramos. Iso si, á volta vin ó mesmo chihuahua recollendo cun periódico as deposicións do señor de Armani, o que me fixo reflexionar sobre cál das dúas sociedades está realmente sometida ós desexos dos cans, se a de San Bernardo ou a nosa.

Xa deixando pensamentos trascendentais a un lado, chegamos a casiña ás 22:00, tras sete horazas de camiño entre ida e volta.

O domingo ás 15:00 había que estar nunha cafetería que localizaramos o día anterior en San Bernardo, e que contaba con Wi-Fi. Para quen aínda non se decatase a estas alturas, efectivamente, xogaba o Celtiña. Nesta ocasión o rival era o Vila-Real “B”, e dado que o Valladolid gañara o día anterior e se achegara a tan só un punto, era necesario sacar o partido adiante. Unha vez máis, os meus ollos eran Xaime Escudeiro.

Nunha primeira metade bastante frouxa por parte do equipo, apenas puiden escoitar dous minutos seguidos debido ó precario da conexión á rede. De cara á segunda parte mudeime ó bar de enfronte, onde a conexión mellorou sensiblemente, mesma melloría que experimentou o xogo do Celta, que con goles de Orellana e Iaguiño se impoñía por 2 a 0.

Se a narración do gol de Joan Tomás a semana anterior por parte de Xaime soara a música celestial, o xeito no que cantou estes dous emocionoume ata tal punto que chegou a poñerme os pelos de punta. Entráronme gañas de chorar. Non o fixen. Sería coma botar os carros antes que os bois, e aínda a risco de resultar cansino, queda moitísimo camiño que percorrer. O mesmo que nos sucedía a nós, que tiñamos unha boa quilometrada por diante antes de chegar a casa.

Cando o fixemos, collimos dúas cadeiras, e coma se fosemos dous texanos de toda a vida, sentamos no porche da casa escoitando música, parolando, e observando o que pasaba pola rúa que tiñamos enfronte, que principalmente eran cans soltos e xentes de etnia xitana. Cando nos aburrimos de face-lo Cletus, Cons foise deitar, e eu fiquei escribindo ata as mil.

Non é Arizona, é Mar de Ajó.

O luns ás 11:00 da mañá pasou pola casa a irmá de Paco para recolle-las chaves e levalas de volta a Buenos Aires, así que era momento de partir a Mar del Plata, dende onde tiñamos pensado comezar o descenso á Patagonia. O que sucedeu realmente xa o relatarei cando proceda, agora é tempo de rendirlle tributo a Mar de Ajó na nosa despedida. E fareino facendo miñas as verbas daquela canción dos Red Hot Chili Peppers: “I know, I know, for sure: the life is beautiful in Mar de Ajó”.

Manuel Rico, a rúa onde se atopaba a nosa casa.

Como dicía, o noso seguinte destino era Mar del Plata. Collimos o colectivo ás 14:00 na terminal de Mar de Ajó, e chegamos contra as 18:00. O plan era pasar a noite e pola mañá achegarnos a unha zona de tránsito de camións para iniciar o descenso a Ushuaia facendo autostop.

Aínda seguiamos en números vermellos tralo varapao que supuxo o Brasil para as nosas economías, e tivemos que deseñar un plan de aforro e austeridade, cuxa primeira medida foi desprazarnos a dedo de Buenos Aires a Ushuaia e de alí ata a parte máis septentrional posible de Chile. O plan era saír o martes pola mañá se non fose posible contactar con Valeria, outra membro do equipazo arxentino de Río, pero si foi posible.

Instalámonos no Hostel Che Lagarto sen pensalo dúas veces trala boa experienza de Montevideo, e cando nos conectamos a internet a comunicación con Vale foi inmediata. A cita sería ó día seguinte, martes, ás 19:00 do serán.

Estivemos un anaco de parrafada con Fran, o recepcionista do hostel, un tipo auténticamente caralludo, que estudiara avogacía e a exercera durante catro anos, pero que asqueado dese mundo de depredación e sometemento dos valores máis básicos do ser humano, decidiu rachar con todo e lanzarse á aventura de rexentar o Che Lagarto canda a súa moza Silvana, a quen coñeceriamos máis adiante. Os irmáns de Silvana foron os fundadores da franquicia Che Lagarto, e ela, unha moza encantadora e sorrinte, todo buena onda, de trato cercano e moi agradable, estaba envorcada neste proxecto en Mar del Plata cóbado con cóbado con Fran, proxecto que dera comezo no mes de decembro.

