Arquivos mensuais: Novembro 2012

Xi’an e Cheng Du. De exércitos de pedra e osos de debuxos.

Martes 24 de outubro. Chegamos a Xi’an ás 09:30 da mañá. Foran trece horas de tren dende Pequín. Trece horas do mítico tren chinés. E sentados, algo que nos desaconsellaran categóricamente. Despois de escoitar o que escoitaramos, e coas historias e lendas que sobre el se contan na cabeza, a verdade é que o que agardabamos era pouco menos ca o inferno sobre unha vía, con xaulas de pitas cacarexándonos na orella, soterrados sobre un milleiro de maletas de chineses, e sobre elas un milleiro de chineses donos das maletas de chineses.

E o certo é que, a pesares de non ser a viaxe máis prácida das nosas vidas, non resultou ser, nin de lonxe, o suplicio que tiñamos pensado vivir. Incluso ceamos estupendamente nun vagón-restaurante, e quecimos tallaríns nas billas de auga quente das que dispón cada un do resto de vagóns comúns.

Como dixen, chegamos a Xi’an ás 09:30 da mañá. Capital da provincia de Shaanxi, parece ser que Xi’an é unha das cidades con máis historia da China. Ó ternos alonxado 1.400 quilómetros de Bei Jing, albergabamos a lixeira esperanza de que a atmósfera non estivese tan contaminada coma na capital da República Popular. Observar cómo a luz emitida por un panel publicitario se reflectía perfectamente na densidade da polución que o rodeaba fíxonos desbotar esa posibilidade de inmediato. E de paso morrer de noxo mentres temiamos polos nosos aparatos respiratorios.

Aloxámonos no HanTang Hostel, un dos mellores, se non o mellor de tódolos que levamos posto a proba ó longo do mundo. De recentísima construcción, contaba con todo tipo de actividades e prestacións, e nas paredes do recibidor locían diversos galardóns outorgados por diferentes medios especializados.

Tras tomar un día de descanso, o xoves decidimos visitar outro dos pratos fortes dentro da etapa chinesa: o Exército de Terracota. Antes, e dado que ese día non había sitio para nós no HanTang, houbemos de mudarnos de hostel. Non se pode dicir que resultase moi traumático o cambio, xa que o que fixemos non foi máis que trasladarnos ó HanTang antigo, ubicado na mesma rúa a 100 metros do novo.

O primeiro exército que nos fai fronte na nosa conquista, e era inanimado.

Unha vez instalados, entón si, dirixímonos ó Mausoleo do Emperador Qin. Alí, a 1.500 metros da tomba do citado emperador, foi soterrado todo un exército de soldados e cabalos feitos con terracota, unha especie de arcilla. En posición de ataque, xa que se cría que así seguirían ás súas ordes polo resto da eternidade.

Pavillón principal do mausoleo.

Descubertos por casualidade en 1.974, hoxe os guerreiros son expostos nun complexo composto por tres pavillóns. Consta de 7.000 soldados moldeados a tamaño natural, e todos son diferentes entre si. Diferentes idades, diferentes xestos, diferente estilo de belo facial. Verdadeiramente espectacular.

O mesmo que a Gran Muralla, escapa de todo ó entendemento por esaxerado. Un exército de pedra formado nada menos que por 7.000 guerreiros, cos seus cabalos e carros a tamaño real, soterrados durante máis de 2.200 anos. Pode que nos estivese a custar adaptarnos ó pobo chinés, mais o noso problema de acoplamento non impedía que esta cultura non deixase de sorprendernos día tras día.

Para o venres deixamos a visita de rigor á cidade. E a mesma evidenciou o que comentaba con anterioridade: Xi’an é unha cidade con historia. Está repletiña de templos, algún tan espectacular coma a Bell Tower.

Si, non vos vou enganar, non mellorei no meu problema de percepción que me impide atopar diferencias entre dous templos orientais. Mais nesta ocasión o elemento distintivo é evidente de máis: como o seu nome indica, a Bell Tower ten ó seu carón unha campá coma un castelo de grande.

Bell Tower

Ademáis chama a atención a súa ubicación, no medio e medio da estrada, na parte máis urbá da cidade, onde fai as veces de rotonda xigantesca.

Deseguido achegámonos ó barrio musulmán de Xi’an. Ó comezo as diferencias son case que inapreciables con respecto ó resto da cidade, máis aló dalgún birrete ou algún posto de especias que perfectamente tamén poderían ser chinesas. Pero conforme te vas adentrando, as tendas con camisolas de Hello Kitty e monecos de Angry Birds van deixando espazo a postos con pezas de carne curadas ó aire, e peles de animais recén despelexados ciscadas polo chan.

Abundan túnicas e sandalias, e, dentro do que permite a escasa espesura do belo facial entre as xentes desta parte do mundo, abundan tamén as longas barbas.

Para rematar, o último co que nos atopamos foi, primeiro a dúas cabras atadas a unha farola, para de contado topar directamente co rebaño enteiro, co seu can pastor e todo, sobre o asfalto da cidade.

Cando saímos do barrio musulmán, onde renunciamos a entrar na mesquita polo alto prezo da entrada, era tempo de deixar Xi’an. Había que continuar hacia o sur, e o seguinte punto marcado dentro da nosa ruta pola China era a cidade de Cheng Du. Desta volta, e a pesares de ser a distancia moito menor que de Pequín a Xi’an, a dificultosa orografía a sortear fai do traxecto a Cheng Du unha travesía de 16 horas, co cal, dado o escaso aumento de prezo, optamos por escoller liteira.

A bela Cheng Du.

Cando chegamos a Cheng Du era xa media mañá do sábado 27 de outubro. Cheng Du, capital da provincia de Sichuan, a cal se gaba de ter a mellor cociña de toda a China. Non sei se a mellor, pero na miña opinión, seguro que é a máis picante. E se non o é, pobres dos comensais da provincia que supere a Sichuan, tamén coñecida polo nome de Ul Zhe Ras. De estómago, pero iso xa queda longo de máis.

Instalámonos no Sim’s Cozy Garden Hostel, que, mantendo a liña de tódolos hostels nos que nos aloxaramos ata entón na China, tiña un nivel óptimo e a un prezo excelente. Ese mesmo serán apareceu no Sim’s Lithan, unha israelí que coñeceramos en Pequín durante a viaxe de retorno da Gran Muralla. Pola noite, de parranda con Cons, quedara con el en aparecernos en Cheng Du, e, de feito, para non faltar á súa palabra, meteuse unha tunda bestial de horas en tren dende máis ó norte de Pequín ata a capital do picante chinés, o que di moito da súa integridade.

Lithan, todo un amor de nena.

Si, era sábado 27. E non, non me esquece o acontecemento que tivo lugar aquel día. Era día de festa do fútbol galego. Era día de derbi. Mais non un derbi calquera. Era o derbi do reencontro en Primeira. Tratei de velo, canda Lithan e Cons, nun bar onde no hostel me dixeran que o poderían emitir vía internet. Auga. Tiven que voltar escopetado ó Sim’s, mais a conexión alí non alcanzaba nin para escoitalo pola radio, así que, máis escopetado aínda, púxenme a procurar un ciber. Atopeino na rúa pegada ó hostel.

