Boston. Forxando a lenda de Tito Fer na Atenas americana.

Chegamos a Boston a madrugada do mércores 1 ó xoves 2 de agosto. Non foi a máis afortunada a nosa arribada á capital do estado de Massachusetts. Tiñamos reservada a noite no noso hostel e apuntado o enderezo, localizado na School Street, así que comezamos a buscar. Mais co que non contabamos é que en Boston existen un cento de School Streets, mínimo unha por distrito, e estivemos pegando tumbos coma toupas un bo anaco cando saímos da estación. O peor de todo é que parte dese anaco percorrímolo en taxi, e cando por fin dimos co hostel, a factura do mesmo ascendía a uns quince millóns dos antigos maravedíes. Non queirades saber o equivalente en dólares.

Entramos, aínda co recto proído, no Backpackers Hostel, que así era cómo se chamaba o noso aloxamento. Era tan complicado de atopar porque nin sequera se atopaba en Boston, estaba en Everett, unha pequena localidade veciña de “Beantown”. Deitámonos a durmir sen máis.

Downtown de Boston.

O xoves amencimos co firme propósito de trazar dunha vez por todas o noso ruteiro por Norteamérica, e sobre todo de poñer solución á eiva de cómo desprazarnos até a costa oeste. No plan inicial, o pensado en Vigo, barallabamos a idea de alugar un coche na costa leste e devolvelo en California tras percorrer con el a histórica Ruta 66. Mais no plan inicial eramos un mínimo de catro, e na actualidade o custe do aluguer era inasumible para no-los tres sos. Así que decidimos probar sorte coa opción número dous, a que nos suxeriron os nosos compatriotas coruñeses en Medellín: mercar o coche no leste e vendelo en Los Angeles, algo bastante habitual entre os visitantes que optan por cruza-lo país, segundo parece. Confiados na nosa sorte, dirixímonos a un local de compra-venda de autos usados.

Non nos foi difícil atopalo, de feito chegamos camiñando. Dimos unha volta polo aparcadoiro para botarlle unha ollada á oferta de coches, e metímonos na oficina. Alí presentóusenos o vendedor, en perfecto castelán. Facíase chamar Fernando, un venezolano residente en Boston e de papás canarios. Era un home ben alto, duns cincuenta anos. Peiteaba as súas canas engominadas hacia atrás, e dirixíase a nós con voz ronca, grave, pero igualmente afable. Mais a afabilidade do seu trato non agochaba o espeluznante das cifras que nos ía espetando entre oferta e oferta.

Pouco a pouco, paseniño, as nosas facianas íanse alongando, os nosos corazóns sobresaltábanse a cada labazada que supuña cada cantidade que cuspía a boca de Fernando, e non tardamos, alo menos eu, en desconectar de todo o que dicía aquel home para comezar a cavilar outra posibilidade lonxe da de mercar un coche.

Antes de despedirnos, Fernando ofreceuse a levarnos a coñecer Boston da súa man, incluso a convidarnos a un grolo unha vez que rematase a súa xornada de traballo ás 18:00 do serán. Aceptamos por inercia, xa que aínda estabamos desconcertados pola batería de prezos mareantes que viñamos de escoitar. Erguímonos das cadeiras coas perniñas tremendo, e fumos a refuxiarnos no hostel.

Inmediacións do porto de Boston.

Cheguei ó mesmo desesperado. A miña situación económica era -e segue a ser- calamitosa. O día a día nos E.U.A. estaba a castigala aínda máis, e non existía nin unha posibilidade de moverse polo país a prezo razoable. Desbotadas as opcións de alugar e mercar un coche, puxémonos a procurar voos. Mais nin con esas. Nin o voo de máis curta duración baixaba dos $100. E precisabamos un mínimo de catro. En canto ós buses, pouco máis baratos eran que os avións.