A parella Che Lagarto Mar del Plata, Fran e Silvana. Imposible que non lles vaia ben co encantadores que son.

O lóxico é pensar que lles vaia estupendamente, xa que as instalacións eran as mellores que nos atopáramos ata ese momento con bastante diferenza, os prezos eran moi bos, e eles fanse querer unha barbaridade.

Cando apertou a fame achegámonos a un restaurante da mesma rúa que o hostel, Los 4 de Charly, un local que nos gañou por completo xa que, aínda que na actualidade se sirvan comidas, as evidencias de que no seu día aquel sitio foi un antro de canalleo dos importantes estaban moi patentes. Ó chegar, unhas risas con Fran ata ben entrada a madrugada, e a durmir.

O martes saímos a coñecer Mar del Plata, unha grande cidade realmente linda, que pola súa arquitectura e parques lembra a cidades cantábricas coma Santander ou Donosti. Camiñamos polo paseo marítimo, a Avenida Peralta Ramos, un traxecto agradable e reconfortante, que alterna praias con cantís onde rachan as ondas. Tras tan bonito paseo deunos a hora de quedar con Vale, que se presentou con puntualidade británica no Che Lagarto. Con Vale, de quen teño que dicir que lle senta moi ben a Arxentina, xa que persoalmente a atopei incluso máis linda de cómo a lembraba en Río, fumos a tomar unha cervexiña nun local ubicado nas instalacións dun pequeño castelo, e con vistas ó mar. Case nada.

Cantil na Avda. Peralta Ramos.

Solpor en Mar del Plata, dende a Avda. Peralta Ramos.

De “joda” con Vale.

Máis tarde era para ir a unha festa na casa dunha amiga súa, pero ésta quedou adiada por falta de efectivos, segundo nos informou Vale. Isto, como vos poderedes imaxinar, non nos botou para atrás nin moito menos, e trouleamos pola nosa conta tomando unha “torre” (a xirafa do Abadía) nun irlandés.

Cunha “torre”, o que nós coñecemos por xirafa

¡Si, si, si, a copa xa está aquí!

Ó día seguinte amencimos sen ganiñas ningunhas de abandonar Mar del Plata. A excusa perfecta atopámola nunha treboada de magnitudes moi respectables (en Buenos Aires deixou 16 mortos), que claramente facía imposible botar horas á intemperie agardando por un camioneiro ó que se lle abrandase o corazón e nos recollese.

Pola noite voltamos a quedar con Vale, desta volta no Kerry Keel, outro local irlandés na zona de marcha marplatense. Despedímonos dela ó remata-las pintas. Contamos con vos para a nosa seguinte aventura, seguramente en autocaravana, señorita Valeria Alberola.

O xoves xa non tiñamos excusa para non patir hacia o sur. ¿Solución? Quedar un día máis sen poñer excusas. Estabamos ben a gusto tanto no Che Lagarto coma en Mar del Plata, Márdel era unha cidade que nos facía realmente felices, e dado que estamos viaxando para, entre outras cousas, desfrutar, decidimos prolongar as estancias onde se nos trate tan ben coma o facían Fran e Silvana. Ademáis, xa tiña o enderezo do Centro Galego de Mar del Plata, a cal me facilitara Fran o mércores, na parola e sesión de fernets de rigor de cada noite antes de irnos a deitar.

Tomada a decisión, o sábado erguímonos con sobresalto. Ó ir prolongando a nosa estancia ós poucos, atopámonos con que a nosa habitación estaba reservada para ese día, e tivemos que mudarnos a outra. Non me gustan as mudanzas. Menos se non as espero. E moito menos se teño que facelas nada máis espertar. O meu enfado aumentaba a medida que transportaba cousas dunha habitación a outra. Dixen cousas que fixeron chorar ó neno Xesús.

Tras meternos unha parrillada en Los 4 de Charly, a cousa máis gocha que fixen na miña vida, papando intestinos, fígados, riles, e creo que ata un anaquiño de ialma do pobre animal con máis ben pouca preparación, puxemos rumbo ó Centro Galego.

