Cusco e Machu Picchu. Pura maxia inca.

Chegamos a Cusco os seis de madrugada, a madrugada do venres 25 ó sábado 26 de maio. A consigna era clara: Che Lagarto. Había que asinar o repócker de “Chelas” e asinouse. E de paso apuntalamos o “Europe Team” con Regina, unha eslovaca que se nos uniu na terminal de autobuses. Viaxeira empedernida, estivera vivindo e traballando en Sidney durante catro anos, e tras esta xira por Sudamérica, voltaba a Bratislava. Era reflexiva, de pensamento profundo, trascendental. Ás veces a súa indecisión desesperaba. Os animais eran a súa debilidade, morría por eles. Perfil coñecido, abofé que si.

Houbo sorte, e existía unha habitación onde puidemos aloxarnos todos, os sete membros daquela nova familia.

Europe Team. Á esquerda, Ida. Na cabeceira Regi, e á súa esquerda Judith, Natalie e Arthur.

Europe Team. Á esquerda, Ida. Na cabeceira Regi, e á súa esquerda Judith, Natalie e Arthur.

Cando nos erguimos o sábado, dimos por inaugurada a primeira xornada dun arduo traballo: coñecer Cusco. Oficialmente denominada Capital Histórica do Perú, esta cidade de 350.000 habitantes situada no perfil oriental dos Andes a 3.500 metros sobre o nivel do mar foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco, e está rodeada de cerros ateigados de ruinas incas, ademáis de contar cun casco histórico onde impera a arquitectura precolombina e construccións da época colonial. Todo elo con Machu Picchu a tiro de pedra. Probablemente Cusco sexa a cidade máis fascinante que pisei na miña vida.

Cusco.

Partimos os sete coa intención de ascender SacsayHuamán, unha das montañas con ruinas da antiga civilización inca que anteriormente mencionei. A medio camiño dividímonos. Un rapaz informounos de que a entrada a SacsayHuamán custa 70 soles, que se pode visitar de balde chegando antes das 07:00 da mañá, e ofreceunos un tour por outros lugares de interese en Cusco… a cabalo. E pola metade de prezo. Natalie, Judith, Cons e máis eu non o dubidamos. Arthur, Ida e Regi continuaron montaña arriba.

De camiño, o “guía” falounos da triloxía inca ou andina. Para esta formidable cultura, existían tres planos: o mundo dos mortos, Uku Pacha en quechua, situado baixo terra e representado pola serpe, que simboliza a sabiduría; Kay Pacha, o mundo terreal, o dos vivos, representado polo puma, símbolo da forza; e Hanan Pacha, o plano dos espíritos, situado sobre a terra e representado polo cóndor, que é o símbolo da paz.

Triloxía Inca, coa serpe, o puma e mailo cóndor.

E parece ser que Cusco, antiga capital do Imperio Inca, tiña forma de puma no seu centro urbán, a súa cabeza coincidía con SacsayHuamán, outorgándolle forma de cóndor, e a cola do puma, o río Huatanay, representaría a serpe.

Demostrando as miñas dotes coma xinete a lombo de “Corcel”. Eu coñecíao coma Alfredo.

Xa mergullados por completo en tan fascinante cultura, e cadanseu no seu cabalo, visitamos o Templo de la Luna, lugar de grande compoñente relixioso e intensísima misticidade.É unha cavidade no medio das rochas da cara posterior da montaña. Ten esculpida a triloxía inca na entrada, a cal hai que traspasar sen calzado. No interior, unha pequena estancia, e na parte superior, un pequeno burato por onde se filtra a luz da lúa de xeito estratéxico.

Os dous no “Templo de la Luna”.

Se a este ambiente, coa suxestión das explicacións previas, lle engades o encontro cun chamán que sufrimos no seu interior, cómo non, de xeito totalmente aleatorio e fortuíto, quen nos explicou máis en profundidade os entresixos do templo, o resultado foi un estado case de éxtase moi curioso co que saímos de aquel lugar.

A seguinte parada foi o que se coñece como Zona X. Son unha serie de túneles e laberintos, “chinkanas” en quechua, algúns naturais e outros elaborados polos antigos, e que servían de refuxio e de método de confusión para os incas no seu intento de defenderse ante a invasión española. Un tanto agobiante o paso por Uku Pacha, pero serviunos para inmiscuirnos aínda máis no mundo inca.

Nunha “chinkana” xunto a Nati e Judith.

