Ruta Nacional Nº3. Travesía Mar del Plata – Ushuaia: manual de cómo chegar á fin do mundo a dedo.

Sábado 8 de abril. A mediodía, cun chisco de retraso, fumos quén de safarnos das amarras coas que nos tiñan secuestrados os nosos raptores Fran e Silvana. Enchidos de síndrome de Estocolmo dirixímonos á Rotonda del Gaucho, o lugar que eles nos sinalaran para comeza-la nosa travesía a dedo, xa que contaba cunha estación de servizo de onde partían os camións hacia a Ruta Nacional nº3, unha das rutas máis longas do mundo e a cal tiñamos que percorrer enteiriña para chegar ó noso seguinte destino: Ushuaia.

Chegamos á citada estación de servizo, e cómo non, dado que eran as 18:00 hora galega, púxenme a escoita-lo Cartaxena – Celta. Partidus interruptus. Pero ollo, que a decisión de adia-lo partido de Pino Zamorano non tape o nefasto xogo que estabamos a realizar, temos que recupera-lo nivel para chegar con garantías ó derbi, o partido do ano.

Co partido suspendido puxémonos a facer dedo ás 14:30. Como nos aconsellaran entre outros Martín en Río e Richi en Floripa, iamos ataviados coas nosas mellores galas, o cal tampouco implica demasiada elegancia precisamente. O toque distintivo, o glamour, aportábao o cartonazo que lles erguiamos ós conductores indicándolles ónde tratabamos que nos transportasen: “Necochea / Bahía Blanca / N-3 Sur. ¡Gracias!”, cunha florciña e unha faciana sorrinte.

A nosa iniciación no mundo do autostop.

Pois con este panorama tardaron exectamente 50 minutos en levantarnos, como din por aquí. Os nosos primeiros “transportadores”: Nelson e Beatriz. Tratábase dunha parella de avós que viaxaba en auto, nun Peugeot de vinte e moitos anos. El, un carniceiro que levaba 50 anos no gremio. Ela, unha ama de casa con ascendencia francesa. Ambolosdóus adicábanse a viaxar por todo o territorio arxentino sempre que podían, dado que os seus fillos había tempo que abandonaran o niño.

Nelson e Beatriz, os primeiros en “levantarnos”.

Tan adorable parella deixounos, tras aproximadamente unha hora de traxecto, en Miramar, un pobo a uns 60 quilómetros de Mar del Plata, xunto a unha xefatura de policía. Aquí tiñámolo un chisco máis doado, xa que os axentes nos facían a metade do chollo, que era parar ó persoal mentres facían un control policial. Foi así cómo nos levantaron por segunda vez, tamén tras menos de unha hora de espera.

Desta volta foi un camioneiro chamado Walter, quen manexaba un tráiler que cargaba cunha máquina de campo decomunal, unha especie de fusión entre un tractor e un aparello que aparentaba ser capaz de destrui-lo mundo en cinco segundos, unha cousa bárbara. Estiven todo o camiño ollando cara atrás por se resultaba ser un autobot e se lle daba por transformarse e emprendela connosco.

Acompañamos a Walter, quen lucía no seu brazo dereito unha tatuaxe que rezaba “Nicolás y Belén, los quiero”, escrito nun corazón, algo completamente atípico dentro do mundo dos transportistas, a face-la entrega daquela máquina infernal. Para elo tivemos que adentrarnos durante unha media hora nunha propiedade infinita, que Walter estimou en 60 hectáreas.

Despois de facer a descarga, continuamos o camiño, e deixounos nunha estación de servizo situada antes da localidade de Necochea, tras uns 100 quilómetros percorridos, e a uns 2.700 de Ushuaia.

Para continuar avanzando, Walter aconsellounos que ó entrar na estación de servizo preguntáramos polo “Vasco Arrate de parte de Tito Dietrich”. A mesma cara que nos quedou a nós cando nos deu eses dous nomes foi a que lle quedou ó persoal da gasolineira cando lles reproducimos a mensaxe, exactamente. O máximo que puidemos conseguir foi que Mauricio, un rapaz que traballaba na estación de servizo, nos achegase á propia Necochea, para pasa-la noite e continuar coa odisea ó día seguinte.

Terminal de ómnibus de Necochea.