Como xa dixen, eramos felices en Mar del Plata. Estabamos a pasar uns días estupendos na “perla del Atlántico”, perdoándolles incluso que nos copiaran o alcume. Pero amigo, cando estás de viaxe existe un factor que sempre aparece cando non o buscas, cando non o chamas, cando menos o agardas, e que é un vello coñecido de nós @s galeg@s. Si. Falo da saudade. Bendita ou maldita dependendo do prisma co que se analice, do momento, da persoa. Pode incluso que as dúas cousas ó mesmo tempo. Pode ser devastadora, pero seguramente sexa sempre precisa. O caso é que a min chegoume por primeira vez ese día, o xoves, tras mes e medio de viaxe e pode que no momento no que me atopaba máis cómodo.

A noite anterior estivéralle escribindo a Eva para poñela ó día, pero non puidéramos falar xa que ela non estaba conectada. Ó poñer a cargar o móbil ó día seguinte, tras acendelo, entraron todas as súas mensaxes de resposta. Tampouco coincidimos, e tampouco puidemos conversar. Horror. Quedei un espazo de tempo que non sabería determinar coa vista perdida, mentres unha sucesión infinita de imaxes e lembranzas se espetaba unha tras outra coa miña mente, incapaz de facerme reaccionar. Xa estaba. Xa tiña o becho metido no corpo.

Pasei o resto do día apoucado, cabizbaixo, melancólico… saudento. Tiña saudade de Eviña. E, por extensión, de tod@s vós, miña xentiña. Para facela mellor, de camiño ó Centro Galego déuseme por mercar unha botella de licor de café, un sucedáneo do noso LK co q ue esperaba saciar o mono que xa viñamos un tempo longo arrastrando, e de paso paliar o ataque de saudade que viña de aqueixarme ese mediodía.

Pola noite, mentres nos “inxectabamos” a nosa dose de “licorcafeína”, conteille as miñas penas a Cons. Curiosamente, a el pasáballe unha cousa moi semellante. ¿Será contaxiosa a saudade?

Pois así, saudentos perdidos, fixemos o camiño ó Centro Galego. Paramos e paseamos polo Parque Mitre, que presentaba un gran ambiente. Picados pola curiosidade de ver o seu nome por todas partes dende que chegamos a Buenos Aires, decidimos informarnos: segundo parece, o tal Mitre, Bartolomé Mitre, foi Gobernador de Buenos Aires e Presidente da Nación Arxentina no século XIX, ademáis dun importante militar e xornalista. Continuamos o camiño.

Desta volta iamos con moitas menos expectativas que o día do Centro de Buenos Aires por motivos obvios, dada a importancia e relevancia que ten cada un de cara á nosa cultura.

Ó chegar, timbramos na porta, pasamos e achegámonos a recepción. Alí informáronnos da escasa actividade coa que contaba o Centro ese día, xa que era feriado (festivo). O Centro Galego de Mar del Plata si é un centro social. Conta na súa planta baixa cunha estátua de Rosalía, unha vitrina con escudos de concellos do País, entre eles o de Vigo, e unha gran sala á que non puidemos acceder. Nos andares superiores conta cun salón de actos, cafetería-restaurante, ximnasio, e demáis instalacións. Xeitoso, pero nada fóra do normal.

Centro Galego de Mar del Plata.

Escudo de Vigo no Centro Galego.

Canda Rosalía de Castro.

De volta ó hostel, xa de noite, comezamos a churrar a botella de licor de café. Antes disto estivera a conversar con Ruiz e Potri, que andaban por Gondomar canda Anxo, Lagu e Prego, o que non fixo máis que aumentar a miña morriña. Foron momentos para compartir saudades, e de brindar por todo o habido e por haber.

Calquera diría que estabamos a falar da nosa saudade…

O licor de café amagaba ben, cumpriu con nota como substitutivo do LK, non coma o chocolate co sexo. Eu pensaba que ía rematar por escarallarnos vivos, pero conseguiu erguernos. Incluso saímos do hostel para ir a tomar unhas cervexas con Julie, unha moura arxentina de orixe francesa que coñecéramos a noite anterior e coa que estiveramos de parrafada ata as mil; Teresa, unha alemá de Leipzig que levaba un trancazo importante, e Gaspar, un barilochense emparellado cunha loira de Montana.

Aínda que non me creades, rapaces/as, fumos os primeiros, con Gaspar, en voltar ó hostel. ¿Por ter que madrugar? Pode. ¿Morriña? Tamén.

