Ruta 66, terceira Bola Máxica no Gran Canón, e Las Vegas. O que acontece en Las Vegas…

Venres 10 de agosto. O seguinte destino tras Chicago era o Gran Canón do Colorado. Como sabedes, a nosa intención dende un principio sempre foi cruza-los Estados Unidos facendo a mítica Ruta 66. E como tamén coñecedes, as posibilidades tanto de alugar un coche na costa leste e devolvelo na oeste, como de mercalo en Chicago e vendelo en Los Angeles, escapaban totalmente ás nosas economías.

E escapaban ás economías dos tres, non só á miña -á miña economía escapa ata a posibilidade de facer a ruta nun burro con tres pezuñas escordadas, anemia e paludismo-. Así que, procurando e procurando, en Boston atopáramos a oferta de poder movernos por todo o territorio norteamericano collendo un número ilimitado de buses, por $360. Non faríamos a clásica Ruta 66 no noso propio coche e escoitando a nosa propia música. Non me ía deter na tasca de Joe a pedirlle que me enchese o vaso de bourbon unha vez máis, que éste mo denegase mentres limpa o interior doutro vaso co seu pano, alegando algo así coma “xa bebiches de abondo, Adri, ¿por qué non te vas para casa?”, para eu berrarlle aquelo de “¡¿é que os meus cartos non valen na túa tasca, Joe?!”

Nun sitio semellante a este imaxino eu a miña liorta con Joe.

Non, non se ía producir esa escena. Pero igualmente iamos facer a Ruta 66, alo menos en autobús. A duración da viaxe dende Chicago ata o Gran Canón leva máis dun día e medio, así que había que facer unha parada intermedia. E conxugando horarios e distancias, o destino máis axeitado resultou ser Amarillo, unha poboación illada no medio do norte de Texas. Naturalmente non nos fixamos nos atractivos turísticos que puidese ofrecer Amarillo, xa que só iamos facer noite para continuar hacia o Gran Canón.

Mais, avatares do destino, non quedaban prazas para desprazarnos directamente a Amarillo. Lembrando os traxectos ifinitos do noso primeiro mes no Brasil, tivemos que pasar por un punto intermedio antes de chegar ó destino final, e houbemos de agardar ata as 21:00 do serán para poñer rumbo a Dallas. De madrugada fixemos paradas en Memphis, no estado de Tennessee; en Little Rock, Arkansas; e en Texarkana, Texas.

Quilómetros, quilómetros e máis quilómetros de estrada e deserto.

A Dallas chegamos en pleno serán cunha calor que impoñía o seu respecto, e sen saír da terminal de buses, arrincamos, desta vez si, a Amarillo. Alí fixemos media noite, que nin enteira nos deu para pasar, xa que chegamos ben entrada a madrugada.  Ó erguernos e chamar a un taxi que nos achegase á estación de buses atopámonos con que ía tardar unha hora e pico en recollernos. Non nos daba tempo de chegar a coller o autobús ó Gran Canón. Pero non pasaba nada, alí estaba Raj, un hindú perfectamente descoñecido que escoitou o noso drama e non dubidou en ofrecerse a achegarnos. Bueno, por ofrecernos tamén nos ofreceu auga, folletos de desconto en hostels, e o seu número de teléfono para chamalo en caso de que tivesemos calquera improvisto nos Estados Unidos.

Pouco antes do mediodía arrincamos hacia Flagstaff, a localidade máis achegada ó Gran Canón onde chegaba a compañía de buses coa que decidimos percorrer Norteamérica. Tamén esta era unha quilometrada fina, e o autobús fixo unha das súas paradas coa entrada do luscofusco para descansar en Albuquerque, Arizona. Nesas andabamos Richi e máis eu, estirando as pernas. Cons non, Cons estaba inquedo. Esa mesma noite tocaba Iron Maiden xustamente alí, en Albuquerque. Corría de aquí para alá, procurando a alguén que lle vendese unha entrada. Richi e máis eu ollabamos o un para o outro co típico xesto de “éste toleou”.