Ó final reparto de puntos con sabor bastante amargo para o Celta, a quén a expulsión de Cabral lle curtou un ritmo que facía pensar que podería quedar coa vitoria. De feito, incluso con dez se amosou superior a un Dépor bastante reservón, dispoñendo das mellores ocasións. Na volta en Riazor, xa comigo presente, non nos escaparán.

O luns acollímonos ó principal atractivo que ofrece Cheng Du cidade: osos panda. Pola mañá cedo, no-los dous e máis Lithan arrincamos hacia a Reserva de Wolong, a menos dunha hora en micro dende o hostel. Alí tivemos o privilexio de observar ben de preto a unha das especies máis ameazadas do planeta. E tamén unha das máis adorables.

Non quero poñerme en plan ñoño, pero a verdade é que os bechos non poden ser máis simpáticos. Con eses andares, cos que menean o cú describindo un arco pronunciadísimo e graciosísimo. Con esas maneiras de sentar, repanchingados de todo, sacando panza e rañando nela coas gadoupas.

O que teñen de simpáticos téñeno tamén de lacazáns. Botan o día ou rillando, xa que a súa dieta principal baséase no bambú, alimento demasiado lixeiro e do que precisan inxerir unha barbaridade de quilos para cubrir as súas necesidades diarias, ou durmindo. E poden durmir nas posicións máis inverosímiles, coma o que estaba botando unha soneca todo cheo escarranchado na póla dunha árbore.

Outro handicap que teñen como especie, ademáis da dificultade para atopar comida de abondo, é á hora de aparearse. Parece ser que as femias son bastante selectivas, e aínda por riba, cando o macho resulta convincente, o seu esperma é de baixa calidade e as posibilidades de fecundar á parella non son demasiado elevadas.

Total, que non dubido que o home teña gran parte da culpa do estado de perigo de extinción no que se atopa o oso panda, pero non me negaredes que un animal destas características, en estado salvaxe teno máis ben complicado para mante-la especie. Toda a vida papando ou durmindo, levando cabazas das mozas e pegando gatillazos. Se o fago eu, na miña terra son un panoco, un túzaro de toda a vida. Pero claro, como os pandas son tan monos…

Cría de panda na enfermeiría.

Para o día seguinte tiñamos pensado visitar a montaña de Qing Cheng. Mais cando soou o espertador, cada un estaba pregando ós deuses para que non se erguera o outro, xa que os dous estabamos escarallados vivos, así que dadas as circunstancias, e aínda sen mediar palabra, non foi difícil chegar a un acordo. E cando nos dimos erguido, botamos o resto do día lacazaneando, o cal invita a pensar que a actitude dos pandas posiblemente veña dada polo aire que se respira en Sichuan.

Cons con Lithan, e eu pasei o serán de parola con Anne, unha moza que traballaba na recepción do Sim’s, e que coñecera o día anterior, cando fixera de guía para o noso grupo en Wolong. Pan Hong Sen era o seu nome en chinés, e a rapaza non tiña desperdicio. Soñadora e loitadora a partes iguais, tiña os seus obxectivos na vida ben claros e marcados, e a súa seguridade en rematar por acadalos resultaba admirable.

Anne, cunha cariña un tanto retorcida, mais é o que teño para amosarvos.

O mércores si que non perdoamos a visita á Qing Cheng Shan. E para elo contamos cun compañeiro de ascenso. Xa había tempo que non se daba o caso, e xa se botaba de menos: no bus hacia a montaña coñecimos, cómo non, a un arxentino. E cómo non, a conexión foi inmediata e a compenetración total. Chamábase Dani, e andaba pola China de vacacións e adestrando tai chi. Outro verdadeiro fenómeno que me fai preguntarme se algún día coñecerei a algunha persoa nada na Arxentina que me caia mal, aparte de Scaloni.

Canda Dani no comezo do ascenso á montaña.

Pois os tres xuntos iniciamos o proceso de exploración de Qing Cheng, unha montaña ateigada de templos taoístas. A vila que se atopa ó seu pé é ben xeitosa, formada por rúas adoquinadas e casiñas de madeira.

Xa iniciando o ascenso tras cruzar unha ponte de cordas, o monte Qing Cheng desprega toda a súa beleza. Nós decidimos escalar a cara sur, con menos templos e máis natureza, e coido que atinamos. O ascenso prodúcese por unhas escadas de madeira que entonan por completo co entorno.

Baixo túa vai quedando un perfil abrupto, cheo de fendas por onde se desliza a auga, fendas que acollen rochas e penedos cubertas de musgo, e que tornan en serpenteante o camiño da auga, dándolle un toque aínda máis singular.

En moitos dos descansos entre os tramos de escadas hai unhas cubertas pensadas para descansar, tamén de madeira e co teito de deseño oriental, que coa auga caíndo por detrás e a vexetación asomando non podían ser máis acaídas.

Así estivemos ascendendo, entre cantís, lagoas, pequenas fervenzas, rochas e verde follaxe, durante dúas cansas pero moi agradables horas. Ata que ó coroalo, o monte Qing Cheng permitiunos o desfrute do seu val.

Cuberto de frondosa vexetación, e ben fondo, alá abaixo. Cunha lixeira brétema que lembra a humidade do lugar e lle aporta se cabe un chisco máis de encanto. Iniciamos as outras dúas horas de descenso coa satisfacción de ter percorrido un lugar de enorme beleza.

De volta ó Sim’s, e aproveitando a compaña de Dani e que había festa Halloween, metímoslle un pouco de troula ó corpo. Tampouco me esquezo da derrota do Celta en Almería na ida dos dezaseisavos de final da Copa, só que este partido non o puiden nin ver nin escoitar. Parece ser que o señor colexiado non andou moi fino, pero iso non debe servir de excusa para tapar unha derrota contra un equipo de inferior categoría.

Ó día seguinte tocaba de novo estrada, unha nova inxesta de quilómetros das que causan fartura. O destino desta volta era Li Jiang, co que nos adentrabamos na derradeira provincia que habemos visitar na China: Yunnan. A que din máis bela é.

Polo momento, a nosa impresión sobre a China melloraba lixeiramente. E xa non só no que atingue ós puntos turísticos a visitar, esa impresión sempre foi moi boa. Lonxe do estrés da macro-urbe, e aínda que na China todas o sexan, a xente dispón de máis tempo para fixarse no que ten ó seu carón, cando menos un par de segundos nos que ollar para ti e escoitar o que lle tes que dicir. Que xa é un comezo. Como dixen, o achegamento continuaría en Li Jiang.

Advertisements

O día que non souben responder de ónde era.

O domingo era un home ilusionado. Nervioso, expectante. Pode que algo preocupado. Mais, por riba de tódalas cousas, ilusionado. Había pouco máis de oito meses que marchara do meu país para cumpri-lo soño da miña vida, na procura dunha experienza que encha o meu espírito e a miña mente, dun proceso de aprendizaxe que me forme e me convirta nunha persoa apta para axudar na loita por mudar este mundo nun lugar máis xusto.