O venres espertamos, agora si, con toda a intención do mundo de arrincar ó sur. Erguímonos, duchámonos, Cons almorzou, e foi a pola roupa á lavandeiría. Era feriado. Estaba pechada. Desta volta xa non nos fixo graza ningunha ter que ficar un día máis, comezabamos a ter un déficit de tempo que comezaba a preocupar. Ademáis, non quedaban camas libres para nós. Recollimos a equipaxe, e botamos a tarde no hostel, vendo a Copa Davis e agardando por novidades no movemento nas habitacións que deixase oco para nós. Ó fío das 20:00 do serán produciuse, e quedou sitio na habitación onde estabamos. Novo golpe de sorte. Xa só quedaba despedirnos do persoal, especialmente de Fran e Silvana, e prepararnos psicolóxicamente para o troco de modo de viaxe que nos agarda.

Ata hoxe foi todo moi bonito, saíunos todo a pedir de boca, pero agora a cousa cambia.

Baixamos á fin do mundo, á cidade máis austral do planeta, a vivir baixo cero as 24 horas do día ó longo de 3.300 quilómetros de estrada, que dependendo de cómo saia o tema do autostop, deberían supoñer entre 3 e 5 días de travesía.

Adeus mundo da piruleta, ola mundo dos pingüíns. Sendo sinceiro, e sen ánimo de facerme o “chulito”, xa tiña gañas. Xa vos contarei.

Advertisements

11 respostas a “Mar de Ajó e Mar del Plata. O planeta dos cans e a outra “Perla do Atlántico”

  1. Adrián y Pablo: Desde la ciudad que los tuvo cautivos, sus captores Silvana y Francisco les desean un viaje fantástico del que nunca se podrán olvidar, como tampoco nunca nosotros los olvidaremos a ustedes por su simpatía y alegrìa constante, gracias por elegirnos y regalarnos su presencia. La vida nos volverá a juntar y espero que sea en la tierra de vuestro paìs, Galiza!!!! Aguante el Celta y River plate los màs grandes lejos!!!!

    BICOS E APERTAS

    • Grande Silvana! Decirte que llevo tres días arrastrando el síndrome de Estocolmo, a punto estuve un par de veces de volver a Mar del Plata, jajajaja!
      En serio, gracias a ustedes por lo estupendamemte bien que nos trataron, estaremos encantados de ser sus anfitriones en Galiza, y forza Celta, River… y Boca, que no le digas nada a Fran, pero nosotros tendemos bastante más a bosteros, jajajajaja!
      Bicos e apertas para los dos, que son unos CRACKS!

  2. Me siento como si siguiese a vuestro lado en este viaje… será apasionante. Dosificar fuerzas, será duro.

    • Grazas amigo! Tentaremos dosificar, pero xa sabes que somos máis de “dalo todo”, de “poñer toda a carne no asador”, non sei se me segues, jajaja!
      Apertas Samu, e que saibas que xa levo dúas entregas dos teus CD’s!

  3. ¡Hola chicos!

    ¡Qué grande haber descubierto vuestro blog! Ahora ya puedo saber casi con pelos y señales de vuestras aventuras sin necesidad de Facebook (kk) jiji

    ¿Saudade? ¿Morriña? Lo raro sería que no os sintierais así en algún punto del viaje, y es que somos humanos y dejáis atrás (aunque sea temporalmente) amigos, familia, Celtiña, Galicia… ¡¡y eso es mucho!! Sabed que es 100% recíproco, al menos por mi parte, se os echa un montón de menos. ¡¡Ay osiñooo do metaaalllll!! :))))

    Voy a seguir leyendo el resto del blog, que estoy intrigada con lo que pasó en Brasil :O

    Os mando un abrazo enorme y un montonazo de besos. ¡¡¡Sois unos valientes!!!

    • Hei Nuuur! Pois xa tardaches en atopar o noso blog, cachis! Bueno, pero chegas a tempo de sobra de reenganchar, non hai problema. Graciñas polos ánimos, asegúroche que chegan e que serven de moito! Un biquiño, e cóidate moito, Nur!

    • que quereras saber ti meu Osiño do metal?? 😉

  4. cielito!!encolleuseme o corazon o ler as tuas palabras…arriba eses animos!!pero como dixo nur, é normal, o raro é que non pasarades por algun momento de “baixon”. a cons non o coñezo… espero coñecelo…jeje!!votote moitisimo de menos!!non esquezas que sempre penso en ti, todolos dias!!querote moito!!un biquiño moi forte para os dous!!seguide coa avosa aventura!!

    • Grazas pequena, eu tamén te boto en falta!
      E por suposto que habemos saír adiante, cos ataques de saudade xa contabamos, é simplemente que non sabía o que era, nunca o padecera.
      Bicos mil, Grace!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s