A miña única opción era voltar ó autostop. Xa o tiña decidido. Estaba resignado. Ó rematar a visita a Boston comezaría a darlle ó dedo, e dalgún xeito, non sabía cómo, reuniríame con Richi e Cons en Los Angeles. Estaba afundido. Precisaba falar con alguén da miña xente en Vigo para desafogar, e botei a man ó peto procurando o móbil. Lembrei que o perdera en Cancún -algo que non reflectín na entrada de México porque me deprimía bastante-, e rematei por derrubarme. Funme deitar á habitación.

Boston Common.

Cando acordei, canda Richi e Cons andaba Tony, un xaponés que coñecéramos en Leticia, na Amazonia colombiana, e que hai 15 anos que vive en Boston. Mentres trataba de despexar tanto do sono coma dos milleiros de voltas que lle dera á miña situación de merda, os rapaces déronme unha boa nova: procurando por aquí e por alá atoparan a posibilidade de moverse por todo o territorio norteamericano en autobús, durante 15 días e con número ilimitado de viaxes e quilómetros, por $360.

Non era a panacea, 360 dólares seguía a ser unha estacada moi importante para a miña feble economía, pero alo menos habíanos permitir seguir xuntos o noso periplo por Estados Unidos e Canadá. E con estas dirixímonos os catro, no-los tres máis Tony, de novo ó local de compra-venda de autos, onde esa mesma mañá nos citaramos con Fernando, o vendedor venezolano.

Bandeira de Harvard.

Era unha situación esta que nos tiña algo confusos. Non é moi habitual que unha persoa á que coñeciches hai 20 minutos se ofreza a levarte da súa man a coñecer unha cidade e que che convide a tomar unhas chiquitas, mais nós achacámolo a un intento de gañar as nosas confianzas para rematar vendéndonos un carro. Fora como fose, isto era algo que nos importaba ben pouco, estabamos decididos a visitar Boston guiados por Fernando, e non tiñamos pensado mercar coche ningún nin por asomo.

Cando chegamos, Fernando saudounos coa mesma amabilidade coa que o fixera esa mesma mañá. Escolleu un automóbil máis amplo dado o improvisto da chegada de Tony, e comezamos o tour por Boston. E o lugar escollido para comezalo non foi un lugar calquera. Coma se me coñecera de toda a vida, a primeira parada que Fernando elixiu para inicia-lo percorrido foi o TD Garden, o pavillón onde xogan os meus queridos Boston Celtics.

Entrada do TD Garden de Boston.

É sabida por tod@s @s que me coñecedes un mínimo a miña afición bastante pronunciada polos Celtics. A fidelidade que lle profeso ós “orgullosos verdes” suporá aproximadamente un 2% da paixón que sinto polo Celta, así que imaxinádevos cantísimo me gustan. Hai 16 anos que Xosé me pegou a afición por este equipo, o máis laureado da historia da NBA, pero que cando eu decidín escollelo coma o meu, era un dos máis frouxos.

Para min non foi calquera cousa estar no pavillón onde xogan os meus Celtics.

Foi algo realmente especial para min visitar o TD Garden. @s que seguimos a NBA dende Europa facémolo cunha marcada sensación de lonxanía, percibimos aquela liga e todo o que a rodea coma algo inalcanzable, xa non só pola distancia física, senón tamén polos anos luz que separan o baloncesto estadounidense en canto a infraestructuras, orzamentos e espectáculo mediático do que se practica no resto do mundo. Foi por iso que toca-lo escudo dos Boston Celtics que luce á entrada do pavillón e tirarme fotos coas imaxes dos meus admirados Paul Pierce, Rajon Rondo ou Kevin Garnett supuxo un subidón bastante importante para min.

Paul Pierce…

Co luscofusco enriba puxemos rumbo a Faleuil Hall. Principal punto de reunión de bostonianos e foráneos, esta praza, onde se organizan a cotío eventos lúdicos e culturais, conta co Quincy Market , un mercado ateigado de postos de comida de calquera recuncho do planeta.

Aledaños de Faneuil Hall.

Aquí, aconsellados por Fernando, degustamos a chowda, unha sopa de marisco con base de leite, prato típico de Boston. A capital de Massachusetts conta cun moi importante porto pesqueiro, e é famosa pola calidade do seu marisco, especialmente das langostas.

