Arquivos mensuais: Setembro 2012

Sydney, a vida “hippie” que nos salvou.

Sábado 8 de setembro. O noso voo procedente de Auckland aterrou en Sydney contra as 08:30 da mañá. Grazas a Meri e a Ramón puidera superar a estancia en Nova Zelandia co orzamento irrisorio que destinara para ela, e tralo encontro con Álex nas antípodas levaba unha folla de ruta, unha importante listaxe de instruccións coas que tamén debería sortear o escollo australiano dentro dos límites marcados.

Non ía ser tarefa doada. Se en Nova Zelandia o nivel de vida é escandalosamente caro, en Australia os prezos son os mesmos, mais coa sutil diferenza de que o dólar australiano prácticamente equivale ó euro, mentres que o neocelandés roldaba os 1’5 dólares por cada unidade da moeda europea. Case nada.

As primeiras instruccións que Álex nos indicara para facernos a vida máis barata en Sydney eran, primeiro, dirixirnos a unha casa no barrio de Malabar onde el estivera aloxado, e segundo, unha vez alí, poñernos en contacto coa súa moza. E iso foi exactamente o que fixemos.

Ó chegar á casa de Malabar chamamos a Carven, que é así cómo se chama a moza australiana do noso amigo, e ésta, entre risas e nun case que perfecto castelán, laiouse de non poder verse connosco ata o serán, e convidounos a que entrasemos na casa e nos presentasemos nós soíños. Así que procedimos. Entramos pola porta e comezamos a presentarnos a tód@l@s que alí habitaban. E @s que alí habitaban eran doce, nada menos.

A casa de Malabar.

Unha comuna hippie no sentido máis estricto e con tódalas da lei. Con tódalas da lei polo de comuna, xa que penso que o número de compoñentes alcanza para entrar dentro da definición, e con tódalas da lei polo de hippie, xa que era ésta a tendencia ideolóxica e social á que pertencían @s nos@s nov@s compañeir@s de piso. Ou máis ben compañeir@s de casa, xa que a de Malabar era unha vivenda de dúas alturas, a escasos metros da praia á que dá nome o barrio.

As presentacións transcorreron entre sorrisos, aloumiños e apertas do máis sentidas, así pechando os ollos, como marcan os tópicos que recaen sobre esta tribu urbá. Mais neste caso non só o tópico dos saúdos agarimosos se cumpría a raxatáboa. Entre presentación e presentación achegóuseme unha moza á que xa de lonxe, e coa miña vista nefasta, lle detectara algo máis de sombra na cara do habitual. E cando a tiven preto puiden comprobar con estupor cómo a moza en cuestión lucía un bigote dun espesor espeluznante. Xúrovos que non esaxero cando digo que era pouco menos poboado que o meu, ata tal punto que facía dubidar, tanto da súa feminidade por motivos evidentes, xa que o único máis masculino que o bigote que hai no corpo humán é o propio pene, como da miña mesma masculinidade. Quince anos cultivando con esmero o meu señor mostacho para chegar a Australia e que ás dúas horas se me prante diante unha tipa cun igual de tupido que o meu. Pero é que a señorita achegábaseme para abrazarme, polo cal o facía cos brazos erguidos, e non queirades ver as guedellas que agochaban aquelas axilas. A piques estiven de espetarlle algo así como “estás en Australia, ¿non, corazón? Pois que te abrace un koala”.

Non me xulguedes, fago estes comentarios só para rir. Únicamente a modo de carallada, a min tanto me dá o que queira face-la xente coa súa apariencia. Ademáis, non son eu o máis indicado para meterme co belo corporal dos demáis.

A panda de amig@s de Carven.

Pois nesa casa estivemos a facer tempo ata que un chisquiño pasadas as 17:00 do serán fixo acto de presenza Carven. Tratábase dunha rapaza miuduña, de longo cabelo mouro e marcados rasgos asiáticos, xa que os seus pais eran chineses. Ela era nada en Sydney. A impresión xovial e alfúfara que me amosara por teléfono tivo continuidade en persoa. Falábanos coma se nos coñecese de toda a vida, entre contínua risas e bromas, o que nos facilitou enormemente o noso acoplamento tanto a ela coma á propia Sydney.

Asímesmo, co paso do tempo tamén nos foi amosando a súa faciana máis doce, tenra e infantil. Un auténtico amor de rapariga. Un auténtico amor que posuía unha mente bastante privilexiada: o anxiño falaba á perfección inglés, chinés mandarín, cantonés e o dialecto do pobo da súa nai, e un castelán correctísimo. Iso si, para facelo era un chisco preguiceira, e a práctica totalidade do tempo a comunicación entre nós producíase en inglés. E a todo isto hai que engadir as nocións de galego que eu lle aprendín e que asimilou con abraiante facilidade. Pode que polo seu don para as linguas, pode que polo maxistral das miñas leccións. Quén sabe.

Trala presentación e algunha que outra formalidade máis, e por se aínda non asimilaramos por completo o novo estilo de vida que nos ía agardar ó longo dos nosos días en Australia, este amoroso cerebriño xa se encargou de meternos de cheo na realidade perrofláutica. Pouco menos que nos exortou a coller cadansúa bicicleta e tirar a “facer a compra” para a cea desa noite. Deseguido saberedes por qué escribo entre aspas o de facer a compra.

Carven Lee, a moza australiana do noso Álex.

Así que nada, montamos nas bicis, eu por primeira vez dende que con once anos me espichara un hostión criminal e me abrira a cabeza -non vaiades de list@s, o meu desequilibrio mental é de nacemento-, e puxemos rumbo ó supermercado máis achegado. E unha vez alí, dispuxémonos a facernos cos alimentos da cea nunha sección onde eu non o fixera na miña vida. De feito nin sequera entramos no supermercado en si. Concretamente dirixímonos á súa parte posterior, onda os colectores onde as distintas seccións ciscan os alimentos en suposto mal estado, e metímonos a remexer neles tras unhas arduas negociacións co encargado da seguridade do lugar, ante a súa ollada entre atónita e divertida.

Esta actividade ía constituír a nosa principal fonte de alimentación día si e día tamén de aí ó remate da nosa estancia en Australia. Cando dimos por finalizada a colleita, montamos de novo nas bicis e marchamos de volta á casa de Malabar, onde co recopilado deunos para cociñar unhas albóndigas con arroz, e de postre un despropósito de pastel de banana con iogur de chocolate polo medio. Rillamos todo en comuna, e a durmir.

Ó amencer a mañá seguinte, almorzamos unhas tortas cociñadas, atención, nunha tixola colocada sobre unha placa solar ideada por Alain, un dos habitantes da casa e todo un científico tolo ó servizo da ecoloxía e da sostibilidade. Tras un breve paseo con Carven pola costa de Malabar e de xantar un popurrí de verduras preparado por Cons, cómo non, na tixola solar, marchamos os tres hacia o centro da cidade, a coñecer o corazón de Sydney.

Alain pousando canda a súa creación, a tixola solar.

E no corazón de Sydney, ubicado á beira da súa bahía, atópase a mítica, a única, a inconfundíbel Opera House. Construcción ésta rocambolesca, transguesora para a época na que foi erguida, e situada nun entorno precioso. Xusto enriba da bahía de Sydney, unha bahía moi edificada pero con gran gusto, misturando a liña de rañaceos da cidade coa propia Opera House e cunha impoñente ponte: a Sydney Harbour Bridge.