Levaba oito meses pregoando con orgullo o nome do meu país por cada un dos recunchos deste planeta. Nuns poucos deles xa o coñecían. Nalgún en concreto, un específicamente, facíano moi ben, case mellor ca min. Mais na meirande parte do mundo, a xente coa que falaba non sabía ónde está o meu país. Nin escoitaran falar del. Ninguén. Non me importaba.

Cando me preguntaban de ónde era, eu explicáballes a xentes de tódalas culturas, razas e relixións, co peito enchido e a man no corazón, que o meu é un país moi pequerrechiño. Un país fermoso, bonito a rabiar. O país coa mellor comida, as mellores praias e a mellor troula do mundo.

Un país habitado por xentes humildes, modestas, sinxelas. Traballadoras inesgotables. Xentes honestas, puras, para as que a palabra significa todo. Unha cultura solidaria, onde a palabra “irmandade” figura nos capítulos máis relevantes da súa historia. Un país habitado por xentes bravas, orgullosas, de enorme amor propio. Xente con coraxe. Un país que tempo atrás foi o primeiro reino de Europa en erguerse contra os poderosos, contra as clases privilexiadas.

Todo iso fun dicindo do meu país, coa man no corazón e o peito enchido, ás xentes que me preguntaban de ónde era. Dende a Patagonia ata Canadá, e dende as antípodas ata o lonxano oriente.

Si. O domingo estaba ilusionado. As enquisas dicían que o índice de participación ía ser moi baixo, pero eu non lles facía caso. ¿Cómo non ía participar a xente? Había catro anos que o presidente do meu país presentara en campaña electoral un catálogo con 14 promesas, das cales incumprira as 14. E o meu país está habitado por xentes honestas, puras, para as que a palabra significa todo.

O goberno do meu país levaba catro anos retirando axudas ós dependentes, recurtando en servizos públicos ou obrigando a pagar por medicamentos e libros de texto. Catro anos afogando e machacando ás familias máis desfavorecidas. E o meu país está habitado por xentes humildes, modestas, sinxelas.

En catro anos o goberno colocara ó meu país á cabeza do desemprego, cos seus principais sectores produtivos feridos de morte. E as xentes do meu país son traballadoras inesgotables.

Nos últimos catro anos o goberno do meu país lapidara privilexios que o pobo gañara tempo atrás coa súa loita e o seu esforzo, eliminara dun plumazo dereitos que a clase traballadora conseguira nunha loita que custara moitas vidas. E o meu país está habitado por xentes bravas, orgullosas, de enorme amor propio. Xentes con coraxe.

Por suposto que a xente ía participar. E íanlle facer pagar a tan infame personaxe por tódalas atrocidades cometidas. Sen dúbida era o momento. Había moito tempo que a cultura galega, o noso tesouro máis prezado, non sufría ataques tan rabiosos, con tanto odio. Concretamente dende o réxime dictatorial fascista. Dende os días nos que Francisco Franco silenciaba ós que preguntaban pola liberdade a base de cadea ou fusilamentos, a perda de dereitos básicos por parte do pobo non se convertía nunha sangría de tales dimensións.

Era o momento de dicir basta. Xa abonda. As mesmas políticas, o mesmo sistema vil e putrefacto que está levando o planeta á súa autodestrucción, estaba devorando a nosa sociedade dende o máis básico, dende as súas raíces. Estaba desarticulando todas e cada unha das súas capas. Agás, por suposto, onde habita o gran capital. Alá arriba, dende os máis ricos ollan para nós con desprezo. Mais eses non fan que o mundo funcione, senón todo o contrario.

Pois claro que era o momento. Por fin, despois dun longo e deseperante período de letargo, o pobo espertara. Había un tempo que deixara a un lado a súa pasividade, a súa indeferencia. Un par de anos atrás aparcara a súa sumisión para comezar a cuestionarse cousas, a saír á rúa para anunciar que xa non estamos dispostos a tragar máis. A rebelarse. Pedían cousas. Solicitaban cambios. Novas propostas máis aló dos mesmos de sempre, aqueles que se enquistaron no poder e nos afundiron no abismo no que hoxe nos atopamos. Os que cunha noxenta complicidade se foran alternando nun trono que corrompera ata as entrañas a aqueles que non viñan xa corruptos das súas casas. O pobo demandaba trocos. Unha alternativa á que aferrarse.

E as súas peticións foran escoitadas. Abofé que o foran. @s galeg@s podían elixir a alternativa que o nacionalismo leva toda a vida encarnando na contra do sistema establecido coas propostas de sempre. Coa promesa de traballar por e para a xente. Coa oferta dunha saída da crise pola esquerda, respectando os servizos públicos e potenciando os sectores productivos propios do país. Sempre coa nosa cultura por bandeira. Sempre co sentimento galeguista como elemento de confraternización.

Por outra banda, @s galeg@s podían ter escollido un proxecto nado dende a xenerosidade e co obxectivo de servir de fogar común para a esquerda deste país. Un proxecto no que unha das mentes máis brilantes que a nosa política xamáis deu, tendeu a man a todas aquelas forzas políticas, galeguistas e de esquerdas, que estivesen dispostas a facer un esforzo cedendo lixeiramente nos seus programas para unirse nunha fronte sólida e solidaria, que poida prantar cara con firmeza ás políticas antigalegas e antisociais do actual goberno nacional.

Tamén podían @s galeg@s terse decantado por outro proxecto nado para a ocasión, e que tamén foi concebido mediante a unión de forzas decididas a representar esa nova ferramenta que valla á sociedade galega para enfrontar a dictadura do capital. Un proxecto que veu a encher o baleiro existente no espazo reservado ó galeguismo de centro, no que se vexan reflectid@s @s galeguistas máis moderad@s que ata entón tiñan que optar por partidos de ámbito estatal ou nacionalismos máis á esquerda do seu ideario.

E así podería continuar enumerando as distintas opcións, podería seguir enunciando as diferentes alternativas existentes que o pobo solicitara, ata, por exemplo, as 21 candidaturas que se presentaron pola provincia de Pontevedra, que na Coruña foron 19, en Ourense 18 e en Lugo 16.

Xa o creo que era o momento. Co país sumido nun estado de precariedade que non se daba dende había 70 anos. Coa xante na rúa clamando polo cambio. Co instrumento preciso para iniciar ese cambio ó servizo desa xente. Coa idiosincrasia da nosa sociedade enfrontada irremisiblemente ós elementos opresores que tratan de erradicala.

Era o momento de da-lo paso cara adiante. De actuar con decisión, con afouteza. De rachar coas ataduras de tópicos e mentiras. De revolverse contra a manipulación. De darlle as costas a corruptos e deshonestos, a féridos e duros, imbéciles e escuros; e darlle o apoio ás alternativas demandadas, á xente que atendera as peticións do pobo. Ós bos e xenerosos.

Era, en definitiva, o momento de declarar a guerra ós ricos. De botar ós que gobernan exclusivamente para eles. De combater a tiranía do capital. De rebelarse contra humillacións e opresións. De berrar non ós que están do lado duns poucos privilexiados e na contra dunha maioría esmagante, esquecida e pisoteada nos seus dereitos máis básicos. E iso só podía acontecer se o domingo as xentes do meu país saían en masa a exercer o seu dereito ó voto, que entón máis que nunca non era un dereito, era unha obriga. E se votaban con tino.