Quincy Market.

A seguinte parada foi no mítico bar onde se rodou a serie Cheers. A diferencia do bar de Cómo Conocí A Vuestra Madre, éste si que garda unha fidelidade case absoluta co que vemos na tele, e serviunos para trasladarnos ós anos ’80, a nosa máis tenra infancia, cando se emitía Cheers.

Pasamos por Newbury Street, a rúa comercial de Boston. Moito máis discreta que a Quinta Avenida de Nova Iorque, substitúe os rañaceos por edificios baixos, antigos, feitos de pedra. Este tipo de arquitectura, coñecida coma de época federal, é a tónica dominante na meirande parte da cidade, o cal lle outorga a Boston o seu famoso aire europeo, a súa semellanza coas grandes capitais do vello continente.

Aínda así, existen zonas onde a arquitectura da época federal se mistura con edificios de altura impoñente, coma no distrito financieiro, onde por riba de todos érguese fastuosa a Prudential Tower.

Prudential Tower.

E chegou o momento de deternos en Harvard. O alcume de “Atenas americana” venlle a Boston pola suposta sapiencia das súas xentes. E á súa vez, esta fama ven dada pola cantidade inxente de universidades e institutos cos que conta a capital de Massachusetts. Máis de cen entre unhas e outros, nada menos, o cal xera unha importantísima cantidade de empregos e dota á cidade dun dinamismo incomparable.

Instalacións de Harvard, cando as visitamos ó día seguinte xa de día.

Moitas destas universidades son privadas e de difícil alcance para o cidadán de clase media, mais Boston tamén conta con servizos públicos en canto a educación. De feito, o Sistema de Escolas Públicas bostoniano constituíu no seu día a primeira rede de centros educativos de carácter público na historia dos Estados Unidos.

Rúas de Harvard.

Harvard, esa grande factoría de enormes intelectos, non é pública precisamente. Percorrimos, na compaña da noite, as súas instalacións, e chegamos á estátua de John Harvard. Din que se lle tocas o pé esquerdo a Harvard vólveste un tipo listo. Eu probei, e efectivamente notei cómo medraba de golpe a miña intelixencia. Mais coa emoción esvarei, batín coa cabeza co pé dereito da estátua e de inmediato volvín a ser o idiota de sempre. Pouco duran as alegrías na casa do imbécil.

Estátua de John Harvard.

A derradeira parada antes de que Fernando nos achegase de volta ó hostel fixémola no río Charles. O Charles separa o centro de Boston de localidades coma Cambridge, Watertown ou a propia Charlestown, e dende a beira onde nos detivemos ofrece unhas vistas magníficas da liña de rañaceos bostoniana.

Vista de Boston dende o río Charles.

E así, como digo, chegou a hora de poñer o punto e final ó tour por Boston dese día. Despedímonos de Fernando. As horas que pasamos con el coñecendo da súa man a súa cidade de residencia disiparon toda dúbida que puidesemos ter sobre a súa persoa. A cercanía e a extrema amabilidade do seu trato, a súa familiaridade, a paixón coa que nos falaba de Boston provocaron que lle entregasemos sen pensalo dúas veces a nosa total confianza a Fernando. Unha confianza que, aínda a día de hoxe non comprendemos moi ben por qué, el depositou en nós dende o primeiro segundo que nos tivo diante.

Canda o Tito Fer e Tony, o amiguete xaponés que coñecimos na Amazonia colombiana.

É máis. Quedamos con el de novo para o día seguinte, e cando se enterou do que estabamos a pagar no Backpackers Hostel pouco menos que nos obrigou a pasar a noite seguinte e as que fixera falta no seu apartamento.

Cando nos despedimos non o fixemos de Fernando, o vendedor de coches venezolano. Dixémoslle deica mañá ó noso novo amigo en Boston: o Tito Fer.

Ó día seguinte, venres, fuximos do Backpackers Hostel de Everett. Non é que estivese mal, pero tiñamos unha oferta moito mellor. Contra o mediodía achegámonos ó chollo do Tío Fernando coa intención de que nos permitise deixarlle alí as mochilas e dar unha volta pola cidade antes de voltar a quedar con el. Pero unha vez máis, Tito Fer foi máis aló.