Pero non, non toleara. Ou si, pero safou, e de qué xeito, dentro da súa tolemia. Na enésima vez que se achegaba á nosa posición, fíxoo máis alterado do que xa estaba dende que pisara a estación de Albuquerque. Contounos que coñecera a un mexicano que lle vendía unha entrada para o concerto, e que lle ofrecía a súa casa para pasa-la noite. E anunciounos que quedaba en Albuquerque para presenciar o concerto do seu grupo favorito. Naturalmente, Richi e máis eu continuabamos adiante, rumbo ó Gran Canón.

Cons canda Paloma e Ana, as dúas mexicanas que atopou na estación, e Javi, o que lle vendeu a entrada e o aloxou na súa casa.

Contounos que tras tomar unhas birras na casa de Javi, o mexicano afincado en Albuquerque que lle vendeu a entrada, canda Paloma e Ana, dúas amigas deste, dirixíronse ó concerto. Contounos que a súa entrada e a de Javi eran entradas V.I.P. Todo o concerto en primeira fila, e sen necesidade de usar o cóbado. Contounos que nun intre do espectáculo, Nicko McBrain, batería da banda británica, lanzou o parche do tambor ó público. E si, caeulle a el. Asinado.

Foto do concerto de Iron Maiden que tirou Cons co móbil dende a súa posición V.I.P.

O que gozou do concerto só o pode saber el. Valorar o extremadamente afortunado que foi de aparecer no sitio exacto no que se producía o concerto, e no intre perfecto para atoparse coa persoa que lle facilitara a entrada para o mesmo, tamén só o pode facer el. Javi, o seu anfitrión e proveedor, tratou de facelo, de valorar tanta fortuna, de comprender cómo é posible ter tanta sorte. Non atinou a facelo, atribuíuno a designios do destino, e decidiu convidar a Cons. $120 de entrada V.I.P. que lle saíron de balde ó noso amigo de cú florido. E aínda non mercou nin un só billete de lotaría no que levamos de viaxe.

Pero voltemos á viaxe puramente entendida. Trasladémonos a Flagstaff, onde Richi e máis eu chegamos, unha vez máis, de madrugada, para aloxarnos no clásico motel de estrada. Desta volta si, exactamente igual que nas películas yankees.

Típico e tópico motel de estrada gringo.

Botamos unha soneca na nosa habitación totalmente equipada -biblia incluída, por suposto-, e á mañá seguinte dirixímonos ó noso obxectivo principal dende que comezáramos a meternos semellante malleira a base de quilómteros días atrás: o Gran Canón do Colorado.

Flagstaff, Arizona. O interior dos E.U.A. en todo o seu “esplendor”.

A el chegamos, non sen poucos atrancos, ó comezo da tardiña. No microbús que nos achegou ó Parque Nacional uníusenos unha mociña xaponesa que Richi entendeu que se chamaba Norito. Eu entendinlle Yokito, así que aquí, polo momento, ímoslle chamar Sisuka. Polo momento, xa sabedes que aquí as cousas cambian rápidamente, sobre todo os nomes inventados.

Como digo, foi a primeira hora da tardiña cando no-los dous, acompañados de Misae, asomamos ó Parque Nacional do Gran Canón. As sensacións a medida que te achegas son as das grandes citas. Como cando asomamos ás fervenzas do Iguazú. Como cando xiramos 180º para topar co Centro Galego de Buenos Aires. Como cando ascendimos o último chanzo da boca do metro de Times Square.

E cando chegas, o incomparable de ver colmadas as expectativas creadas tras aquelas sensacións invádeche o corpo. Ante ti ábrese un espectáculo de rochas e fendas, montañas e vales, paredes e gorxas. E todo elo tinguido dun vermello intenso que se extende ata onde alcanza a vista.