Pero non foi posible. Os prezos dos hostais eran totalmente inasequibles para a nosa economía, así que a solución que atopamos foi que, xa postos a pagar, facelo para descansar mentres avanzabamos, polo cal nos diriximos á terminal de buses. Alí preguntamos pola cidade máis lonxana onde nos podían enviar por uns 100 pesos, a cantidade que estabamos dispostos a pagar para pernoctar en Necochea. A resposta foi Bahía Blanca, a última cidade que iamos pisar da provincia de Buenos Aires.

O ómnibus saía á 01:00, así que tivemos tempo de cear na propia estación e ata de ver unha peli dos G.I.-Joe, unha cousa mala, antes de poñer dirección á capital do básquet na Arxentina.

Chegamos a Bahía, cidade natal de Emmanuel Ginóbili, ás 06 en punto da mañá. Era domingo, e todo o mundo nos advertira de que os camioneiros non sairían rumbo ó sur ata entrar o serán, e dado que non puidemos descansar nada no autobús, optamos por botar a durmir na terminal de Bahía Blanca antes de achegarnos ó punto onde continuar co tema autostop.

Un púxose a durmir no chan, enriba dunha esterilla. O outro, nas típicas cadeiras de ferro separadas polos repousabrazos. Descansei peor que o día que durmira sobre un leito de estrelas ninja, cunha bandeira do Real Madrid por manta e con Alfredo Urdaci dicíndome guarradas ó ouvido.

Espertamos, ou máis ben dimos por finalizada a nosa tortura, contra as 12:00 do mediodía. Dirixímonos ó lugar onde nos indicaran que era máis factible que nos recolleran, a estación de servizo Cholo, xantamos e puxémonos ó chollo. Era domingo, e todo canto carro pasaba ía ata arriba de xente e maletas. Así e todo, non transcorreron máis ca dúas horas antes de que un camión se botara á cuneta ó ver o noso cartonazo.

Cando subimos, ós mandos achábase un señor con camiseta e bermudas, cabelo branco e panza considerable. Unha panza que tiña unha peculiaridade que me chamou a atención de inmediato: en troques de gardar a típica forma oval de toda panza usual que coñecera ata ese momento, ésta presentaba na súa parte central un ángulo recto, unha arista perfecta que daba a impresión de que o dono gardase mesmiño unha caixa cuadrangular baixo a camiseta. Ó tipo débeno parar á saída dos centros comerciais tres veces por semana.

Pois o tipo en cuestión, querid@s amig@s, o tipo en cuestión facíase chamar “Oso”. Si, xa sei que o alcume dá xogo. Para aqueles/as que tal alcume lles faga dubidar da heterosexualidade de Oso, vou a aportar uns poucos datos: con 62 anos de idade, Oso tiña 9 fillos, 15 netos e dous bisnetos.

Oso, todo risa, todo dexenere.

E non só iso. O moi truhán comezou a falarnos da súa dona en Buenos Aires, pero cando se embalou, contounos anécdotas da súa “moza” en Perú, da cal temía estar namorado, da súa moza paraguaia, dunha doutora que o acompañaba a miúdo en diversas rutas e coa que practicaba diversas cochinadas, dunha tatexa coa que nos recoñeceu que tiña o mellor sexo que probara na súa vida (“¡qué cogidas me pega, che!”, foron as súas palabras textuais), e dun par delas máis na provincia de Río Negro, onde el vivía.

Cando se sentiu a gusto, xa pasou ós detalles. Comezou a relatarnos historietas a mancheas, a cada cal máis bizarra. Como o día que ó rematar de coger cunha das súas “mozas”, a ésta déuselle por presentarlle ó seu álter ego Roberto, xa cunha pixa de plástico na man.

Deixando a un lado o moralmente cuestionable dos seus escarceos extramatrimoniais, as risas que nos botamos con semellante personaxe foron case épicas. Risas que para min se viron truncadas de raíz cando, ó parar nunha estación de servizo para repostar o termo de mate, me decatei de que perdera unha das dúas tarxetas de débito. Tiven que chamar a casa ás 02:00 hora galega para que a miña nai anulase a tarxteta. Por sorte, mamá liquidou os trámites coa axilidade e eficacia que só as mamás saben e poden facelo.