Piso do Tío Fernando.

Deixou o negocio nas mans dunha empregada súa, colleu o coche e achegounos á súa casa para que deixasemos alí os petates. E non contento con iso, deixounos unha copia das chaves do piso para que dispuxesemos del cando quixésemos. Non pasaran nin 24 horas desque nos coñecera.

O tempo a transcorrer ata que saíse do traballo o Tito Fer pasámolo, para comezar, paseando pola praia que se atopa ó pé da urbanización onde el vivía. A praia de Revere foi, por certo, a primeira praia pública dos Estados Unidos, segundo nos comentou Fernando.

Praia de Revere.

Máis tarde achegámonos de novo a Harvard, por aquelo de desfrutala de día. Estivemos na súa biblioteca, e pasamos novamente pola estátua de John Harvard. Desta volta nin me molestei en tocarlle o pé. Total, para facerme ilusións, prefiro vivir feliz na miña ignorancia.

Facendo gala da nosa cultura infinita na biblioteca de Harvard.

Cando deron as 19:00 dirixímonos ó departamento do noso tío bostoniano, xa que era alí onde quedáramos con el. Arranxámonos un pouco e saímos a tomar uns cacharros con el, coma nos prometera o día anterior. Comezamos a velada cunhas cervexiñas e uns cócteles de vodka no Hipódromo de Boston, onde paraba habitualmente Tito Fer e onde Richi e máis eu estivemos a piques de gañar $500 coa primeira aposta das nosas vidas. Pero que moi preto. As risas que fixemos coa panda de amigos de Tío Fernando foron mundiais.

De alí trasladámonos a un bar de copas de colombian@s. Aquí estivemos bebendo guaro sen compaixón, a augardente colombiana que probáramos por primeira vez en Bogotá. Pegámoslle moi duro, e aínda pedimos outra botella no garito onde decidimos matar a noite. Tito Fer non nos permitiu pagar nin un só grolo. Os catro, tío e sobriños, agarramos unha gabexada moi importante. Desas que cando estás no medio da batalla es conciente de que ó día seguinte vas andar arrastro, pero que tanto che dá, e non fas nada por remedialo.

E como non fixemos nada por remedialo, o sábado eramos tres guiñapos. O Tío Fernando, todo pundonor, ergueuse ás 09:00 da mañá para ir traballar, mais a nós non nos deu o corpo para poñer un pé fóra da casa en ningún momento.

Ver fútbol foi unha das múltiples actividades proveitosas que fixemos para pasa-la resaca.

Cando chegou de traballar Tito Fer, contra as 19:00 do serán, atopouse cun panorama dantesco. Os corpos dos seus tres sobriños estaban desperdigados polo salón, e non daban sinais de vida. Ó final conseguimos reunir forzas para saír a cear.

E chegou o domingo, día no que tiñamos que poñer rumbo ó norte. O noso percorrido por Norteamérica continuaba, e o seguinte destino eran as fervenzas do Niágara. Iso significaba que tocaba despedirse de Boston, e con ela, do Tío Fernando. Era o seu día libre, así que aproveitou para pasar connosco as horas que nos restaban na cidade. Levounos ata o Boston Common, o parque máis grande da cidade. Cos seus estanques con parrulos e cisnes, esquíos correteando por aquí e por alá, lagoas nas que pegar paseos románticos nos típicos chimpíns con pedais, o Boston Common é o parque público máis antigo dos E.U.A.

Boston Common.

Ó entrar a tardiña Tito Fer insistiu en convidarnos a xantar a modo de despedida. Notámolo melancólico. Non paraba de suspirar, e de exclamar cousas como “¡ay muchachos, qué bien lo hemos pasado!, ¿verdad?”. Convidounos a xantar, nada menos, ó bar de Cheers.