Mais nada disto sucedeu. As enquisas, aquelas que dicían que o índice de participación ía ser moi baixo, estaban no certo. A xente quedou na casa. Non prestou o seu apoio a aqueles que a escoitaran, non escoitou a aqueles que lle prestaran o seu apoio. Os mesmos de sempre, aqueles que se enquistaron no poder e nos afundiron no abismo no que hoxe nos atopamos; os corruptos, deshonestos, féridos, duros, imbéciles e escuros; os que nos humillan e oprimen; es que gobernan para uns poucos privilexiados e na contra dunha maioría esmagante, renovaron maioría absoluta e obtiveron 3 escanos máis que catro anos atrás.

Ninguén sabe qué foi das xentes honestas, puras, para as que a palabra significa todo. Ninguén se explica en qué estaban pensando as xentes humildes, modestas, sinxelas. Nin rastro das xentes bravas, orgullosas, nin das traballadoras inesgotables.

Un non sabe qué ten que acontecer para que reaccionen, pero dá medo pensalo. Quizáis a que lles falte o prato de comida a eles, pode que non abonde con botar unha ollada ó seu redor e comprobar que lles falta a moit@s d@s seus/súas compatriotas. Ou pode que nin tan sequera se dignaran en botar esa ollada.

Por outra banda, é certo. A clase política debe facer unha reflexión máis aló, e atopar as cousas que se fixeron mal para non facerlle ver ó pobo a extrema gravidade da situación que atravesamos. Ou máis importante aínda: qué non se soubo ver do que o pobo demendaba para saír de tal situación. E, cómo non, debe tamén ollar cara adiante. Valorar o magnífico traballo realizado e os extraordinarios resultados obtidos por A.G.E. Aferrarse a el coma ó tremendo raio de esperanza que é, tomalo como referencia e a partires de aí traballar con máis dureza que nunca. Eu, pola miña conta, iso farei. Palabra.

O luns era un home afundido. Os nervios tornaran en desolación, a expectación mudara en desesperanza. Mais, por riba de tódalas cousas, estaba defraudado. Mentres paseaba pola Gran Muralla Chinesa, dúas mozas londiñenses, divertidas e bulideiras, presentáronseme, e unha preguntoume:

-¿De ónde es?

Eu baixei a vista ata o chan, e así permanecín durante uns eternos dez segundos. Deseguido erguín de novo a mirada, e craveina nos ollos da moza londiñense, que agardaba co xesto desconcertado.

O meu é un país moi pequerrechiño. Un país fermoso, bonito a rabiar. O país coa mellor comida, as mellores praias e a mellor troula do mundo. Un país habitado por xentes humildes…

Pequín. Se Mao erguera a cabeza…

Domingo 14 de outubro. Había unha vez unha cidade onde sempre locía o sol. O ceo estaba sempre despexado, e o aire era limpo e fresco. As súas xentes, alegres, educadas e ordeadas, estaban permanentemente prestas a axudar, sempre cun sorriso na faciana. Nesta cidade as diferencias sociais eran case que inapreciables, non existían pobres nin ricos. Todos gozaban das mesmas oportunidades para medrar. Ninguén se preocupaba polo material, pola moda, as grandes superficies e as marcas líderes do mercado non tiñan cabida dentro dos límites desta cidade de ensoño.

Nós, pola contra, aterramos en Pequín. Para que vos fagades unha idea, Pequín atópase no polo contrario daquela cidade, no punto diametralmente oposto, a 180º. Se por min fose comezaría agora mesmo a explicarvos o porqué de tan negativa percepción sobre a capital chinesa, mais, coma sempre adoito dicir, todo ó seu debido tempo.

O certo é que cando arribamos eran ó redor das 12:00 do mediodía. Coma prometera, Félix estaba a agardar por nós na porta de chegadas do aeroporto. Para quen non o coñeza, Félix é un amigo noso de Vigo, arquitecto de profesión, que coma tant@s e tant@s galeg@s, ante a falla de oportunidades no seu país, viuse na obriga de busca-los feixóns lonxe da súa terra. O que pasa é que a éste igual se lle foi das mans o concepto “lonxe”.

Había tempo que tiñamos algo apalabrado, mais cando contactamos con el ó ir achegándose a data da nosa arribada á China preguntando por un posible sitio onde hospedarnos, a súa resposta foi tan contundente coma gratificante. Con toda naturalidade, coma se non existise outra opción, ofreceunos o seu piso, o cal compartía cunha parella de californianos, Miranda e Chris.

Félix, o noso anfitrión na capital da China.

Foi a pequinesa unha estancia, coma temos feito algunha que outra vez, adicada a descansa-lo corpo trala tunda de dimesións considerables que supuxo a frenética visita a Xapón. E isto comprendeuno á perfección o noso amigo, que dende o primeiro segundo puxo tódolos medios dos que dispuña á nosa disposición, á disposición da causa de facer da nosa visita unha experiencia o máis grata posible. E sen dúbida que a súa compaña foi, de lonxe, o máis agradable da etapa pequinesa. Sempre magnánimo, sempre espléndido. Sempre coa solución ás nosas dúbidas por ofrecer, coa alternativa ás nosas frustracións por plantexar.

Canda el vivimos experiencias altamente revitalizantes, achegámonos lixeiramente á rutina da casa dende o punto máis impensable e menos propicio para elo. Fixemos botellón debatindo a política do país, falando de Fulanito e Menganita, lembrando historias vividas e soñando, pode que planexando outras por vivir. Vimos películas e series en galego. Fumos a ver o fútbol a un bar, cervexa en man e improperio na boca. O que se di o día a día das nosas vidas en Vigo, mais a uns poucos milleiros de quilómetros de distancia.

Grazas a Félix tamén coñecimos a xente do máis interesante. Foi o caso dunha amiga chinesa súa que nos presentou o mesmo día que chegamos. Facíase chamar Natasha -porque os chineses son así, preséntanse ós extranxeiros co nome en inglés que eles boamente traducen, cando non se rebautizan totalmente e inventan o nome que máis lles gusta-, e tiña unha historia ben peculiar ligada ó seu nacemento.

Hai varios anos que o goberno chinés só permite ter un fillo por parella, e a partires de aí, por cada un que teñan a maiores deben pagar unha cantidade de cartos bastante respectable.

Natasha non era a primoxénita, e os seus pais optaron por mantela agochada durante os seus primeiros anos de vida. Cando decidiron declarala, ésta xa contaba con dous anos, os mesmos que figuran de menos na súa partida de nacemento.

Natasha, a chinesa toliña que nos presentou Félix, de fondo.

E se o seu documento de identidade reflicte dous anos menos dos que realmente ten, xa non digamos a súa cabeciña. Un auténtico fervello, que non parou nin un instante de correr, brincar e amolar a Félix a base de petiscos, empurróns ou cambadelas.

Canda eles dous estivemos a pasear por unha especie de zoco, unha serie de rúas estreitiñas cheas de postos con comida ou pequenos artigos á venda. O tránsito por elas faise bastante complicado debido ó seu saturante fluxo de xente: Pequín estábanos a dar a benvida ó seu estilo.