Ás 00:00 da noite chegamos a Viedma, a cidade da provincia de Río Negro onde vivía Oso, a 2.187 quilómetros de Ushuaia. Había que pasa-la noite, e Oso fíxonos unha oferta que non puidemos rexeitar: el conseguíanos unha pensión súper barata, incluso un taxista de confianza que nos levase até ela, e nós aparecíamoslle ó día seguinte na súa casa para proseguir o camiño con el. Perfecto.

A Ruta Nacional Nº3 dende o camión de Oso.

O taxi deixounos na porta da pensión, e ós poucos minutos chegou Ramón, o amigo de Oso encargado de rexentala, para facilitarnos as chaves da habitación e amosarnos as instalacións, xa que alí non traballaba ninguén.

Ben. A pensión en cuestión non tiña nin nome, así que imos a chamarlle Pensión Ramón. A Pensión Ramón, non vos vou a mentir, non chegaba ós niveis de calidade do Hotel Globo, é certo. Tamén está conformada únicamente por un baixo, e tamén conta únicamente cunha cociña como estancia adicional. Sae perdendo en canto a número de baños, xa que só posúe un para todo o “complexo”, pero gaña sobradamente en canto a número de habitacións, con nove.

Corredor da Pensión Ramón.

O que chama a atención da Pensión Ramón é a disposición das estancias, a escasa iluminación e o precario da conservación da súa estructura, o que fai dela un lugar ideal para rodar unha película de terror. Igual non de serie “B”, seguramente de serie “V”, pero de terror á fin e ó cabo.

A porta do fondo é o baño da Pensión Ramón.

O anuncio de tele local da Pensión Ramón sería así:

Si sos una rubia pelotuda y querés correr por un pasillo escapando de un asesino incompetente mientras tropezás 27 veces, vení a la Pensión Ramón. Disfrutá jugando al Conecta 4 en sus agujereadas sábanas, hacé la ouija en la cocina, y contactá con El Fary o con tu puta madre. Pensión Ramón. Vení y cagate”.

Erguímonos a mañá do luns tras un descanso máis que preciso despois de máis de 24 horas sen durmir. Fumos a dar unha volta para coñecer non Viedma, senón Patagones, a localidade que está á outra beira do Río Negro, o cal cruzamos en chalana. Por recomendación de Oso, visitamos o casco vello e a súa catedral, así como el Puente Viejo, que segundo el é unha das dúas pontes levadizas do mundo que contan con motores hidráulicos.

Lancha coa que cruzamos o Río Negro.

Puente Viejo, Patagones.

Tras tan fonda visita, encamiñámonos ó enderezo de Oso. Éste vivía na Calle 20, no poboado de El Valle. Todo o mundo ó que lle preguntamos pola súa situación recomendounos que andasemos con moito ollo, o que non nos aconsellou directamente que non entrasemos.

Unha vez alí, é certo que El Valle é un poboado case que marxinal, composto por vivendas medio derruídas e beirarrúas de terra. Pero non nos sentimos inseguros en ningún momento. Procedimos a unha limpeza a fondo do camión, instalación de gardabarros incluída, e reanudamos o camiño ás 17:00 da tarde. Canda nós partiu un cuarto pasaxeiro, Dani, un veciño de Oso que pretendía atopar traballo buscando máis ó sur.

Calle 20, poboado de El Valle, Viedma, Río Negro.

O noso destino era Comodoro-Rivadavia, coñecida no país por Comodoro, o cal nos deixaba únicamente a 1.351 quilómetros do noso obxectivo final. Este tramo da Ruta N-3 conta con estradas de calidade bastante aceptable. A paisaxe, monótonamente composta por inmensas propiedades de cultivo de cebolas, allo e pasto, só se ve esporádicamente interrompida por pequenos santuarios acompañados de bandeiriñas vermellas en devoción ó Gauchito Gil, un personaxe do santoral profano (non recoñecido pola Igrexa), que segundo conta a lenda foi un desertor da guerra contra o Paraguai que sanou milagreiramente ó fillo do seu inxusto executor, e que conta con moitísimos devotos na Arxentina.

Santuario en devoción ó Gauchito Gil.

Guanacos, unha especie de llamas pero co pelo máis longo, lebres e ata avestruces habitan máis aló das cunetas.