A Sydney Harbour Bridge.

De alí dirixímonos ó Black Rose, un local frecuentado polo grupo de amizades de Carven onde visualizamos unha película de temática anarquista; e ó remate désta fumos a pasa-la noite ó Dusty Monster, un centro social onde os anteriormente mencionados membros da panda de amig@s de Carven levan a cabo diversas actividades, todas elas incluídas nun marco que poderiamos calificar de solidario-anarquista-antisistémico.

Primeiro exemplo gráfico, e pode que o máis evidente, da nosa vida “perrofláutica”. Aquí, no “Dusty Monster”, no barrio de Dulwich Hill, Sydney.

Para o luns tiñamos planeado arranxar o visado que nos permita entrar na China, para o cal nos puxemos a procurar, canda Carven, a embaixada do xigante asiático en Sydney. Non a atopamos, pero aproveitamos para dar unha volta pola Chinatown de Sydney, onde xantando nun restaurante chinés seguimos a perfeccionar a nosa técnica cos palillos de cara á nosa inminente etapa asiática. Carven ficou a durmir no Dusty Monster, no-los dous desprazámonos á casa de Malabar.

Un koala no Taronga Zoo.

O martes era día de visita ó Zoo Taronga de Sýdney. A entrada non é barata -$37 con desconto dunha revista que arramplamos no aeroporto-, mais existen demasiadas especies animais autóctonas e únicas de Australia, que non viramos ni voltaremos a ver as nosas vidas, como para non facer unha visitiña a un parque zoolóxico deste particular país.

Un canguro vermello, coma sempre, ciscado cal saco de patacas.

As especies únicas de Australia son moitas, e non perdoamos nin unha. Vimos koalas, vimos canguros, vimos wallabies, ornitorrincos. Emúes, todo tipo de roedores estrañísimos, vimos demos de Tasmania… A cada cal máis peculiar -o ornitorrinco lévase a palma-, a cada cal máis especial.

Mais non só especies australianas constituíron a nosa visita. Tamén gozamos da inigualable elegancia, da maxestuosidade dos tigres, e un deles incluso nos agasallou cun íntimo cara a cara, separando os nosos fuciños os escasos centímetros nos que se interpón o cristal da xaula.

Estivemos con hipopótamos, pingüíns, xirafas e tódalas especies de monetes habidas e por haber. Un grupo de elefantes deleitou ós asistentes con todo tipo de monadas que lles indicaban os seus adestradores, os cales lles recompensaban cun petisco de comida as súas execucións.

Foi unha visita ben completa, a verdade. Á marxe de todo isto, voume aforrar o recorrente discurso das olladas tristes, ausentes, apáticas, apagadas dos animais dentro das súas gaiolas, que por grandes, espazosas e traballadas, non deixan de ser gaiolas, e nelas os seus ocupantes desenvólvense mediante movementos repetitivos, cíclicos, case robóticos. Compórtanse prácticamente coma autómatas. Voume aforrar o discurso porque tod@s sabedes en qué consiste un parque zoolóxico.

Trala visita ó zoo, fumos a pasa-la noite ó Dusty Monster. Alí, ó día seguinte ,tiña lugar a People’s Kitchen, unha actividade consistente en, coa comida recollida dos colectores o día anterior de forma masiva, cociñar a meirande cantidade de pratos posible para a xente que por alí se achegue. Eu supoño que a actividade en cuestión nacería nun principio para axudar ós máis desfavorecidos, mais por alí só se achegaron amigos e familia, todo o mundo pertencente ó mesmo círculo de xente. Como comentario adicional, e da importancia que lle queira dar cada un/a, hei de dicir que, dándolle continuidade á miña recén descuberta creatividade na cociña, preparei un pote de vexetais cocidos que a xente dixo -eu non lle botei pelotas a probalo- que estaba ben rico. Son perroflautas, si, ést@s comen de todo, pero alí quedar non quedou nada.

Para non perde-lo costume, o xoves foi día de reencontro. E desta volta era quenda para Regina, a eslovaca membro do Europe Team que coñeceramos en Cusco, e que xunto a Judith nos acompañara na nosa visita a Machu Picchu.

Con Regi na praia de Manly.

Tralo seu periplo por Latinoamérica, voltara uns meses ó seu fogar na República Eslovaca, mais non tardou en emprender voo de regreso a Sydney, onde xa botara vivindo unha tempada longa con anterioridade. E Regi vivía aloxada nun hostel no barrio de Manly, á outra beira da bahía. Un dos barrios máis acomodados da cidade, senón o que máis, Regi levounos a dar un paseíño pola costa de Manly, cheo de praias e cantís.

Tamén estivemos camiñando pola rúa comercial do barrio, mais despois de xantar moi rico e a prezo razoable para o barrio máis caro dunha das cidades máis caras do mundo, púxose a chover, así que houbemos de continuar co noso reencontro no hostel de Regi, entre risas e xogos de cartas.

Cantil na costa de Manly.

Un verdadeiro pracer atoparnos de novo con esta mociña de mente inocente e corazón puro, de valores intachables e espírito afouto. Que todo lle vaia xenial na súa nova vida en Australia, señorita Vikova.

O sábado acudimos, xunto a Carven e @s seus amig@s, a un acto de reivindicación do pasaporte aborixe. Éste é un pasaporte que recoñece Australia como territorio aborixe, e dun xeito simbólico á espera de seguir loitando pola súa oficialidade, proclama as fronteiras dispostas polos antigos e orixinais poboadores deste país.

Foi un evento interesante, positivo, pero que eu considero que se salta varios pasos previos, comezando pola inclusión do pobo aborixe no sistema educativo. Un pobo sen educación é un pobo abocado á súa autodestrucción, e dende logo é un pobo ó que non podes concienciar da importancia que teñen este tipo de actos para a súa potenciación e de cara a devolverlles o estatus que merecen dentro da sociedade australiana.

O pai de Julian Assange, no acto polo pasaporte aborixe e coa bandeira aborixe ás súas costas.

Proba delo é que ó acto non acudiu nin un só aborixe. Quén si acudiu foi o pai de Julian Assange, así como un grupo de vasc@s e cataláns, con quén estivemos de parola e con quén nos tiramos unha foto moi significativa, tod@s co seu pasaporte aborixe no que, de paso, tamén reivindicamos as nosas respectivas nacións.

Galegos, vasc@s e cataláns amosando o noso pasaporte aborixe.

Tres nacións sen estado reivindicando un pobo marxinado.

 

Xa pola noite, ás 02:00 da madrugada, este celtista estaba pegado a un ordenador no Dusty Monster. Valencia 2 -Celta 1. Derrota das que doen, nas que es consciente de que puideches sacar moito máis do que finalmente obtiveches nun campo complicadísimo. Sobre todo despois dunha primeira metade a un nivel altísimo, e nun partido onde só dous erros puntuais, unidos a unha segunda parte un chisco máis frouxa nos impediron puntuar en Mestalla. Paciencia. Se mantemos o nivel de xogo, os resultados chegarán.

O domingo foi o día que escollimos para fuxir de Sydney. E fixémolo ás Blue Mountains, en concreto a Katoomba, un pobo nas montañas a uns 100 quilómetros da cidade máis poboada de Australia. No-los dous canda Carven, durmimos na casa dun amigo désta, un tipo que vivía amargado en Sydney e decidiu emprender unha nova vida na montaña, unha vida respectuosa ecolóxicamente e en consoancia coa natureza. Qué vos vou a contar.