Din que a orixe do Gran Canón data de máis de 1.500 millóns de anos. Mais iso non é o que semella. O traballo da erosión durante un período de tempo tan prolongado invita a pesar en formas homoxéneas, máis ben redondeadas, pode que ata predicibles. O Gran Canón, nembargantes, ofrece  unha estampa de formas impensables, incomprensibles. Un perfil dunha irregularidade fantástica.

O Gran Canón non semella ser froito dos designios da erosión. Diríase máis ben que hai uns poucos séculos un diluvio de meteoritos se cebou nesta paraxe, e os seus impactos fortuítos, os puntos de caída marcados á toa orixinaron esta paisaxe de formas anárquicas, incoherentes.

Unha parede dunha caída de máis dun quilómetro agocha un val incrustado a machete, como posto pola forza. A dúas rochas milagreiramente xemelgas síguelles a saia dunha montaña deitada, salpicada dunha infinidade de matoxos, sobor da cal sobresaen varias bancadas cuxo saínte vai de máis a menos, desaparecendo ós pés e fusionándose coa formación que as cobixa.

O Gran Canón xoga coa túa percepción. O heteroxéneo das súas formas e o inmenso da súa extensón fan que, cando tratas de concentrarte nun punto, perdas a perspectiva dos planos, e non saibas se o que observas está en vertical ou en horizontal. É esta unha sensación confusa, case que sedante.

O Parque Nacional do Gran Canón alberga a gorxa do río Colorado. E a bacía do Colorado non desentona en absoluto co abrupto do seu entorno. É unha conca de perfil afilado, con ángulos definidísimos. Dá a sensación de que a terra rachou nesa zona cedendo ante unha forza superior. Semella que no canto de auga, o caudal do río Colorado confórmano un exército de guerreiros que se abren paso a machetazos.

Tras varias horas percorrendo aquel fascinante parque, e arrastrando a Xuneo, que estaba esfolada dende o momento que baixou do microbús, decidimos ir pensando en retornar. Un erro de cálculo do conductor que nos levara na ida, quén non se enterou de que non había sitio para nós na volta, deixáranos sen transporte para chegar ó motel, así que tiñamos que buscarnos a vida e xa comezaba a caer o solpor.

Transcorrer do río Colorado polo Gran Canón.

Finalmente, tras unha carreira frenética fiando os diferentes autobuses gratuítos do parque, carreira que Xigante pasou durmida coma un lirón, acadamos chegar ó motel xa coa noite ben entrada. Á nosa chegada, na nosa habitación estaba Cons. Fixemos un pouco a mona os tres xuntos, e puxémonos a durmir. Derrotados, Richi e máis eu pola quilometrada feita tanto en bus como a pé, Cons por dalo todo no concerto de Maiden.

Á mañá seguinte había que separarse de novo. Cons tiña que visitar o Gran Canón, Richi e máis eu continuabamos cara Las Vegas. Marchabamos de Flagstaff, deixabamos atrás o Gran Canón do Colorado. Mais eu non o facía co peto baleiro. Na miña retirada do parque o día anterior, mentres procurabamos un dos autobuses de balde, un esquío meteuse no meu camiño.

Cun día de retraso, pero Cons tamén estivo no Gran Canón.

Ergueuse das patas de diante, ollou para min, e botouse a unha beira do camiño. Entón volveu parar, voltou a ollar para min, e desapareceu na vexetación. Quixen saber qué quería de min aquel simpático animaliño, así que me acheguei ó punto onde o perdera de vista. Ó apartar a vexetación, alí estaba ela, relucinte, impoluta. A miña cuarta Bola Máxica.

Goku_holding_4_star

O martes 14 de agosto Richi e máis eu puxemos rumbo a Las Vegas. Tras facer algún que outro numeriño para chegar á estación de autobuses de Flagstaff, ás 14:30 estabamos a bordo do bus que nos había levar ata a cidade máis representativa do estado de Nevada.

A isto me refiro co de facer algún que outro numeriño.