Domingo. Chegou o mediodía e apropieime dun dos ordenadores do Che Lagarto. Existían posibilidades de rematar a xornada con ascenso. O retorno era tanxible. Unha vitoria do Celta en Tarragona unida a unha derrota do Valladolid en Alcorcón devolveríanos o que sempre foi noso: un lugar entre os grandes do fútbol estatal. Un penalti transformado polo fedello de Moaña e o oportunismo de Natxo Insa poñían o partido en franquicia, mais en Santo Domingo o Valladolid calcaba o resultado. E calcadas foron tamén as segundas metades dos dous partidos, con Nàstic e Alcorcón acurtando distanciase achuchando coma tolos. Ó final, con todo o sufrimento do planeta e parte do de outras dimensións, o Celta aguantou, Pucela non.

O Alcorcón rabuñou un empate no último suspiro, e na 42ª e derradeira xornada abondará cun empate en Vigo fronte o Córdoba, punto que tamén lles serviría ós andaluces para garanti-lo playoff, para acada-lo ascenso. Vino demasiado preto. Non houbo discurso conservador de autoconvencemento que me acougase. Demasiado preto. Demasiado preto ata para o Celta. Nin sequera un equipo tan perseguido polo drama e por xiros tráxicos do destino coma nós pode ser privado do premio final nesta situación, despois de tanto padecer.

Tiven que saír correndo a pecharme na habitación e desafogar, botar para fóra parte dos demos que nos estiveron atormentando durante cinco interminables anos. Pero aínda falta o último paso. Non quero escribir máis sobre o tema ata dar ese último paso.

Praza de Armas de Cusco.

Praza de Armas de Cusco.

A tarde adicámola a sopesar as diferentes opcións para visitar Machu Picchu. O tema sae ben caro, e hai que buscar e valorar ben tódalas posibilidades. Ó final, nova división. Regi, Judith, Cons e máis eu sairíamos o martes. Arthur, Natalie e Ida agardarían ó primeiro de xuño por unha oferta que incluía o ascenso a Huayna Picchu, a outra grande montaña do complexo inca.

Con este panorama, coa posibilidade dunha nova despedida no horizonte, había que facer festa. A data escollida non foi a mellor, pero foi a que foi. O luns de noite, véspera da nosa partida a Machu Picchu, reservamos o comedor do hostel para no-los sete máis Darío, un amiguete arxentino que fixera o día anterior mentres vía un partido de payoffs dos Celtics, e máis Chris, un trinitense afincado en Seattle.

Darío, unha boa prea, pura risión.

A idea era simplemente compartir un asado. O problema era que entre os asistentes había dúas mentes reviradas, e ó remate da cea Darío e máis eu convencimos a Víctor, rexidor do Che Lagarto, de facernos cunha botelliña de pisco. Púxenme do outro lado da barra canda Víctor e comezamos a repartir pisco sours ó persoal mentres soaba a música. A botella inicial ó final quedou en catro. Catro botellas para sete persoas.

cusco4

cusco3

Cando amencín á mañá seguinte ás 06:30 fíxeno soterrado en madeiras desprendidas da cama de arriba, ocupada por Cons. Non me enterei de nada. Coma puidemos, Regi, Judith, Cons e máis eu comezamos o percorrido, a ruta que nos ía achegar á cidade inca de Machu Picchu.

En microbús detivémonos nas ruínas incas de Valle Sagrado e Ollantaytambo. Había que pagar a entrada aparte, e non mo puiden permitir. Agardei polos outros tres á entrada de ambalasdúas.

Valle Sagrado del Inca.

En Ollantaytambo collimos o tren, un tren panorámico que nos permitiu desfrutar das fantásticas vistas que ofrece o traxecto ata Aguas Calientes, onde tiñamos o hostel para pasa-la noite. Antes, os tres pegáronse un baño nas piscinas naturais de augas termais coas que conta a vila. Eu, aínda inmerso no plan de austeridade, mantívenme á marxe unha vez máis.

O mércores tocaba madrugón. Ás 04:30 en pé para almorzar ás 05:00 e ás 05:30 comezar a travesía a pé para coroar Machu Picchu. Media hora camiñando e unha subindo escadas sen parar. Duro, fermoso. Esgotador, reconfortante. O ascenso semella non ter fin, pero a maxia do enclave non nos permitía deternos. E a chegada… Observar ante ti unha cidade construída probablemente no século XV e que se mantén nese estado, co impactante Huayna Picchu de fronte, e cun abismo ó que non se lle adiviña o final ó leste… Tremendo.

A alborada sorprendeunos ascendendo Machu Picchu.

Situado ó cobixo do refuxio que ofrecen as montañas Machu Picchu e Huayna Picchu, déitase case nos seus cumios. Posible centro ceremonial, posible centro de estudos, as teorías máis populares afirman que foi un centro político, social, económico e relixioso.

Construído baixo mandato de Pachacútec, o noveno Inca (denominación que recibe o máximo mandatario desta civilización), consta de 34.000 hectáreas ó longo das que se extenden case 200 edificios na súa área urbá.

Machu Picchu en todo o seu esplendor.