Deste mercado na rúa decidimos ir visitar o Estadio Olímpico, o coñecido como “Niño de Paxaro”. Espectacular e moi atractivo o seu deseño, o cal realmente semella a apariencia dun niño, e tralo que se ubica a piscina olímpica. O deseño désta tampouco lle anda á zaga, e coa súa fachada formada a base de polígonos simula os típicos reflexos da auga dentro dun recinto pechado.

Niño de Paxaro.

A Piscina Olímpica.

Os primeiros pasos por Pequín non estaban a resultar doados. Os pequineses tratábannos con indiferencia no mellor dos casos, e movíanse a toda velocidade ó noso redor, formando un remuíño de caos mentres berraban, tocaban o claxon e se desgarraban a gorxa cuspindo, sen que nós comprendesemos nada do que estaba a acontecer. Aínda así, e sen telas todas connosco nin moito menos, o martes lanzámonos a coñecer Bei Jing. Comezamos pola Praza de Tian’anmen.

Praza de Tian’anmen.

Símbolo da China moderna, pasa por ser a praza de meirande extensión do mundo. Decorada con motivos de simboloxía comunista, coma as esculturas de traballadores e cidadáns chineses portando con orgullo armas e bandeiras da patria que locen en cada recuncho, e atravesada por unha estrada de alo menos seis carrís, a verdade é que o seu tamaño resulta impoñente.

Á outra beira da mencionada estrada, e presidida por un enorme retrato de Mao Tse Tung, amósase esplendorosa a porta Tian’anmen, a entrada sur á Cidade Prohibida. Construída en 1.420, a Cidade Prohibida foi a casa do goberno chinés durante a dinastía Ming e ata a fin da Qing. Supón outra desproporción descomunal de metros cadrados, e cruzando portal tras portal fumos adentrándonos en diferentes prazas ata topar con outra taquilla. Eu supuxen que sería a do Museo do Palacio, estamento que a día de hoxe rixe os designios de todo o complexo.

Con Mao Tse Tung ás nosas costas, nunha das entradas á Cidade Prohibida.

Decidimos pegar media volta e subir ó Parque Jing Shan, monte que se atopa onda a entrada norte da Cidade Prohibida, e dende onde se supón que hai unha boa perspectiva da mesma.

Mais, antes de chegar, Pequín aínda nos tiña preparada unha sorpresiña. De camiño, dúas mozas de aspecto atractivo, aseadiñas, detivéronse ante nós. Presentáronse, e ofrecéronse a acompañarnos no noso traxecto. Un, que para comezar non é de pedra, non viu nada sospeitoso en tal ofrecemento, e aceptamos de bo grao. Onde si que xa debimos detectar actividade fraudulenta foi cando pararon na porta dunha tenda de té e preguntáronnos se queriamos tomar algo con elas. Non o fixemos, e rematamos por pagar unha conta por valor dunha cantidade que vou a obviar pola vergoña que me dá. Despois de oito meses, víñannos de coa-lo primeiro calote da nosa viaxe, e non vexades cómo doeu. O sentimento de recelo hacia a China aumentaba por momentos.

Bufando, e co orto proído, iniciamos o ascenso ó Parque Jing Shan. As espectaculares vistas que da Cidade Prohibida ofrece o seu cumio acougaron un chisco a nosa rabia. Mais só un chisquiño.

A Cidade Prohibida dende Jing Shan.

Outra persoíña moi especial que coñecimos por Félix foi Lara. De orixe inglesa, Lara era pura dozura. Gañounos dende o primeiro instante cunha actitude aberta e divertida, e en todo momento que estivo connosco facilitounos o acoplamento a Pequín coa súa axuda e amabilidade.

Con ela estivemos de birras nun bar de rock situado nunha rúa ben bonita que transcorre onda o río, probamos o deleitoso parrulo á pequinesa, e o sábado 20 de outubro, contra a medianoite, estabamos os catro nun bar de deportes que a propia Lara se encargara de localizar para ver en directo o retorno do Celta tras cinco anos a un dos templos do fútbol, o Santiago Bernabéu. Resultado digno, aínda que a imaxe ofrecida non fose a do Celtiña que nós coñecemos. Amosámonos medorosos, traizoamo-lo noso estilo, e o peor de todo foi a sensación de que o Mandril nos gañou sen despeitearse, co freo de man posto.

Canda Lara, todo un amor de nena.

O día anterior ó Mandril – Celta, venres, empregarámolo en visitar o Palacio de Verán de Pequín. Construído no século XVIII, quedou totalmente destruído tras un ataque das tropas anglo-francesas durante a Segunda Guerra do Opio, e foi reconstruído por mandato da Emperatriz Cixi en 1.899.

Unha das numerosas pontes do Palacio de Verán.

Hoxe consiste nunha zona verde de máis de 300 hectáreas que se extenden á beira da lagoa artificial Kun Ming, e que conta con peiraos, pontes aquí e acolá ou teatros, todo para uso e desfrute dos pequineses.

Ademáis, nela tamén se poden visitar unhas ruínas, pertencentes ó que no seu día debeu de ser o antigo Palacio.

Espazo reservado ás ruínas no Palacio de Verán.

O luns, véspera da nosa partida da capital chinesa, foi o día que escollimos para facer a visita á Gran Muralla. Acordamos ás 07:00 da mañá. Na Galiza, 01:00 da madrugada do 21 ó 22 de outubro. Había pouco que se rematara de escrutar o cento por cento dos votos emitidos nas Eleccións ó Parlamento Galego 2.012. Nin que dicir ten que consultar os resultados dese cento por cento do escrutinio foi o primeiro que fixemos nada máis erguernos da cama. Cada un fixo a súa análise. Explicarei a miña e afondarei no tema na vindeira entrada.

Desolado, emprendín canda Cons e Félix, que nos acompañou ata a estación de buses, o camiño hacia a Gran Muralla Chinesa. Construída no século V a.C., posúe a absurda lonxitude de 8.850 quilómetros. E digo absurda porque, ó meu entendemento, carece de sentido por esaxerada, non alcanzo a imaxinar semellante distancia percorrida por unha muralla. Nove mil quilómetros, querid@s amig@s, é a distancia que separa Vigo de Karachi, a capital do Paquistán.

Aínda así, semellante barbaridade sen comparación, non alcanza para ser percibida dende o espazo exterior, como asegura o mito. Cunha altura de entre 6 e 7 metros, e de 4 a 5 metros de ancho, a súa visualización faise imposible. Ademáis, os 8.850 quilómetros da súa inverosímil lonxitude non son contínuos nin moito menos, xa que moitos deles están totalmente derruídos.

De todos xeitos, chegar a ela tras subir un considerable tramo de escadas produce un impacto contundente e instantáneo. Ollar cara adiante, ollar cara atrás, e comprobar cómo o seu trazo serpenteante ó longo do cumio das montañas non remata xamáis, faiche albergar unha moi lonxana idea do desproporcionado da súa lonxitude. Fíxome comprender o que debeu sentir Son Goku para chegar ó Planeta Kaito.