A Las Vegas chegamos Richi e máis eu o mesmo martes, contra as 20:30 do serán. Cando baixamos do autobús, a sensación de calor que nos asaltou era algo bestial. Esa mesma tarde, a pleno sol observáramos cómo o termómetro dunha estación de servizo na que baixamos en Arizona marcaba 127ºF. Ou o que é o mesmo: 54 graos dos nosos. Na miña vida o sol me pegara con tal violencia. Pola noite, en pleno deserto de Nevada, os marcadores térmicos marcaban 110. Máis de 40ºC ben entrada a madrugada.

Á nosa chegada xa escurecera por completo, así que “A Cidade do Pecado” nos recibiu na súa total plenitude. En Las Vegas todo está iluminado. Os paneis dos negocios, as marquesinas, os sinais. O chan e os teitos, ata os letreiros cos nomes das rúas están iluminados. E non cunha iluminación calquera. Todo ten que estar bordeado con eses puntiños de luces que se moven. Moi discreto todo.

Isto foi o primeiro que nos atopamos nada máis poñer un pé fóra da estación. Era un hotel do máis normaliño.

De camiño ó hostel, percorrido que fixemos camiñando, paseamos durante 15 minutos por unha rúa peonil, cuberta cun teito abovedado. Nela atopamos á morte, a Spiderman, a Batman. Pasamos por catro concertos diferentes. Nun deles decenas de persoas tentaban seguir os pasos de baile que unha moura medio espida trataba de marcarlles. O teito abovedado, naturalmente, estaba iluminado con xogos de luces en movemento. No último tramo decatámonos de que por el, polo teito, se desprazaba a xente por medio dun sistema de tirolinas.

Entrada da rúa peonil que vos acabo de describir.

Medio aturdidos, chegamos ó noso hostel. Hostel Cat, facíase chamar, e a verdade é que tampouco tiña desperdicio. Antro de perdición con camas e duchas, nel rodáronse varias escenas do filme Resacón En Las Vegas, e delo fachendean con orgullo mediante varios pósters. Para que vos fagades unha idea, obríganche a deixar en recepción o teu saco de durmir, “por motivos de seguridade e hixiene”. Eu tampouco o comprendo. Pero por $14, non iamos pedirlle máis.

Cartel que che anuncia a túa chegada ó Hostel Cat. Ben iluminadiño, non vaia ser.

Como digo, á nosa chegada ó hostel estabamos medio aturdidos. Pode que polas luces que viñan de ametrallar as nosas mentes, pode que pola cantidade de preguntas que sempre che suscita Las Vegas, e que ó estar nela rexurden inquedándote soberanamente.

¿Hai xente que vive en Las Vegas? ¿De verdade que nacen bebés veguenses?

De ser así, ¿ónde se produce o parto? ¿Nunha mesa de black jack? Porque hospitais non vin nin un…

¿Cómo paga Las Vegas a súa factura da luz? ¿Co que aforra en hospitais?

¿Algunha vez na historia Las Vegas tivo alcalde de esquerdas, que levara a cabo políticas de esquerdas?

¿Qué pasa en Las Vegas se tratas de expropiar o terreo dun casino para construír un colexio?

¿Cántas mortes se producen en Las Vegas ó cabo do ano por ataques epilépticos?

Dispostos a clarexar todas estas inquedantes dúbidas, Richi e máis eu saímos a percorrer as rúas de Las Vegas.

Partimos a camiñar polo bulevar onde se atopan tódolos casinos, a zona hoteleira, a Las Vegas típica. Lanzámonos directamente ós brazos da perdición, falando claro.

South Las Vegas Boulevard, que así se chama a avenida, non é un bulevar pensado para pasear precisamente. Cada pouco a beirarrúa vese interrompida por unha ponte que tes que sortear subindo por unhas escadas, as cales te levan a unha encrucillada de camiños. Todos eles pasan ben pegadiños á entrada dos casinos, e se non escolles ben o que queres seguir, acabas no interior dun deles.