Casa nas montañas de Katoomba onde pasamos a noite.

E foi o luns cando nos achegamos ó Parque Nacional Blue Mountains a facer unha excursión por el. E fixémolo por separado. Cons decidiu apuntarse a un tour en autobús ó que a miña economía non podía aspirar, así que decidín tirar pola miña conta camiñando, como tiña previsto. Cando nos reatopamos, xa polo serán, Cons contoume que finalmente decidira facer a visita tamén camiñando. Cousas que pasan.

A visita ás Blue Mountains non a tiñamos prevista antes de chegar a Sydney. É máis: antes de chegar a Sydney nas nosas vidas escoitaramos falar das Blue Mountains. Porén me resultou aínda máis chocante a beleza do parque.

O Parque Nacional Blue Mountains agocha un val dunha fermosura espectacular, que, sen chegar ós niveis da Chapada Diamantina ou do Gran Canón do Colorado, a min resultoume, en certo modo, unha mistura dos dous.

Coa depresión cuberta de verde ata a súa fin, coma a Chapada, e con formacións rochosas inverosímiles e inmensas, coma o Gran Canón. Coa auga xogando coa vexetación e coas alturas, coma na Chapada, e cos tons vermellos e alaranxados da súa pedra, coma o Gran Canón.

Mais tamén as Blue Mountains teñen elementos de seu. É o caso das Tres Irmás, tres formacións rochosas impresionantes e idénticas, que se erguen señoriais e se presentan en fileira, destacándose entre unha paisaxe de cantís e diversas paredes.

As Tres Irmás.

Fabuloso o Parque Nacional Blue Mountains de Katoomba.

O noso derradeiro día en Sydney, o noso derradeiro día en Australia, adicámolo a pasear polo Royal Botanic Garden e polo casco vello da cidade, o denominado The Rocks. O Real Xardín Botánico é un espazo verde enorme, co seu invernadoiro de forma piramidal, as súas tropemil especies de prantas, árbores e verduras varias, das que supoño que, coma no caso da fauna, moitísimas serán propias de Australia, e o seu paseíño pola beira da bahía. Todo isto na compaña de paxaros de tódalas cores e tamaños. Moi agradable o paseo.

Royal Botanic Garden de Sydney.

En canto a The Rocks, dicir que si, que dá a impresión de ser un barrio un tanto máis antigo que o resto dos que visitamos na cidade, pero nada máis aló dunha lixeira sensación de atoparte máis preto  da cidade colona, Londres. Lóxico, tendo en conta que seguramente teña pelos nos meus testículos con máis antiguedade que Australia como nación.

“The Rocks”, o casco vello de Sydney.

E así, sen máis, foi cómo tocou á súa fin a nosa visita a Sydney. Australia, un país peculiar, onde se misturan as raíces de tódolos pobos europeos e se marxinan as propias. Un país, coma os seus veciños neocelandeses, evolucionadísimo a nivel cívico e social, e esaxeradamente caro. Máis incluso que Nova Zelandia, e de xeito sustancial.

E un país ó que sobrevivimos trala vida hippie que levamos a cabo grazas ós consellos de Álex e á compaña e exemplo do contacto que éste nos facilitou, a súa moza Carven. Ese cerebriño australo-chinés, ese anxiño xovial, alfúfaro. Tenro, doce, infantil. Grazas a ela e grazas @s seus amig@s, unha panda coa que, a pesares de estarlles eternamente agradecidos por ternos acollido na súa casa ou no seu centro social, a pesares de non ter nada en absoluto que reprocharlles, temos que recoñecer que en ningún momento chegamos a sentirnos completamente cómodos con eles. A pesares, insisto, de acollernos sen ningún problema nin condición, amosábanse distantes, con suma frialdade máis aló das apertas protocolarias da presentación. Falando claro, que non sendo Carven, alí ninguén nos fixo nin puto caso.

Sexa como fose, o caso é que xa estamos dispostos a chimpar a Indonesia, a primeira parada no mundo máis afastado do noso a nivel cultural. A outra cara do planeta, a outra historia, as outras civilizacións milenarias. Comeza a parte máis exótica da nosa viaxe. A máis descoñecida. Esperemos que a mellor. Chegamos a Asia.

Nova Zelandia. Encontro nas antípodas dos Phileas Fogg do Calvario, e irmandade galego – catalá.

Xoves 30 de agosto. Aterramos en Auckland, Nova Zelandia, contra a noitiña, despois de facer escala en Sydney. Os problemas comezaron dende o minuto 1. A aerolínea perdéralle a mochila a Cons, e houbo que face-la denuncia correspondente para que, sen aportarnos demasiada seguridade, nos comentaran que enviarían a mochila á mañá seguinte ó enderezo que les dimos, o correspondente ó hostel no que nos iamos aloxar.

Unha vez feito o trámite, saímos ás rúas de Nova Zelandia. E o país oceánico non quixo agardar nin a que saísemos do aeroporto para deixarnos claro a qué clase de economía no enfrontabamos, cál é o nivel de vida que se gastan os “kiwis”. Incriblemente a liña pública de autobuses non comunica a cidade co aeroporto, e para chegar á civilización, dado que ésta está afastadísima do aeroporto, hai que coller o bus dunha empresa que se adica únicamente a ofrecer este servizo, e que custa a frioleira de $16. Hai que dicir que o dólar neocelandés está a 1.5 con respecto ó euro, aproximadamente. Aínda así, como dicía, toda unha declaración de intencións por parte de Auckland.

Auckland, Nova Zelandia.

Xa no Airbus, que así se chama a empresa cometedora do delito, sorprendeunos a cantidade de letreiros e paneis que estaban escritos en linguas e con caracteres asiáticos en xeral, e xaponeses en particular. “Estaremos no barrio xaponés”, pensei eu. Co paso dos minutos xa pasei a pensar “¡pois si que é grande o barrio xaponés!”. Máis adiante habíame decatar de que toda Auckland é un barrio xaponés en si mesma.

Efectivamente, tivemos que aloxarnos nun hostel unha vez máis. As máis de cento trinta billóns de solicitudes que enviara vía CouchSurfing para que alguén nos acollese no seu fogar non surtiran efecto, e por uns motivos ou por outros todas foran rexeitadas. Aínda así, nunca tan mal foi a cousa. Tendo en conta que nos atopabamos no país máis caro que pisaramos nas nosas vidas, cun dos niveis de vida máis elevados do planeta, a noite de hostel no FrieNZ saíanos por 19 dólares neocelandeses, menos da metade do que nos custaran polo xeral nos Estados Unidos, sen ir máis lonxe.

Instalámonos e puxémonos a procurar un sitio barato onde cear ou algo barato no supermercado para cociñar. Coitados. Iso non existe en Nova Zelandia. Comimos unha hamburguesa no Burguer King e fumos a deitarnos. Tremíanme as perniñas. Así era completamente imposible que me alcanzase o meu modestísimo orzamento.

 O venres á tardiña, tras xantar uns fideos deshidratados, saímos a coñecer Auckland. Achegámonos ó Mount Eden, para coroar a principal atracción turística da cidade máis populosa de Nova Zelandia. O monte Edén é un parque no que se ubica un enorme cono volcánico, hoxe durmido e cuberto dun intenso verde, e dende onde se poden desfrutar unhas magníficas vistas da cidade e da súa bahía.