Tamén impacta o decatarse de que estás a camiñar sobre o meirande cemiterio do mundo. Din que máis de 10 millóns de traballadores faleceron na súa construcción, e que lonxe de ser soterrados cun mínimo de dignidade, utilizáronse como argamasa para consolidar a estrutura. Escalofriante pensar que poida ser certo.

Tras percorrer de cabo a rabo un dos tramos que se manteñen en pé, decidimos dar por finalizada a visita.

O martes 23 de outubro, ás 20:30, collimos o tren con destino Xi’an. Tren ó que chegamos ben xustiños, sobre a campá, tras un estresante traxecto dende a casa á estación canda Félix e Lara. Despedímonos dos dous. De Lara, un auténtico solete con quen pasamos intres realmente divertidos. E despedímonos de Félix, a persoa que nos achegou Galiza a Pequín. E mira que é complicado. El facilitounos exactamente o que precisabamos. Estabamos esgotados, e brindounos o descanso máis confortable. Precisabamos un pouco de aire da nosa terra, un chisquiño de achega ó noso sangue, e con el recuperamos dalgún xeito moitos dos nosos costumes, puxemos en práctica algunha rutina das nosas vidas galegas. Iso era xusto o que nos pedía o corpo. Moitas grazas, meu amigo.

Subimos no tren que nos había sacar de Pequín, unha cidade á que non nos acoplamos en ningún momento. E é que o carácter dos pequineses choca frontalmente co que nós entendemos por educación. O seu xeito de convivir en sociedade desespera, irrita, estresa. Son ruidosos, desordeados, caóticos. No trato son ásperos, agrios, déspotas.

Podería ser falta de entendemento, xa que a chinesa é unha cultura moi lonxana e diferente. Mais tamén o é a indonesia, e con eles non tivemos o menor problema de adaptación. Por non falar da cultura xaponesa, na cal nos mergullamos ata o máis fondo e nos fixeron sentir os homes máis felices do mundo. Pode ser que por aí veña algún dos motivos da nosa inadaptación. Saltar da perfección da cultura xaponesa ó absoluto caos que supón a sociedade chinesa foi coma descender do paraíso ó averno sen parada previa nin nada que amortigüe a caída. Pasamos do idílico mundo da piruleta ó máis recorrente dos nosos pesadelos. Foi, falando en termos celtistas, coma pasar de Umbro a Li Ning.

Tamén desagrada vivir in situ esa gran mentira coa que o goberno chinés xa só trata de enganar á súa poboación, xa que ante o resto do mundo non queda xeito de sustentala. A gran mentira que supoñen esas dúas realidades sobre as que baila a sociedade chinesa. Oficialmente, a China está rexida por un sistema comunista. Mais na práctica, o certo é que a realidade chinesa está corrompida polo capitalismo máis salvaxe, as entrañas da súa economía están intoxicadas polo consumismo máis voraz. Máis incluso que nos Estados Unidos, o icono deste sistema económico mortífero e nefasto.

E o máis preocupante non é isto. O que máis preocupa é que este consumismo compulsivo, este sistema arrollador e letal, botou raíces no máis fondo das vidas desta xente. O chinés converteuse nun ser egoísta, en alguén que vive por e para o seu enriquecemento e en cuxa mente non queda nin pegada de calquera outro valor. Viven obsesionados coas marcas. É imposible dar dez pasos sen atoparte o logotipo da mazá -verdadeiro ou non- impreso nos produtos máis absurdos. Non hai recanto que vires sen topar de fuciños a continuación cunha tenda de produtos de primeiras marcas.

E a consecuencia disto, como tod@s sabemos, é devastadora. Na China -alo menos en Pequín- non existe a clase media. Nin rastro dela. Paseando polas rúas só podes observar xente cun poder adquisitivo descomunal, desorbitado, insultante ata facerche sentir noxo ó comprobar que teñen que rebuscar para atopar ónde derrochar e despilfarrar os cartos; e baixo deles unha esmagante maioría, marxinada e esquecida, que tenta como pode sobrevivir, trata a duras penas de mante-la dignidade.

Foi moi triste e resultou duro comproba-lo estado desta sociedade. Mais non nos moveramos de Pequín. Esperemos que a cousa cambie conforme avanzamos pola China adiante. Seguinte proba: Xi’an.

Xapón. A quinta Bola Máxica non saíra da súa casa.

Xoves 4 de outubro. O aeroporto de Narita, ás aforas de Toquio, era testemuña da arribada dos emisarios calvarienses ó Xapón. Era pola mañá. A orde case robótica coa que se desprazaban os xaponeses topábase co andar errante e atolondrado co que os foráneos procurabamos algo de información en alfabeto latino para poder así atopar o camiño. Eran os nosos primeiros pasos nunha cultura tan sumamente lonxana e diferente, mais aínda así non foi complicado. Os xaponeses fixérono doado.

Figura dunha araña en “Roppongi Hills”.

O bus que collimos no aeroporto deixounos no centro de Toquio, e alí descendimos ó metro da capital xaponesa. Comezabamos a ser conscientes do funcionamento desta sociedade. A distribución das liñas, as indicacións, a frecuencia, a circulación da xente. Todo perfecto, todo impecable. Non tardamos en afacernos ós mecanismos do metro. Botamos o día en Roppongi, distrito toquiota onde tratamos sen éxito de arranxar o noso visado chinés, xa que a embaixada estaba pechada, e no serán desprazámonos a Meidaimae, en cuxa estación de tren concertaramos a nosa cita con Kouji.

Kouji era o noso anfitrión no Xapón. Na nosa estancia en México coñeceramos a Tomohito (si, xa sei que en Cuba hai unha chea de bares de copas con ese mesmo nome), Tomo para os amigos, quén se ofreceu a ser o noso embaixador no seu país á nosa chegada. Na súa casa non había espazo para tres, así que nos facilitou o contacto do seu amigo Kouji.

Dándolle ó “ramen” canda Tomo, no medio, e Kouji, á dereita.

Kouji, coma bo xaponés, estaba a agardar por nós na estación de Meidaimae con exquisita puntualidade. Presentóusenos con educación nun entrecortado pero correcto inglés, e decidimos ir a botar xuntos unha partida de dardos. No medio da mesma apareceu Tomo, e co equipo completo fumos a cear ramen primeiro, un dos pratos típicos xaponeses, e segundo a cubrir un dos trámites de obrigado cumprimeto no Xapón, nesta ocasión por mandato directo de Ruiz e Potri dende o Calvario: xogar ó Street Fighter nun salón recreativo xaponés.

Pese á miña destreza, que fai de min un dos grandes mestres do “Street Fighter” no Calvario, a tunda que papei ante un adversario xaponés tivo pouco de digno.

Tomo e Kouji, Kouji e Tomo. Un ofreceunos o contacto do outro, e o outro ofreceunos o seu humilde fogar durante toda a nosa estancia no país nipón. Os dous fixeron, como irei relatando ó longo do artigo, que unha etapa da viaxe que xa se presumía tremendamente agradable se convertise en inesquecible. Á intachable educación e enorme xenerosidade que como xaponeses se lles supón, a éstes dous hai que sumarlles importantes doses de diversión, de intelixencia, de perspicacia e tamén de agarimo. Non é o xaponés un pobo que se caracterice precisamente por exteriorizar en exceso os seus sentimentos hacia os demáis, pero Tomo, quizáis pola súa prolongada estadía en México, e Kouji, co paso do tempo e pode que por extensión, non tiñan reparo de ningún tipo á hora dar mostras do seu afecto hacia nós.