Canto máis nos adentrabamos no sur da Patagonia, máis perigosa se tornaba a estrada. Pronunciados ascensos, baixadas de vértixe, choiva, o xeo, habitual aínda que non nos colleu a nós…

Con todo, chegamos a Comodoro o martes ás 11:30 da mañá. Novamente, 24 horas sen durmir. E de novo os prezos dos hostais e hoteles, que albergues non había, eran completamente prohibitivos para nós. Comodoro, na provincia de Chubut, é unha cidade que conta cun nivel de vida carísimo. É fea con avaricia, pero constitúe un dos principais proveedores de petróleo do territorio arxentino. Unha vez máis, debiamos antepoñer a economía ó noso descanso, e unha vez máis nos encamiñamos á terminal de ómnibus para seguir avanzando mentres descansabamos, aínda que fose malamente, moi malamente.

Nesta ocasión a localidade escollida ónde chimpar foi Río Gallegos, a última cidade da Arxentina continental, o último destino antes de dar o salto á provincia insular de Tierra del Fuego. Montamos no bus ás 14:00 do serán, e chegamos a Río Gallegos ás 02:00 da madrugada.

Desta volta, e iso si, tras buscar debaixo das pedras, atopamos unha “hospedería”, La Posada, que se axeitaba ós nosos orzamentos. O problema era que nos instalamos sobre as 04:30, e debiamos abandonar a habitación ás 10:00.

O mércores, tras abandonar La Posada, dispuxémonos a ubicarnos na estación de servizo de onde saían en teoría a meirande parte de transportistas dirección sur. Comezamos a facer autostop ás 11:00. Ventaba con gran forza, o que agudizaba considerablemente a sensación de frío. Cando xa levabamos un par de horas dándolle ó dedo, detívose un coche onda nós. O tipo non nos ía transportar, pero achegounos á outra punta da cidade, onde se atopa a saída da autoestrada cara ó sur. Alí botamos outras dúas horas. Xantamos uns sandwiches de xamón iorque e queixo. Case saímos voando. Era certo que todo aquel que pasaba por alí levaba dirección sur, pero apenas pasaban camións, que constitúen a nosa principal esperanza.

Rematamos por perder a paciencia, e por voltar á estación de servizo onde comezamos o día. Era unha hora de camiño para voltar a cruzar a cidade. O vento da Patagonia zoaba intensamente. E facíao de cara, facíao na contra. As mochilas pesan o dobre. As pernas, o quíntuple.

Pasamos pola terminal de buses para consultar o horario do derradeiro ómnibus ó sur en caso de que non nos recollese ninguén. Non sairía ningún ata o día seguinte. Continuamos ata a estación de servizo. Eran as 17:00, e xa levabamos seis horas de espera. Unha furgoneta parou diante nosa. Era para ofrecernos aloxamento se non atopabamos transportista. Debiamos apestar a derrota.

E de súpeto, sucedeu. Cando xa estabamos a piques de baixa-los brazos, apareceu o camión salvador. O conductor era Daniel Riera, un santafecino con ascendencia mallorquina. El sería o encargado de transportarnos ata Río Grande, xa en Tierra del Fuego. Para elo debiamos adentrarnos en territorio chileno durante uns 100 quilómetros, para voltar a adentrarnos na Arxentina antes de chegar á cidade máis populosa da provincia.

Dani, o camioneiro co que chegamos a Tierra del Fuego.

Dani era un tipo enormemente interesante. Con el falamos absolutamente de todo, non calamos nin un segundo en todo o traxecto. A vida tratárao con extrema dureza, padecendo o suicidio da súa nai, a morte por cancro de case tódolos seus irmáns e outros membros da familia, problemas de diversa índole co seu pai… ata que o corpo non lle aturou máis, e padeceu un infarto que o levou a pasar uns minutos no outro mundo. Tamén falamos de experienzas cercanas á morte. Aínda así, o tipo gozaba dun setido do humor xenial e envexable.

Como dixen anteriormente, o traxecto implicaba un tramo por Chile, que incluía o estreito de Magallanes. O mércores 11 de abril, contra as 20:30 do serán, estabamos embarcados nun ferri que nos ía transportar a nós e ó noso camión ó longo dos 8 quiómetros que separan as dúas beiras do estreito de Magallanes na súa parte máis angosta. Sen dúbida, un momento especial e sinalado na nosa viaxe o cruzar un paso natural tan relevante na Historia da civilización.

No Estreito de Magallanes.