Cráter do volcán situado no Mount Eden.

Unha vez no alto do volcán, a estampa que ofrece Auckland é espectacular. As augas da súa bahía rodéana case por completo, uníndose a cidade ó continente tan só por un estreito istmo. Unha sucesión de illas salpica o horizonte mentres no chan da parte continental altérnanse contínuas vivendas con zonas verdes, zonas verdes por tódolos recunchos. Ata nas partes máis urbanizadas.

Vistas de Auckland dende o Mt. Eden.

Sentamos a observa-las vistas un anaco ben longo, case sen mediar palabra. Ós dous nos invadira a mesma sensación, unha das sensacións máis estrañas que tiven xamáis. Ollar detidamente aquela preciosa paisaxe, dende aquel monte de verde tan puro, polo que vai descendendo a cidade, ata topar coa mar, que a envolve case que por completo, mentres suxeita aquelas illas no horizonte… Todo era moi familiar.

¿Auckland ou Vigo?

Non puiden evitar sentirme no Castro, sentado nas Áncoras, observando a ría coas Cíes de fondo. Sentinme en Vigo estando o máis lonxe dela do que estarei xamáis, máis que nada porque non se pode. Escoitei a súa chamada xusto cando alcanzamos a metade da Volta ó Mundo, cando a conta atrás xa se realiza en positivo, cando o que falta para voltar a pisala xa é menos do que nos levamos alonxando dela. Desconcertante. Reconfortante.

Ó día seguinte, sábado, produciuse o primeiro dos dous encontros prodixiosos que tiveron lugar en Auckland. Mentres estabamos facendo a cea cos únicos produtos cos que podiamos aspirar a facernos no supermercado -pasta e un bote de tomate infumable-, escoitamos de fondo unhas palabras en castelán. Estas proviñan dunha moza catalá chamada Norma, e ésta á súa vez levounos a unha mesa onde estaba a cear, entre outr@s, Meritxell.

Tratábase dunha barcelonesa que no ano 2.010, canda o seu mozo Ramón, fixeran unha volta ó mundo de seis meses grazas a un concurso que gañaran de Shandy Cruzcampo. E nese concurso impuxéranse a Adri e a Gosi, os nosos amigazos de Vigo que tamén fixeron a súa volta ó mundo, éstes entre 2.011 e 2.012. Cando atopamos o nexo de unión quedamos os tres parvos, interpretamos o sinal e fumos a mercar dúas botellas de viño.

Meritxell, a noite que a coñecimos.

Fumos a bebelas á azotea do hostel, e ó longo da velada fóronse unindo a no-los catro (os dous vigueses e as dúas catalás), personaxes de diversa índole. Carlos, un chileno que atopamos bebendo pisco en solitario polo FrieNZ adiante; Mohamed, un emiratí que se trasladara a Australia e que tiña un don espectacular para os idiomas; e outro Mohamed, éste eritreo, amante do fútbol e que manexaba uns coñecementos sobre o Celta que me chegaron a emocionar.

A noite e o bo ambiente entre os compoñentes da tropa acendeunos e saímos a dar unha volta. Pero cando chegamos á entrada dun antro no que pedían $10 por entrar, fixen estoupar unha bomba de fume e desaparecín sen deixar rastro. Si, para aforrar, pero tamén é certo que estaban a piques de dar as 02:00 da madrugada, as 16:00 na Galiza, e a 3ª xornada de Liga citaba en Balaídos a Celta e a Osasuna.

En Nova Zelandia non é de balde nin o Wi-Fi, así que tiven que conformarme con seguir de moi mala maneira o partido polos ordenadores do hostel, cunha conexión bastante deplorable. Non importou. Primeira vitoria do Celtiña trala súa volta á máxima categoría, nun partido máis que convincente no que se fixeron méritos máis que de abondo para merece-la triunfo, cun Bermejo estelar e o primeiro gol de Aspas en Primeira. Funme deitar enchidiño de felicidade.

Para o domingo non había dúbidas sobre o plan a desempeñar. O encontro con Meritxell da noite anterior deixara unha sensación inmellorable e moitos cabos por atar, e agora era tempo para coñecer a Ramón, o seu mozo. E as boas vibracións non se mantiveron. Incrementáronse elevándose á enésima potencia.

Con Ramón e Meritxell, unha conexión brutal.

Ela, Meritxell, era un fedelliño, unha fuxefuxe, pura alegría, sempre activa. Inqueda, espléndida, fartureira. Tiña un don especial para poñerse sempre no lugar da persoa coa que falaba, de ver a realidade cos ollos do outro, o que a levaba a comprender á xente de xeito inmediato e actuar en consecuencia sen cuestionar nada xamáis. Un auténtico anxo non exento de picardía, pois gozaba dunha notable capacidade de vacile e dun envexable sentido do humor.

El, Ramón, era a típica persoa á que o corazón non lle cabe no peito e non é quén de ocultalo de xeito algún. Posuía, coma a súa moza, unha enorme facilidade para escoitar, para entender, para compartir. A comunicación con el é dun sinxelo extraordinario, todo flúe, todo é cómodo. Estar con el era un enriquecemento constante. Só desprendía gratitude, non emitía máis ca amabilidade.

Con Meri e Ramonet en Hunua Park.

Comezamos o día á tardiña, paseando polo porto e facéndolles un vídeo ós nosos amigos de MolaViajar, Adri e Gosi. Rematámolo ben de madrugada de novo na compaña do viño na azotea do hostel. Facendo gala dun irmanamento inmediato e fortísimo, mediante un intercambio de culturas xenial. Gastronomías, culturas populares, historia. Crenzas, soños, metas, retos. Política, moita política. Nacionalismo. As mentes abertas en todo momento, no horizonte sempre un planeta máis xusto, un mundo mellor.

A conexión fora instantánea e dunha solideza inquebrantable. O paso dos días aínda a fortalecería máis.

De cara ó luns, Cons tiña planeado cumprir un micro-soño dentro do grande soño que supón facer a Volta ó Mundo. Estaba en Nova Zelandia, e na Illa Norte, onde nós nos atopabamos, rodouse parte da saga de “El Señor De Los Anillos”. O decorado pertencente a Hobbiton constitúe uha atracción turística bastante importante, e Cons contratou un tour para visitala. Eu quedei de novo con Meri e Ramón, posto que o tour barato non é precisamente, e a min a saga de “El Señor De Los Anillos” tenme moitísimo sen coidado.

E precisamente por iso, porque non teño nin idea do que supón estar en Hobbiton, polo que vos vou trasladar, literalmente, as palabras de Cons sobre o que alí experimentou, mentres cumpría o seu pequeno soño freak:

“… e véndome no espello de aquel carro decateime de que xa non era un neno, xa non era un cativo, as enrugas dos meus ollos delataban a miña vindeira trintena.

Mais alí volvín a sentirme un neno, o mesmo que con once anos lera ‘O Hobbit’. ¡Estaba en Hobbiton! Se cadra non son o mesmo, ou iso din estas enrugas… ou se cadra si.

Eu aínda non deixei a fantasía a un lado, sigo soñando, sigo imaxinando. Porque imaxinar é a única forma de crear, de avanzar, de ter esperanza.