O cansanzo ocasionado pola falta de sono levounos a retirarnos a casa trala visita ó salón recreativo. Tivemos que redecorar o piso para facer sitio onde durmir nós e colocar as nosas mochilas, xa que o estudio de Kouji non excedía os 10 metros cadrados. Finalmente puidemos encaixar os nosos tatamis, que foi así cómo o noso anfitrión denominou á lámina de esparto que extendimos no chan e sobre a que durmimos ata que á mañá seguinte nos puxemos en funcionamento.

Asakusa, achegándonos ó templo.

O venres, tras arranxar o noso visado para poder acceder á China -nada menos ca 70 eurazos nos custou a broma que nos gastaron os nosos colegas chineses-, achegámonos ó distrito de Asakusa. Alí visitamos o templo que goza de máis fama dos que se atopan na cidade de Toquio: o Templo de Senso-ji. Cruzamos a súa entrada, custodiada á esquerda por Raijin, o deus do trebón, e á dereita por Fujin, o deus do vento. Pasamos onda unha especie de braseiro que os locais aproveitaban para respirar os seus fumes.

No Templo de Asakusa.

Os templos xaponeses, de tan recoñecible deseño pola súa traballada ornamentación e os seus tellados de picos ondulados. Tan sobrios e tan vistosos ó mesmo tempo. E, permitídeme que diga, dende o descoñecemento máis absoluto, tan semellantes entre eles. Seguramente non me deixe ver máis aló a mesma ignorancia que fai que afirmemos que tódolos orientais son iguais, pero esa foi a miña impresión.

Estivemos camiñando por un parque á beira do río Sumida, dende onde observamos a xigantesca torre Sky Tree, e ó seu carón a Asahi Beer Tower, na azotea da cal loce unha figura que tenta simbolizar a espuma da cervexa pero que máis ben semella un espermatozoide xigante. Tamén pode ser cousa da miña mente danada, diredes vós. Non vos falta razón.

Velaquí tendes a Torre “Sky Tree”, e á dereita a “Asahi Beer Tower”, coa súa espuma-esperma.

Deixamos atrás Asakusa, e dirixímonos ó distrito de Akihabara. A meca da electrónica en todo o país e, en extensión, de todo o mundo, en Akihabara tamén se dá cita a cara alternativa de Toquio. Paseando polas súas rúas tes a intensa sensación de estar a vivir dentro dunha serie anime, dun comic manga. A excentricidade e a extravagancia apodéranse do lugar e conviven con total naturalidade nas súas infinitas versións.

O distrito de Akihabara.

Por entre as mozas vestidas coma as típicas colexialas -a diferencia coas colexialas auténticas é palpable- camiña, case levita un tipo con peiteado estilo Eduardo Mans-Tesoiras paseando ó parrulo que ten por mascota. Hacia nós avanza un grupo de rapaces de roupaxes marcadamente góticas. O máis alto deles leva uns lentes de contacto que tinguen os seus ollos completamente de negro.

O últimamente tan acuñado termo friki cobra unha nova e superlativa dimensión en Akihabara. Xa no metro, o noso vagón vese invadido pola presenza dun cabaleiro, ben entrado na corentena, que porta con fachenda o seu disfraz de “gatiña”. O mesmo inclúe minisaia sexy, mandil, o rabo e a diadema coas orellas que se moven elas soas.

Coma se non ocorrese xa a cotío, Akihabara instala de xeito permanente no meu pensamento ós meus amigos do Calvario. Ambalasdúas beiras da rúa están atestadas de tendas con produtos de todo tipo e para tódolos gustos en relación ó mundo manga. Figuras de tódolos tamaños, comics e libros de todo grosor, obxectos pertencentes a personaxes de series que os máis postos no tema coñecen á perfección e que a min nin me soaban. Artigos, como digo, de toda índole que eles desfrutarían coma ninguén e saberían valorar coma é debido. Non me sae da cabeza o felices que serían paseando por Akihabara Juantxo, Potro, Brou, Gus, Nostris ou Dani entre outros.

“Mario World” en Akihabara.

Canda un dos protagonistas do meu videoxogo favorito, “Resident Evil”. Que eu tamén sei ser “friki” cando quero.

Era venres, e había que aproveitar que Tomo non traballaba ó día seguinte e dispuña de tempo para pasar canda nós. Ceamos os catro xuntos nun restaurante de sushi, para posteriormente degustar os licores clásicos nipóns nun bar de copas. Foi aquí, coa cunca na man, onde chegamos ó punto álxido de consciencia do que representa a mentalidade, a ética do pensamento xaponés, da súa cultura. Percibindo a sociedade sempre dende un punto de vista colectivo, grupal. Cedendo nas pretensións individuais ata chegar a obvialas en moitos casos. Colocando como valores de base a xenerosidade e a modestia. Abraiados nos deixaron as conversas que mantivemos cos nosos dous amigos. Rematamos a noite ó estilo galego, bebendo un cartón -e cando digo cartón quero dicir cartón, e non botella- de sake na rúa e dialogando con milleiros de descoñecidos.

Facendo unha onda vital masiva canda os nosos amigos e unha chea de descoñecidos.

Mais o máxico da noite xaponesa do venres non me ía desviar das miñas obrigas. Ás 04:30 da madrugada, 21:30 en Balaídos, o Celta afrontaba un duro test que puña a proba o proxecto do equipo na máxima categoría. Vitoria xusta e merecida por 2 a 0 ante o Sevilla, un rival con galóns, que non fai senón ratificar que este Celta está capacitado de sobra para competir na Primeira División e facerlle fronte a calquera rival.

O sábado adicámolo a pasear por Shibuya. O de Shibuya é un dos distritos comerciais de Toquio. Ateigadiño de enormes complexos comerciais, tamén supón o epicentro da moda toquiota, e percorrendo as súas rúas evidénciase un nivel de vida bastante máis elevado que no resto da cidade.

Mais o punto máis recoñecido de Shibuya, e pode que de todo Toquio, é o famoso cruzamento no que conflúen catro direccións, ó que chaman Scramble Kousaten. Dis que o cruzamento máis concorrido do planeta, o semáforo ábrese para os catro puntos ó mesmo tempo, o que permite unha invasión masiva de xente que visto dende a altura conforma pouco menos ca un fenómeno semellante a unha estampida.

O famoso cruzamento de Shibuya, o máis concorrido do mundo.

Vivido dende dentro, observar na outra beira á masa de xente coa que te vas cruzar mentres agardas polo semáforo faiche sentir unha especie de William Wallace. Non puiden evitar situarme enfronte do meu bando e soltarlles unha arenga para motivalos ante a inminente confrontación. Definitivamente, algo imposible de reproducir en calquera outro país sen sufrir varias baixas en cada paso.

Ó saír de Shibuya tamén dimos unha volta por Shinjuku. É o distrito comercial por excelencia da capital, e, sen chegar ós niveis de diversidade de Akihabara, tamén aquí se dá cita boa parte da versión excéntrica toquiota.