E chegou o momento. O Tío Fernando aparcou na porta da estación de buses, e sacamos as mochilas do maleteiro. Un por un, fúmonos fundindo con el nunha aperta. Non sabiamos cómo darlle as grazas. El non sabía cómo dicirnos que para el foi un pracer, que non lle supuxo esforzo ningún, que lle tería encantado poder ofrecernos máis. ¿Pero qué máis nos podía ofrecer? Deunos a súa casa, deunos comida, deunos bebida, coñecimos a cidade grazas a el…

E todo elo sempre cun sorriso na cara, cun comentario agarimoso, coa naturalidade e a familiaridade que se lle brindan ós seres máis queridos. Coa tenrura e entrega que un tío lle profesa ós seus sobriños. A diferenza é que a nós coñecéranos namáis ca tres días atrás. Na miña vida presenciara un exercicio de xenerosidade tan desmesurado.

Brindando co Tito Fer no bar de Cheers.

E tamén marchabamos de Boston. A cidade das mil universidades, das mentes privilexiadas. Unha cidade de marcadísima pegada irlandesa. A cidade onde saltou a chispa da Independencia dos Estados Unidos. A cidade dos meus Celtics. Unha cidade que prende, que namora. E faino dun xeito diferente ó que o fai Nova Iorque. Non impacta, non impresiona de primeiras coa súa inmensidade e grandiosidade como fai a Grande Mazá. Boston seduce pouco a pouco, engatusa co seu encanto. Con tranquilidade, con seguridade. Coa calor das súas xentes e co frescor do seu mar.

Deica sempre, Boston. Deica sempre, Tito Fer.

Advertisements

6 respostas a “Boston. Forxando a lenda de Tito Fer na Atenas americana.

  1. Yo no se que decir Adri, tengo todo sin hacer en casa, pero lo más importante es leer tus comentarios. Al principio reí con la compra del coche y al final me emocionas. Sobre todo me emociona al ver que personas que no os conocen como “Tio Fer” os tratan con tanto cariño. Ya sabes que mi gran temor era con quien os podríais encontrar, pero mis temores se disipan ante personas así. Como madre no puedo por menos que darle las gracias y desearle lo mejor del mundo. Bicooooossssss para ti, meu filho e Richi. Cuidádevos.

    • Pois si, Ana, xa sabes que sempre digo que a xente que imos coñecendo é o que mellor que nos está a parecer de toda a viaxe, e Tito Fer é un exemplo delo.
      Bicos, e grazas de novo!

  2. Muy buenas “Simon” ya sabes que no soy muy dado a estas mariconadas sentimentales, pero decirte que por aqui se te echa mucho de menos y que mucho mucho animo, y aunque por aqui la cosa no esta demasiado bien, si en algun momento necesitas pasta o simplemente una charla sabes que seguimos en el Calvodrio para ayudarte en lo que haga falta, 1 abrazo Amigo

    • Marichooo! Eu tamén vos boto en falta unha barbaridade, amigo, pódesme crer. Moitas grazas polo ofrecemento, sempre souben que podo contar con vós, pero polo momento vou tentar saír adiante eu.
      Apertas mil, amigazo!

  3. ¡Qué tensión leyendo esta entrada! Todo el tiempo desconfiando del Tito Fer, pensando en que momento os robaría las mochilas y desaparecería, o que cuatro latas conseguiría endosaros, o cuando os drogaría con cloroformo para robaros los órganos jejeje Ya nos es más fácil imaginar un capítulo de C.S.I antes que confiar en la generosidad de las buenas personas. Aun hay esperanza en el género humano! Si bien es cierto, vosotros bien os lo merecéis, no me cabe duda de la vidilla que le habréis dado a Fernando en esos días 😉

    Mucho ánimo en la aventura y gracias por compartirla! 3 biquiños! ^-^

    • Jajajajajaja! Geles? Bueno, voume dirixir a ti como que es Geles, e se non o es, agrédeme literariamente.
      Bueno , un órgano si que nos roubou o Tito Fer: O CORAZÓN! Jajajajajaja! Toma empacho de pastelada!
      Biquiños a ti tamén, Geles, graciñas por seguirnos!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s