Non pode haber un avance na intelixencia dos homes se non teñen fantasía, se non imaxinan, se non inxenian novas solucións para os problemas. Nada existe máis necesario no pensamento científico que imaxinar para crear.

E alí, sendo un home que non deixara de imaxinar, de soñar e ter fantasía coma un neno, alí en Hobbiton, no medio da Terra Media, alí atopei, como diría o Adri, a miña Bola Máxica.”

O martes saímos pola mañá cedo os catro para visitar o Parque Rexional Hunua. Ésta é unha paraxe natural bastante linda, onde se combinan fervenzas e lagoas, todo sempre dentro do marco neocelandés, un marco onde predomina poderosamente o verde en todo momento.

Falando de marcos, aí tendes un para observar unha fervenza en Hunua.

E é que Nova Zelandia, ou alo menos Auckland, é unha terra case perfecta. Avanzadísima socialmente como corresponde a un país con semellante nivel de vida, as súas xentes son educadas e están profundamente concienciadas a nivel ecolóxico e de convivencia. Todo está limpísimo, a policía non existe nas rúas, todo o mundo sorrí, ata os animais semellan estar felices e contentos…

Nova Zelandia constitúe o clásico país da piruleta, un mundo noxentamente idílico que provoca que che entren unhas gañas irreprimibles de profanar a súa sacra perfección. De comezar a cambadelas pola rúa e escachar da persoa en cuestión cando estea no chan, de cuspirlles na cara cando che dan os bos días con ese sorriso de orella a orella, de ciscar o lixo no chan, colarte na fileira do supermercado e cruzar a estrada en vermello para aportar un mínimo de caos ó seu puto tráfico perfecto. Por asquerosos.

Lagoa en Hunua Park.

Xa voltando de Hunua Park detivémonos nunha Marae, unha especie de templo onde os maoríes se reúnen para realizar as súas oracións e para facer vida social en xeral. Este edificio está aberto a tódalas razas e capas da sociedade, non é restrictivo en absoluto nin exclusivo dos maoríes.

Meri no interior da “marae” con Ramón, quén sabe se tentando facer a mítica “haka”.

Foi antes de despedirnos cando Meri e Ramón nos soltaron a bomba. Sabían do moito que nos complicaba a viaxe o ter que pagar a estancia no hostel, e cando menos o agardabamos comentáronnos, coma quén non quere a cousa, que os seus compañeiros de piso marchaban varios días, e que nos acollían a nós nel. Con toda naturalidade, sen cuestionar nada nin a ninguén. Con toda xenerosidade. Xa eran parte da nosa aventura, e viñan de converterse en salvadores da mesma.

A nosa parelliña de cataláns na súa casa, e a nosa ata a nosa partida de Auckland.

Foron días, de aí ata a nosa marcha de Auckland, e coma sucedera en Valdivia, de vida en familia. Teríanos encantado coñecer máis de Nova Zelandia, a min persoalmente doeume moito ter que marchar sen ter coñecido de preto nada con respecto á miña admirada cultura maorí, pero non é Nova Zelandia un país pensado para mochileiros. E menos para mochileiros con orzamentos ridículos coma min.

Así que nos adicamos a pasalo ben entre nós, e a verdade é que co nivel de entendemento do que gozabamos entre nós, non foi difícil precisamente. Un paseíño por Albert Park, un precioso parque que tiñamos ó carón da casa, uns vídeos made in Meritxell, uns monólogos…

Albert Park.

Ata que chegou o día do segundo encontro prodixioso. E éste levabámolo a agardar máis de dous anos. O mércores 5 de xullo, pasadas as 19:00 do serán, fixo acto de presenza na cidade de Auckland Álex, o noso irmán calvariense que leva dende 2.010 de Vólta ó Mundo, e ó que aínda lle queda alo menos outro tanto.

Mestre e mentor, apareceu canda Cons, que lle saíra ó encontro, pola porta traseira do piso de Meri e Ramón. Co cabelo máis longo que nunca, coas barbas máis longas que nunca. Coa mochila máis repleta que nunca de novas aventuras apaixoantes, de novas aprendizaxes impagables, de novos coñecementos dos que non se aprenden na univarsidade nin nas rúas da túa propia cidade. Novos coñecementos que só se adquiren lanzándose a coñecer os mundos máis lonxanos, as culturas máis estrañas, os currunchos máis recónditos.

Mais nin tan sequera se adquiren lanzándose coma nos lanzamos Cons e máis eu, cun colchón de cartos que, por xusto que sexa, sempre che permite dar un paso máis, e, no peor dos casos, poder voltar a casa. Son coñecementos que só se adquiren lanzándose, coma el fixo, con catro pesos no peto e un letreiro na man coa primeira cidade onde queres chegar.

Aí o tendes, ó gran Alexandre Barcia, toda unha lenda no Calvario.

Todo un espello onde verse reflectido, un exemplo de coraxe e determinación para calquera ser humán e en particular para todo aquel que, en maior ou menor medida se considere viaxeiro. Na súa ollada albíscanse as vivencias máis fascinantes que ningún de nós poidamos imaxinar. E con elas agasallounos durante horas e horas a no-los catro, que escoitabamos atónitos mentres o tempo pasaba para todos agás para nós, ata que o ceo comezou a clarexar e o sol asomou anunciando a alborada.

Álex impartindo leccións.

E foi así cómo se uniu á familia o derradeiro membro. Porque si, porque Meri e Ramón, na súa enésima demostración de total altruísmo, tamén acolleron a Álex na súa casa. E a vida en familia mellorou aínda máis, fíxose máis amena, máis rica. Cociñamos tod@s xunt@s, eu incluído, que cheguei a facer a miña primeira tortilla, cantamos xunt@s nun karaoke doméstico, xogamos xunt@s a todo tipo de xogos, e falamos de todo unha vez máis, e outra, e outra.

Meritxell continuou cos seus vídeos-montaxe, e elaborou un sobre a nosa Volta ó Mundo, con entrevista incluída para o seu blogue SinÑ, que cada vez que o reproduzo pónseme a pel de galiña.

Meri e Ramón rascando Nova Zelandia no “Rascamap” que me regalou Mary en Vigo.

E así foi tocando á súa fin a nosa estancia en Nova Zelandia. Nas antípodas da nosa Terra, nun país que nun principio partía coma un dos destinos estrela, unha das paradas máis atractivas, apenas coñecimos nada. Mais, aínda así, marchamos plenamente satisfeitos.

Os reporteiros de SinÑ entrevistados co seu propio micro.

O baleiro que nos provocou o non poder movernos da casa enchérono con creces Meri e Ramón. Grazas a eles continuou a imparable conta de xente magnífica que imos coñecendo no noso camiño e c@s que nos enriquecemos constantemente, só que éstes dous igual se pasan de magníficos.

E xa non falemos do encontro con Álex. Tras máis de dous anos tratando de cadrar o encontro das nosas Voltas ó Mundo, o destino quixo que éste se producise nas antípodas do Calvario, de Vigo. Da nosa Galiza. Tres calvarienses que decidiron percorrer o planeta atopáronse no punto máis alonxado da súa Terra que se pode pisar en todo o globo. O titular impresiona.

A familia ó completo.