Ferri no que cruzamos o Estreito de Magallanes.

No medio da travesía, Dani achegouse a Cons e máis a min mentres falabamos e observabamos o firmamento, ó gozar dun dos ceos máis estrelados e limpos que viramos nas nosas vidas. Deu a impresión de que tomaba nota. Abofé que si.

Ó reanudar o camiño, xa na outra beira do estreito, Dani detivo o camión no medio da nada, e obrigou a Cons a baixar do camión. Éste obedeceu sen telas todas consigo. Que un camioneiro te mande baixar do tráiler no medio da nada, en Tierra del Fuego, a 13.000 quilómetros da casa, non debe transmitir moi boas sensacións. A cousa cambiou cando Dani lle dixo que ollara cara arriba. Este si era o ceo máis limpo e estrelado que viramos nas nosas vidas. Podíanse apreciar perfectamente a Vía Láctea, e diferentes nebulosas. Espectacular. Un agasallo dos que non se esquecen e dos que non se pagan con cartos, como lle apuntou Cons.

Chegamos á fronteira arxentina ás 02:00 da madrugada. Ésta pecha ás 22:00, así que tivemos que ficar a durmir no camión ata as 08:00, hora na que reanuda a súa actividade. Non pegamos ollo.

De volta á Arxentina, tardamos apenas 3 horas en chegar a Río Grande. Tan só estabamos a 220 quilómetros do noso obxectivo. Despedímonos de Dani, unha persoa excepcional.

Para completa-la travesía únicamente tivemos que montar nun microbús que nos achegou a Ushuaia, onde arribamos o xoves 12 de abril ás 15:30 da tarde. Xa estaba. Aventura culminada. Cinco días levounos percorrer os 3.079 quilómetros que compoñen a Ruta Nacional Nº3, a que une Buenos Aires e Ushuaia. Xa nos atopabamos na fin do mundo, a cidade máis austral do planeta, a que marca o límite sur do territorio habitado polo ser humán. Máis ó sur só se atopa a Antártida. Un novo fito na nosa aventura. Hei de recoñecer que me sentín orgulloso.

Xantamos, e dado que levabamos outras 24 horas sen durmir, algo que ocorría por terceira vez en cinco días, instalámonos no Haush Hostel -por recomendación de Terry- e puxémonos a durmir coma se nos fose a vida nelo. E case nos vai, porque espertamos ó día seguiinte ás 07:00 da mañá. Cons ergueuse para cear, eu nin iso.

Ushuaia, a fin do mundo.

E espertamos ás 07:00 da mañá para tomar o autobús que partía ás 09:00 cara ó Parque Nacional Tierra del Fuego, situado 12 quilómetros ó sur de Ushuaia, no extremo sur da Cordillera de los Andes. Limita ó sur coa Canle de Beagle, e conxuga no seu territorio diferentes lagoas comunicadas entre si e co mar, e terreos montañosos ocupados por densa vexetación. Todo elo rodeado, naturalmente, por varias formacións montañosas nevadas no seu cumio.

Dentro das caminatas que oferta a organización, nós escollimos o paseo pola beira da Canle de Beagle, para adentrarnos na Bahía Lapataia, desviarnos paara visitar o Lago Roca, ou Acigami en yagán, a lingua dos Yámanas, os indios indíxenas do territorio de Tierra del Fuego, e rematar por descender ó punto onde remata a Ruta Nacional Nº3. Alí, nas augas da Bahía Lapataia, puidemos albiscar dúas toniñas, unha especie de orca pequerrechiña, que nos vacilaron ata fartarse para deixarnos sacarlles unhas fotos. Ó final foron cinco horas camiñando, para un total de máis de dez quilómetros, máis ou menos.

Canle Beagle, P.N. Tierra del Fuego.

Lago Roca ou Acigami.

Unha das dúas toniñas que puidemos observar en Bahía Lapataia.

A fin da fin do mundo.

Ás 15:00 recolleunos un microbús na fin da fin do mundo, e ás 16:00 estabamos xantando no Haush. Mercáramos un pouco de polo, e co que atopou pola cociña Cons inventou uns “espaguetis convertidos en fideoua con polo e salsa de verduras ós catro queixos. Improvisación na cociña en estado puro.