A súa ubicación é claramente estratéxica, xa que o acceso, sumamente dificultoso e sementado de densa vexetación agóchano da vista dos alleos. A proba é que non foi descuberto ata 1.911. Aínda así, na súa época seguramente non foi un complexo illado.

Foi unha cidade que contou cunha perfecta orde. Coas súas regras, os seus parámetros, a súa relixión, a súa filosofía. No punto que ofrece as mellores vistas do complexo observamos a casa do vixilante, que daba os avisos mediante xogos de luces ou imitando sons de animais autóctonos.

A cidade divídese en parte urbá, o complexo residencial, e ó oeste a parte relixiosa. Nesta última vivían as chamadas Virxes do Sol, mulleres de especial beleza que eran escollidas para servir ó Inca ou para adorar ó Deus Sol. Eran selectivamente formadas e educadaspara nun futuro ser presentadas á nobleza e fortalecer así a sociedade.

Trala invasión española, Machu Picchu é abandonado en 1.536. Existen teorías que afirman que o camiño seguido polos poboadores da cidade na súa fuxida é o camiño da procura do Dourado, e que éste consistiría nas estatuíllas de ouro que representan a cada Inca.

Na parte relixiosa atópase a Casa do Inca, o Templo da Auga, ata onde chegaba a auga por medio dun complexo sistema de canalización, e o Templo do Sol. É unha construcción semicircular, que conta con dúas fiestras, unha cara o norte e outra cara o leste. O xogo de luces que entran por elas e a sombra que éstas proxectan sobre unha pedra situada no medio da estructura permitían ós Incas identificar a chegada do solsticio de inverno cada 21 de xuño.

Templo do Sol.

Detivémonos na Praza Sagrada. Nela está ubicada a casa do Willaq Huma ou sacerdote, o Templo das Tres Fiestras, e a Cruz Andina, que representa a Triloxía Inca: a morte a serpe, a vida o puma, e o mundo dos deuses o cóndor.

Casa do Sacerdote, “Willaq Huma” en quechua.

Na Praza Sagrada tamén se atopa o Templo Viracocha, único deus desta cultura. A el realizábanse sacrificios neste templo con animais negros, que na cultura andina significa pureza.

Templo das Tres Fiestras.

Por último, na Praza Sagrada obsrvamos, á dereita do Templo Viracocha, unha pedra con forma da Cruz do Sur.

Templo Viracocha.

Pedra da Cruz do Sur, ó carón do Templo Viracocha.

Antes de deixarnos ó noso aire, o guía levounos ante o Inti Huatana, ou Reloxo Solar. Está situado no cumio dunha enorme construcción piramidal, e está perfectamente aliñado cos catro puntos cardinais.

Inti Huatana, o reloxo solar.

Cando Jorge, o noso guía, se retirou, botamos horas camiñando á nosa vontade por Machu Picchu. O exceso de xente, a masificación, dificulta acadar o nivel de concentración preciso para vivilo coma é debido, para percibir coa intensidade axeitada a súa maxia, para comprender a Triloxía Andina e transportarte 500 anos no tempo e convivir con aquelas xentes abraiantes.

Pero cando o acadas é certo que alcanzas un nivel de espiritualidade fenomenal, a comunión que alcanzas entre corpo, mente e entorno proprorciónache unha paz interior que poucas veces sentín na miña vida.

O Señor das Bestas tamén manexa o idioma das llamas.

Entrou o serán e abandonamos Machu Picchu, non sen antes botar un bo cacho xogando e ata alimentando un grupo de llamas. Chegamos a Cusco de noite, pasadas as 23:00. Ó día seguinte, xoves, era día de partida a Lima. Sentimos a chamada de César e decidimos non retrasar máis o momento encontro. Íamoslle aparecer por sorpresa.

Advertisements

2 respostas a “Cusco e Machu Picchu. Pura maxia inca.

  1. ¡Holaaaaa! ¡Las fotos de Machu Picchu son increíbles!¡Qué maravilla!
    Me alegro un montón de que estéis bien y de que todo os esté saliendo tan sobre ruedas (plan de austeridad aparte). Subid más fotos sobre la ruta a caballo, que seguro que estáis muy simpáticos a lo John Wayne 😉
    Yo llevo tres semanas de reposo por una rodilla… y fue en la “seguridad” del hogar!! Para que luego diga mi madre que dar la vuelta al mundo es peligroso… ¿y quedarse en casa no? xD
    Hoy ha jugado España – Irlanda y, como era de esperar, un baño. 4-0. Torres marcó dos goles, a ver si así dejan de lloverle críticas al pobre, y los otros dos Silva y Cesc.
    Lo dicho, que se os siga dando todo así de bien y cuidaos mucho.
    ¡¡¡¡Un besazo enorme!!!!
    Nur.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s