Pois tanto de un coma dos outros tivemos que despedirnos o sábado 8 de setembro. Levamos tal cantidade de despedidas sentidas nesta viaxe que sería incapaz de dicir cál foi a que máis nos lastrou. Mais ésta, sen dúbida, foi especial. Moi especial.

Despedímonos da nosa parelliña SinÑ. Dos nosos cataláns. Dos salvadores da miña viaxe. A nosa conexión foi brutal, e grandes encontros futuros nos agardan para desempeñar proxectos fantásticos que xa están no horizonte. Grazas por todo, rapaces.

E despedímonos de Álex. Do noso mestre e mentor. Do noso conselleiro. Do espello onde vernos reflectidos. O mundo voltará a cruza-los nosos camiños, meu amigo. Ata entón, que todo che vaia coma ata agora. O mundo acho agradecer. Ultreia Acolá.

California. Sensación de vivir… nunha burbulla.

Xoves 16 de agosto. Contra as 18:00 do serán o noso autobús de Greyhound, que así se chamaba a empresa coa que mercaramos a oferta para movernos por todo o territorio norteamericano, chegou á estación de autobuses de Los Angeles. Aquí citarámonos con Sarah, con quen nos puxera en contacto Cata, a nosa irmanciña chilena. Ambalasdúas coñecéranse en Valdivia, fixéronse amigas da morte, e Catalina aproveitou o noso paso por California para cruzar o noso camiño co da súa amiga estadounidense.

Ésta chegou a recollernos á estación tan só 10 minutos despois do noso desembarco. Presentouse cun amplo sorriso na faciana, e inmediatamente fixo unha demostración de por qué caeu en graza no seno da nosa famila en Valdivia, de por qué fixo tan boas migas con Cata. Ó máis puro estilo familia Sanhueza Spuler, dirixiuse a nós coma se nos coñecera de toda a vida, cunha confianza abraiante, e ofrecéunolo todo dende o primeiro instante.

Casa de Sarah en “Hermosa Beach”. Non dabamos creto.

Sarah conduciu durante aproximadamente media hora dende a estación ata a súa casa, e tamén a nosa durante eses días. E cando chegamos… non podiamos crer o que vían os nosos ollos. Sarah vivía, canda outras dúas compañeiras, nunha idílica casiña a escasos metros de Hermosa Beach. De feito, ó estar a casa situada nunha ladeira, dende a mesma pódese observar directamente a praia, bañada polo Océano Pacífico. No porche da casa, porque ten porche, pendura de dúas cadeas un banco-columpio. No piso de abaixo atópanse o salón, un baño e a cociña, que comunica cun patio exterior. No piso de arriba, as habitacións e o resto de baños.

Dende a casa viamos a praia.

Aínda sen asimilar de todo a especie de soño que estabamos a vivir, deixamos na casa os petates, puxémonos a roupa de praia, e dirixímonos lixeiriños, os tres en compaña de Sarah, a Hermosa Beach. Alí apenas pousamos as toallas na area, e fúmonos mergullar nas augas do Pacífico. Richi por primeira vez na súa vida. Cons e máis eu por primeira vez dende Totoritas, con César e Anto.

A temperatura era perfecta. A da auga, inmellorable. Non eramos quén de saír dela. E nela sorprendeunos o solpor. O sol agochouse diante dos nosos fuciños nas mesmas augas nas que nós nos estabamos a bañar, tinguindo na súa marcha o ceo dun alaranxado fresco, veraniego.

Solpor en “Hermosa Beach”.

Estabamos a observar o solpor nunha praia nada máis chegar a Los Angeles, a California. Nunha praia que se atopa a cincuenta metros da casa onde nos acollera unha moza guapa, simpática e agarimosa. Nunha casa con porche e banco-columpio. Así nos recibira Los Angeles. A vida tratábanos demasiado ben.

Foron os nosos primeiros días de vida californiana días de relaxación, despois do tute monumental de quilómetros e noites sen durmir que supuxo a nosa particular Ruta 66. Por internet alugaramos un coche por tres días para movenos por California, por tan só $11 cada un. Éste contaba con dúas camas, unha na parte de atrás do coche e outra nunha especie de cápsula no teito; dúas pranchas para cociñar, a vaixela completa, fregadeiro, DVD, e outras tantas mil prestacións que xa non me lembran. O venres fumos a recollelo, e pola noite saímos a tomar unha cervexiña canda Sarah e unhas amigas súas. Pero era o sábado para cando estaba reservada a festa grande.

Sarah á dereita, cunha compi de casa.

Unha das compañeiras de casa de Sarah marchaba a vivir a Chicago, e tíñanlle montada a despedida. Xuntouse unha chea de xente, fixemos unhas risas moi grandes xogando ó para nós xa famoso beer-pong no patio da casa, e cando saímos de discotecas a diversión continuou.

Antes de comezar un partido de “beer-pong”.

Foi un bo xeito de tratar de esquecer o debut do Celta en Primeira tras cinco anos no inferno.

Partido moi serio dos nosos, que deixaron ben ás claras que podemos competir sobradamente nesta liga e tratar de ti a ti a calquera equipo da categoría. Mágoa de resultado, pero hai que pagar a novatada.

O domingo tiñamos planeada a nosa visita a San Francisco. E maldito o momento. A idea era arrincar pola mañá, pasar o día na cidade, durmir no coche, devolvelo pola mañá e regresar a Los Angeles en autobús, no último día que nos restaba de oferta con Greyhound. Mais as cousas non saíron segundo o previsto, nin moito menos.

Ésta é a única foto que temos da famosísima ponte de San Francisco, o “Golden Gate”.

Trala festa que nos pegaramos a noite anterior, erguímonos moi tarde, polo camiño perdímonos nun par ou tres de ocasións, e rematamos por chegar a San Francisco xa á noitiña, cando xa escurecera. Tras tirarnos unhas fotos coa famosa e bela Bahía de San Francisco de fondo, cociñamos na prancha do coche uns cachorros cunhas salchichas e uns bolos de pan que mercaramos nun mercado, e dispuxémonos a pasar a noite nas camas do automóbil. Richi e máis eu abaixo, tras facernos unhas risas épicas, Cons na “cápsula” do teito.

E ésta é a única foto que temos da bahía de San Francisco.

Foi imposible pegar ollo. Por algunha estraña razón que aínda hoxe non entendemos e que ninguén alcanzou a explicarnos, San Francisco, dentro da propia California, “goza” dun microclima propio. Un microclima infernal. Xa á nosa chegada recibiunos con choiva e unha espesa brétema, e pola noite a cousa empeorou. En pleno verán pasamos un frío horroroso -eu incluído-, e Cons tivo que baixar do teito ós asentos de adiante para non morrer de hipotermia.

De cocinillas en San Francisco, coa cociña do coche.

Pero as vilezas que nos tiña preparadas San Francisco non remataban aí. Debiamos devolver o coche esa mesma mañá, así que puxemos rumbo ó negocio. Levabamos o carro cargadiño de combustible, co depósito baleiro das augas residuais do fregadeiro, e todo o que nós cosiderabamos que tiña que estar en orde. E digo o que nós considerabamos, porque os señores de Jucy, que é ése o nome da empresa de estafadores á que lle alugamos o vehículo, non o considerou así.