Incluso algunha ponte se introduce directamente no casino-hotel, e para voltar á rúa tes que pasar necesariamente polo salón de xogos. Tódalas hospedaxes teñen transporte de balde a eles, e unha vez alí convídante ás primeiras fichas. Todo pensado para facilitarche ó máximo que comeces a xogar. Unha vez metido no vicio, pagas. Dun xeito ou doutro, pero pagas.

O señorial Hotel-Casino Bellagio, co seu espectáculo de chorros de auga.

Un tras outro, imos deixando atrás os sucesivos hoteis-casino. The VenetianTreasure IslandThe MirrageFlamingoCaesar Palace. A cada cal máis impoñente, a cada cal máis luxoso.

Bellagio, Paris Las Vegas, Monte Carlo, Tropicana, Luxor. A cada cal máis ostentoso, máis petulante; a cada cal máis fastuoso, máis cargante. O derroche polo derroche, en Las Vegas todo resulta excesivo. Non hai escrúpulos, non teñen medida á hora de captar clientes incautos. Se teñen que espichar unha puta montaña rusa enriba das azoteas dos edificios que compoñen o complexo, non lles treme a man. É o caso do New York New York.

O Paris Las Vegas.

Se as vistas dende o andar 86 do Empire State as percibín coma unha metáfora do soño americano, Las Vegas é unha hipérbole do mesmo. Nada é real, introdúcente nun mundo de ilusións no que che fan sentir o rei. Fanche crer que tes uso e dominio de todo, que todo está baixo o teu control, que todo está preparado para que te fagas rico co único recurso do dólar de fichas de balde que che agasallan na porta do casino no que apareciches involuntariamente.

Caesar Palace.

Prostitución e drogas por tódolas esquinas baixo un manto de glamur. Xogo, apostas, luxo, despilfarro… Las Vegas é a Meca do vicio, do desenfreno, da perdición, da decadencia.

O mítico Luxor.

Luces, moitas luces. De tódalas formas, cores e tamaños. Las Vegas é un paraíso. O paraíso… das polillas. Pero como nós non somos polillas, fai falla moito máis que luces de cores e vicio en bandexa para facernos felices. Pero qué esperar dunha cidade onde un dos negocios principais e máis numerosos son as capelas de vodas exprés. Dimos por finalizado o tour por Sin City, e recollímonos no Hostel Cat.

Unha das capelas para poder casar que te vas atopando a cada paso por “South Las Vegas Boulevard”.

Á mañá seguinte, a do mércores 15, Cons apareceu na nosa habitación do hostel, recén chegado do Gran Canón. Xa nos alcanzara definitivamente, ata a vindeira arroutada que lle dea xa non nos habemos separar máis. Pasamos o día paseando e descansando no hostel, xa que a calor apertaba aínda máis que o día anterior.

Las Vegas dende unha das pontes que cruza “South Las Vegas Boulevard”.

E chegou a noite, e preparámonos para, agora si, agora que estabamos os tres calvarienses xuntos, poñer a proba á noite de Las Vegas. Rachar con ela.

Mais amig@s, como reza o dito, e como ben sabedes, o que acontece en Las Vegas… fica en Las Vegas.

Vindeiro destino, California.

Advertisements

6 respostas a “Ruta 66, terceira Bola Máxica no Gran Canón, e Las Vegas. O que acontece en Las Vegas…

  1. non sabía da bosa boda… jaja … bicos. Fantástico O Gran Canon e alégrome de que meu filho poidera asistir o concerto de Maiden, supoño que algo inolvidable para él.

  2. Supongo q cuando volvais celebrareis la boda aqui y m inviteis…

  3. eu espero que hoxe celebres o teu aniversario cun bo licor café e aínda que esteas lonxe de nós levantaremos un chupito no teu honor. Feliz aniversario

    • Moitas grazas, Luciña!
      Non será licor café, desgraciadamente levo medio ano na súa procura e o máis parecido que atopei foi kailúa, pero algo farei. Un bicazo enorme, mami2, quérote!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s