E pola noite… pola noite había cita coa tradición. Levabamos un mes na Arxentina, e nin olláramos de lonxe a unha garrafa. Era momento de poñer solución a iso. No Brasil, unha garrafa de caipirinha foi Garrafinha. Na Arxentina, unha garrafa de fernet con cola converteuse… na Che Garrafa.

A señorial Che Garrafa, elaborada a base de fernet con cola.

Dimos boa conta dela, e achegámonos a un irlandés que se atopaba a dúas cuadras do hostel. Estaba demasiado petado, e aínda por riba un tipo bastante perxudicado estivera a rompernos as bolas xa dende o momento Che Garrafa, o que nos curtou o rollo, así que a iso das 02:00 xa estabamos no leito.

O sábado era para dar unha voltiña pola cidade, pero entre que botou a chover todo o día e que estabamos preguiceiros de todo, non puxemos un pé fóra do hostel. Eu estiven co blogue todo o día, e Cons fedellando en internet. Ademáis, había que gardar forzas para o día seguinte, domingo, día de derbi.

Pero iso xa formará parte do seguinte post. Tras segui-lo partido abandonaríamos Ushuaia para emprender o camiño de voltá ó norte, con obxectivo no Calafate.

Ushuaia, a fin do mundo, capital de Tierra del Fuego, Antártida, Illas do Atlántico Sur e, como eles mesmos pregoan, das Illas Malvinas. As referencias ás citadas e polémicas illas son constantes ó longo do territorio de Tierra del Fuego, por proximidade xeográfica e por constituir unha zona estratéxica e chave ó longo da escasa duración da guerra contra Inglaterra.

Ushuaia, unha cidade pequerrecha e moi coqueta, que lembra ó pobo onde se desenvolvía a serie Doctor en Alaska, unha poboación ubicada no medio das montañas, afeita ó frío e á neve. E ó vento, o dichoso vento da Patagonia.

Quedounos mágoa de non poder facer ningunha excursión para ver pingüíns, chegamos en mala época. Outra vez será. Ou non.

Advertisements

10 respostas a “Ruta Nacional Nº3. Travesía Mar del Plata – Ushuaia: manual de cómo chegar á fin do mundo a dedo.

  1. qué gran relato cuñao….
    Estupenda aventura percorrendo miles de km a dedo.
    Vai ser que hai moita máis xente boa polo mundo do que parece!!

  2. Impresionante!! Vaia ruta, e qué chanante que é poder gañar calquera discusión sobre sitios que están no cú do mundo.

    Sodes os amos.

    😀

  3. Aquí os sigo. Precioso recorrido. Yo sigo en el mío… algo espiritual, ya sabéis. Con todo, hermanos.

  4. mima!!si que estades a vivir cousas!eu non sei si vos pararia…jeje!!pero coas caras de bos rapaces que facedes…creo que si!é verdade, ainda queda xente decente polo mundo adiante, nós que somos unhas cabezas cadradas…!alégrome de que esteades ben. seguide disfrutando e por favor, coidadiño!!un bico enorme para os dous!!

  5. Hola Primo:
    Puta envidia que me dais cada vez que se me ocurre echar un ojo a este blog.
    Llevo dándole vueltas a ver que coño es “Che Garrafa”, lo pedí en el Alaska y me mandaron a la mierda. A ver aclárame el asunto.

    Aupa el calvario.

    • ¡¡¡Jajajajajaja!!!
      ¡Primooooo, que morro coa risa!
      Che Garrafa é como lle chamamos á garrafa de 5 litros que enchimos de fernet con cola, que é o que tes que pedir no Alaska sen que te manden ó carallo.
      É unha tradición que temos: en cada país facemos unha garrafa coa bebida típica do lugar. No Brasil, con caipirinha bautizamos a garrafa como “Garrafinha”, e na Arxentina, con fernet, Che Garrafa.
      ¡Apertas, primo, e aupa O Calvario!

  6. Que bueno!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • Hola mi secuestradora favorita! Tengo que decirte que después de Márdel, estuvimos en los Che Lagarto de El Calafate y en el de Santiago… Y ninguno defraudó! Definitivamente, habrá Che Lagarto en Galiza. Vete acóstumbrándote al concepto “Che Lagarto Vigo”!
      Besitos para vos y abrazo enorme para Fran, que ya vemos más cerca a Celta y River en Primera y a Boca campeón!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s