Utilizaron o pretexto dun suposto cheiro a tabaco no interior do coche -que pode que existise, pero que a min, un non fumador, me resultou case que inapreciable- para reter os $500 de fianza que asinaramos. Aseguráronnos que a factura non ía exceder os $200, cousa que xa nos parecía absolutamente desorbitada. Ó cabo duns días comprobamos que a Cons, quén puxera a conta para o aluguer, retiráranlle a fianza enteira. $500 por un suposto cheiro a tabaco.

Todo isto quitounos as gañas de coñecer San Francisco por completo, e decidimos emprender o camiño de volta a Los Angeles. No camiño detivémonos en Oackland, unha cidade que non pinta mal, e aínda que aparentemente non ten demasiado que ofrecer e as súas rúas, alo menos o día que nós as percorrimos, amosáronse sorprendentemente baleiras, o clima mellora con respecto a San Francisco, e semella moderna e ben coidada.

Oackland.

Á nosa volta a Los Angeles, o luns 20, houbemos de aloxarnos nun hostel. O escollido foi o Adventurer, no barrio de Inglewood, barrio no que, por certo, naceu e medrou o meu admirado Paul Pierce, capitán e emblemático xogador dos Boston Celtics. Trala nosa chegada a Los Angeles, a cal nin nos nosos soños máis ambiciosos poderiamos imaxinar, presentábase ante nós a nosa segunda etapa de vida californiana. E, sen dúbida, prometía non ser tan grata coma a primeira. Tamén é certo que o tiña complicado. Alo menos coñecimos máis a fondo a cidade, percorrímola máis aló do residencial barrio de Hermosa Beach polo que nos moveramos case que exclusivamente durante os primeiros días.

E Los Angeles sorprendeunos coa súa paisaxe urbanística. Moito máis semellante a unha cidade sudamericana calquera que ás grandes metrópoles estadounidenses, os seus edificios son de escasa altura, sinxelos, sen o máis mínimo alarde arquitectónico. As beirarrúas, máis ben as rúas en xeral, están descoidadas, a vexetación salvaxe medra de entre as fendas do cemento, o lixo abunda sobre a superficie da urbe.

Los Angeles. Non queirades ver as beirarrúas.

Non é Los Angeles unha cidade bonita precisamente, non. Antes comparábaa cunha cidade sudamericana, mais xa lle gustaría a Los Angeles semellarse a algunha das capitais de Latinoamérica que tivemos a sorte de coñecer ó longo da nosa viaxe. L.A. non é bonita, pero o que si é é grande. É unha auténtica inmensidade. Ó non ter altura os seus edificios, exténdese ó longo dun terreo inimaxinable, non alcanza o entendemento a procesar semellante cantidade de quilómetros cadrados. Alo menos para un pobre paleto coma min.

As súas rúas son atravesasdas por unhas estradas enormes. Non crucei nin unha soa estrada de menos de catro mil carrís. É unha cidade completamente descentralizada: ó ser tan extensa, cada barrio, cada distrito é totalmente independente, incluso co seu propio corpo de policía.

É xusto por isto, polo extensa que é, polo que sorprende poderosamente o feito de que non teña metro. Los Angeles carece de transporte público subterráneo. E o sistema público de transporte, composto por dúas empresas diferentes de autobuses, é paupérrimo, cunha frecuencia ridícula para unha cidade coma esta. En Los Angeles todo o mundo ten coche propio, e o transporte público está total e lamenteblemente esquecido.

Unha vez que quedei a gusto poñendo Los Angeles pouco menos que a caer dun burro, podemos proceder a continuar coa narrativa. Na nosa segunda etapa anxelina tamén aproveitamos para achegarnos a algún dos destinos de visita obrigada da cidade. O martes foi a quenda de Hollywood.

A tan afamado barrio, cheo de contrastes e incoherencias, partimos coa chegada da tardiña. Baixamos do autobús e puxémonos a camiñar rumbo ó arquicoñecido letreiro de “Hollywood” que loce no alto da colina. Sinceiramente, teño que recoñecer que me sentín bastanate imbécil ó meterme aqueles quilómetros no corpo procurando un monte cunhas letras xigantes espichadas nel.

Supoño que é o prezo que hai que pagar por ser turista nun país que ten máis de circo que de país propiamente.

E se me sentín imbécil procurando o letreiro de Hollywood, non vos quero dicir cómo me sentín camiñando polo paseo da fama. O paseo da fama, o mítico bulevar –Hollywood Boulevard– coas beirarrúas onde se suceden baldosas con estrelas cos nomes dos artistas máis recoñecidos -a xuízo dos señores que fan o paseo- do mundo do cine, da música e da televisión.

Un dueto que fixen un momento co cantante de Kiss.

O paseo da fama, ó que perfectamente poderían chamar “paseo dos petos furados”, ou “paseo dos polos sen cabeza”. Non hai nin unha soa persoa que camiñe ollando cara adiante. Nin sequera ollando hacia arriba, coma sucedía en Nova Iorque. Nun exercicio de ridículo supino, todo o mundo camiña coa cabeza gacha, ollando cara o chan, coma se lle acabara de caer unha moeda do peto, na procura da estrela dun personaxe que coñeza. As xentes colisionan unhas coas outras, e só nos faltaba levar unha mecha con chispa na cabeza para semellar definitivamente unha atracción de coches de choque. Moi triste.

Porque esa é outra. Non vos pensedes que o paseo son uns poucos centos de metros e que só as súperestrelas teñen o seu nome lucindo na súa baldosa. Con aparecer en medio capítulo da serie máis cotrosa xa podes dispoñer do teu espazo no paseo. Eu non a vin, pero escoitei que Ana Obregón ten a súa baldosa pola súa aparición estelar nun capítulo de “El Equipo A”.

Visto o visto, eu solicitei a miña propia estrela, tralas miñas entrevistas de antes de comezar a viaxe en Radio Galega e na Cadena Ser, a miña reportaxe a páxina completa en Faro de Vigo, e unha vez que saíra na TVG respondendo a unha pregunta sobre o estrés que me fixeran pola rúa hai uns anos, nun día de resaca. Non me garantiron nada, pero as xestións están en marcha.

Ó día seguinte decidimos visitar o barrio de Santa Monica. Barrio, este si, ben lindo, limpiño, cunha rúa peonil ateigada de negocios e postos na rúa, flanqueada por dúas fileiras das típicas palmeiras californianas. Por fin nos atopabamos na clásica estampa de Los Angeles que tiñamos na cabeza, o que se nos amosa na televisión.

Distrito de Santa Monica.

Tras dar un paseíño por tan típica paraxe, decidimos dirixirnos á praia. Coma case todas as de Los Angeles, a de Santa Monica é unha praia inmensa, tanto ó longo coma ó ancho. Fai graza observar cada poucos metros o típico posto de vixilantes, os mesmiños que ocupaban David Hasselhoff, Pamela Anderson e Carmen Electra.

Ademáis, Santa Monica Beach conta cun peirao, unha pier que eles lle chaman, que inclúe un parque de atraccións con noria e montaña rusa, zona comercial, e toda esa clase de prestacións que se fan indispensables nun día de praia.

“Pier” da praia de Santa Monica.

Ó día seguinte, xoves 23 de agosto ás 06:00 da mañá, Richi voltaba para Vigo. Aquí remataba a súa aventura americana. Aquí remataba a etapa da Volta ó Mundo co equipo ó completo. Volviamos a estar Cons e máis eu sos, voltabamos a xogar en inferioridade numérica. Mais non foi unha despedida emotiva. Non houbo lugar ó drama. Recuperaremos a igualdade numérica en menos do que tod@s pensamos. Ata aquí podo ler.

O resto da nosa estancia en Los Angeles, o que restaba ata que o martes collesemos o voo a Nova Zelandia, prometía ser longo e tedioso. A miña economía, sempre precaria e tendo que pagar hostel, e a de Cons, co vimbiazo que supuxo a retirada dos $500, non nos permitían movernos do Adventurer, algo ó que tamén axudaba o patético funcionamento do transporte público anxelino.

Mais cando todo semellaba perdido, cando xa tiñamos asumido que non iamos poñer un pé fóra do hostel ata o día de acudir ó aeroporto, fixo acto de presenza a milagreira figura dun vello salvador noso, co que xa non contabamos, ó que xa dabamos por desaparecido ata rematar a viaxe enteira.

Unha vez máis, coma xa sucedera en Florianópolis, no Brasil, acudiu ó noso rescate o canalla dos canallas. O vividor dos vividores do xeito mellor entendido posible. Un compatriota, un paisano. Richard Rama. Trocabamos Ricardo por Ricardo sen perder un ápice de calidade. Ás nosas mentes saltaron inmediata e inevitablemente as festas rachadísimas que nos meteramos en Floripa canda este auténtico fóra de serie e canda Raqueliña, a compostelá de pranta senegalesa, coas participacións estelares de Nachete e Miguelón.

Reencontro con Richi, tralo vivdo en Floripa.

Xa non contabamos con el, pero alí apareceu. Unha vez máis para safarnos, para aportarnos, para facernos a vida máis doada. E apareceu porque se fartara da súa vida no seu hostel de Florianópolis e decidira botar unha tempada en Los Angeles. Nada máis chegar xa estaba vivindo na casa dunha “medio moza” súa, coma el mesmo denomina. Sempre na procura da gran vida, sempre perseguindo a excelencia. Nunca deixarei de admiralo.

Trala súa aparición case que de película, case “hollywoodiana”, citámonos para o día seguinte. E o día seguinte era sábado. E o sábado xogaba o Baby-Gali-Celta. Cunha conexión a internet vergoñenta para a suposta primeira potencia económica do mundo, escoitei o partido a tiróns, a saltos pola Radio Galega, da man do mito, de Xaime Escudeiro.

Tampouco houbo moito que escoitar. Derrota xusta en Anoeta, nun partido moi frouxo onde amosamos unha febleza en defensa condenatoria na Primeira División. Non pasa nada. As fichaxes acaban de chegar, aínda o ten que facer algunha máis, e a grande maioría dos rapaces están a dar os seus primeiros pasos na nova categoría. Por suposto que seguimos confiando. Entre outras cousas porque nunca nos deron motivos para deixar de facelo.

Ó pouco de rematar o partido apareceu Richi, acompañado da súa “medio moza” Nadine, anxelina de ascendencia vietnamita. Os dous leváronnos, no coche dela, ó barrio chinés de Los Angeles. A China Town anxelina non é tan grande coma a de Nova Iorque. As súas xentes semellan máis integradas na sociedade estadounidense, non desempeñan as súas vidas dun xeito tan puro, non desenvolven a súa cultura dunha maneira tan fiel coma sucede na China Town neoiorquina.

Barrio chinés de Los Angeles.

Iso si, coma en case todo o referente a Los Angeles, existe unha fachada para maquillalo todo. As rúas do barrio chinés están engalanadas coa típica decoración oriental, e as súas estradas crúzanas cordeis de onde penduran esa especie de piñatas redondas, que cando estea na China xa aprenderei cómo se chaman e para qué serven. Os edificios tamén teñen o clásico deseño chinés, cos típicos tellados rematados en picos de corvatura ascendente. Todo dunha artificialidade bastante chocante.

Tamén estivemos no barrio xaponés, máis pequeno e sen tanta maquillaxe, e de alí fumos directamente á praia, despois de facernos cuns litriños de calimotxo. Moi agradable o día que pasamos canda o noso Richi e máis Nadine, e especialmente amena foi a sesión de calimotxos e risas que organizamos na praia, mentres o sol iniciaba o seu descenso.

Richi e Nadine. Non, en directo non ten ollos de morcego.

O domingo quedamos con Richi para botar o serán na praia de Venice, a que para moit@s nativ@s é a mellor da cidade. E a verdade é que non está nada mal, pero non lle sabería eu atopar o punto de melloría con respecto ó resto de praias da cidade. O punto diferencial en xeral. É enorme, e conta con todo tipo de servizos de cara o bañista. Exactamente igual ca todas as que visitaramos ata o momento.

Busqueino, pero non atopei ó vixilante careco e de bigote, o coleguita de Mitch Buchanan. Queríalle dicir catro cousas.

O que si que é peculiar é o propio distrito de Venice-Venecia en inglés-. Barrio rico da cidade, os dirixentes non debían ter moi claro ónde investir os cartos, e decidiron emular á cidade que lle dá nome ó distrito, prantando unha sucesión de canles que cruzan unha das súas avenidas principais, coas súas pontes correspondentes.

Canle da Venecia de Los Angeles.

Novo exercicio de artificialidade co que nos agasallaba Los Angeles, nova mostra de derroche absolutamente inaxeitado, coa cantidade de necesidades reais coas que conta a cidade. Nós seguimos ó noso, e procedimos a unha nova sesión de calimotxos e risas, desta volta na propia praia de Venice.

A nosa estancia en Los Angeles, un tanto agredoce, un chisquiño bipolar, con dúas fases marcadamente diferenciadas, tocaba á súa fin. Unha cidade, repito, fea. Mais cun estilo de vida, aínda que sumamente artificial, envexable. Baseado no ocio, no lecer, deixando un espazo importante ó relax e a relaxación. Alegre e saudable.

E con ela tamén tocaba á súa fin a nosa etapa nos Estados Unidos. Unha etapa que nos deixa lembranzas imborrables. Coma a semana en Nova Iorque, unha cidade que nos ha marcar de por vida. Coma os días que pasamos na fermosísima Boston canda o Tito Fernando, unha persoa que xa nos marcou de por vida. Ou coma a paisaxe que nos brindou o Gran Canón, o espectáculo natural máis desproporcionado que observei na miña vida.

Un país os E.U.A. que nos ofreceu xusto o que agardabamos del. Na Meca do capitalismo, nunha nación que vive por e para o consumo, nada é o que parece. Todo está agochado tras unha fachada de conveniencia, todo está oculto baixo un manto de interese. Nun país onde non existen os escrúpulos, con todo se fai negocio, a todo se lle pon prezo, todo é susceptible de ser vendido. Todo o puro é violado, a todo se lle aplica unha capa de maquillaxe para que lle entre mellor polos ollos ó consumidor.

Isto é o que supón o capitalismo, deixando a un lado as actividades atroces que implican as políticas exteriores encamiñadas a mante-lo sistema, obviando as invasións militares, invasións empresariais, relacións esperpénticas e interesadas con outras nacións, e outros tantos e tantos temas turbios que se tratan de ocultar de xeito patético á sociedade, aspectos estes polos que é imposible pasar por enriba sen profundizar.

Marchamos dos Estados Unidos, mais non o facemos do Primeiro Mundo. A loita continúa. Seguinte destino: Nova Zelandia.