Para o domingo tiñamos planeada a visita a Yokohama, onde chegamos pola mañanciña cedo. A marítima cidade de Yokohama, que a día de hoxe pertence á área metropolitana de Toquio ó atoparse tan só a 30 quilómetros do centro da mesma, é o segundo núcleo poblacional do Xapón, e outórganlle ó redor de 4 millóns de habitantes.

Yokohama.

No posto de información da estación de autobuses sinaláronnos os principais puntos de interese e actividades que se celebraban ese domingo, tralo cal nos puxemos inmediatamente ó chollo. Dimos un longo paseo ben pegadiños ó mar ó longo do cal paramos a desfrutar dun concerto de jazz que estaban a dar uns rapaces de colexio.

Pasamos por unha rúa, curtada ó tráfico para a ocasión, ateigada de diferentes postos que ofrecían actividades completamente diferentes entre eles, dende un onde aprendían a facer os primeiros auxilios ata outro onde tiñan organizada unha carreira de mascotas, a cada cal máis simpática ca anterior.

Carreira de mascotas nas rúas de Yokohama.

Atopámonos co Yokohama Stadium, nos arredores do cal paramos nun posto de comida coreana para degustar algo ó que eles denominaron “pizza coreana”, e que estaba ben rico. Tratei de comunicarme cun par de coreanos para comentarlles que no meu equipo xoga actualmente o capitán da súa selección, pero parece ser que o meu coreano non alcanza nin para facerme entender neses termos.

A piques de degustar a gastronomía dos compatriotas do noso Park Chu Young.

Finalmente dimos cun gran parque, onde á nosa chegada nos advertiran da existencia dunha feira de comidas internacionais. E dado o noso gusto pola degustación de todo tipo de alimentos e os bos prezos das mesmas, lanzámonos a por elo. Catamos comidas de moitas nacionalidades, entre elas peruana, e observamos algunha que outra actuación interesante, coma a dun mozo facendo todo tipo de equilibrios imposibles sobre unha torre de cadeiras, e algunha que outra deplorable, coma a duns tunos que previamente estaban a vender paella no seu posto.

Xa de retirada pasamos polo porto, o máis importante de Xapón, o cal ofrece unha bonita vista da liña de rañaceos da cidade, coa súa nora incluída, todo decorado cunha iluminación de cores escollida con gusto, nada que ver co estilo Las Vegas.

Vista de Yokohama dende o seu porto.

O martes, mentres eu ficaba na casa un pouco para descansar, un pouco para aforrar, pero sobre todo para escribir, Cons desprazouse á cidade de Kamakura. É Kamakura unha cidade de grande importancia histórica, chegando incluso a ser a capital do país hai non sei cántos centos de anos.

Templo de Kencho-ji, en Kamakura.

E é Kamakura unha cidade que ofrece diversos puntos de grande interese, como pode ser o Templo de Kencho-ji, a enorme estatua de Amida Buddha ou a praia de Yuigahama.

Foi para os dous días seguintes para cando deixamos a visita gorda. A noite do martes ó mércores pasámola no bus para amencer en Osaka. Situada á beira da bahía do mesmo nome, Osaka é a terceira cidade de Xapón en canto a poboación, e supón o centro económico do país nipón. Moderna, como non podía ser de outro xeito, puxante e bulideira, unha vez nela saímos á procura do Castelo de Osaka, o primeiro dos puntos de visita obrigada da cidade.

Pozo e muralla do Castelo de Osaka.

Trátase dun castelo ubicado no medio dun parque enorme, rodeado por unha muralla e ésta á súa vez por un pozo de auga. Son ben bonitas as fotos que permite tirar de parte da construcción reflectida na auga do pozo, e máis bonita debe ser a estampa en primavera, coas típicas flores rosas xaponesas por todas partes enchendo o parque co manto dos deus pétalos. Vin fotos no folleto turístico do lugar, e asegúrovos que si o é.

O propio Castelo de Osaka.

Do castelo achegámonos ó Templo de Shitenno-ji. O templo budista máis antigo do Xapón, presenta unha torre ben alta no centro do complexo… e a verdade é que pouco máis vos podo narrar sobre el debido ó meu problema de percepción que antes vos comentaba, a causa do cal tódolos templos budistas me parecen iguais.

Shitenno-ji. Para min, todo un paleto na materia, un de tantos.

Estivemos camiñando polo porto, que coma no caso de Yokohama tamén conta coa súa nora, e observamos o Museo Marítimo, con deseño en forma de cúpula. E do porto dirixímonos ó distrito de Dotonbori. E Dotonbori, queridas xentiñas miñas, de todo o que visitamos do fantástico país que é Xapón, foi un dos puntos que máis nos impactou.

Museo Marítimo de Osaka.

Pódese dicir que é o Akihabara de Osaka, pero eu diría que máis besta. Consta dunha rúa que avanza ó longo dunha canle cruzada por varias pontes, e curtada perpendicularmente por unha chea de rúas peonís, todas elas de carácter comercial.

Dotonbori.

O punto máis concorrido e famoso é un bombardeo publicitario a base de luces e neóns, con pantallas luminosas xigantes incluídas, ó máis puro estilo Times Square. Nas rúas paralelas os letreiros dos restaurantes cobran vida, e algúns, coma no caso da nécora dunha marisquería, ademáis de estar en 3 dimensións, move as patas e os olliños dun xeito realmente simpático.

Zona de restaurantes de Dotonbori, co seu centolo xigante móbil.

Polo demáis, como dixen, todo garda a mesma liña que Akihabara. Tendas manga aquí e alá, xente peculiar abordándote dende tódalas direccións, e algún que outro salón recreativo espectacularmente futurista, con videoxogos de funcionamento inverosímil.

Co xesto desencaixado ante tanta información impactante, vímonos na obriga de abandonar Osaka, xa que ó día seguinte había que visitar o Monte Fuji. Para elo debiamos decidir cál era o punto idóneo para observalo, cál era a poboación á que debiamos desprazarnos dende a estación de Osaka.

Nesas andabamos, tentando descifrar un panel en letras xaponesas no que era de supor que aparecían os distintos destinos dende Osaka, cando de súpeto se nos achegou un señor para preguntarnos, no inglés máis básico, en qué podía axudarnos, atraído pola cara de polbos en garaxe que debiamos ter.

Cando conseguimos facerlle entender a nosa situación, colleunos da man e levounos á oficina de venda de billetes. Alí botou un cacho longo falando coas dependentas, ata que entre tod@s decidiron enviarnos a Shizuoka. Foi entón cando outro señor de avanzada idade, e que tamén tiña algunha noción de inglés, ó escoitar o nome da localidade, comentoulle ó primeiro que Shizuoka era tamén o seu destino, que podía retirarse, que xa se encargaba el de acompañarnos. A situación comezaba a sobrepasarnos.

Pero o máis incrible estaba aínda por chegar. Efectivamente o señor colleu o mesmo bus ca nós hacia Shizuoka, e unha vez alí, guiounos e meteuse canda nós no tren de cercanías ata Fujinomiya, unha localidade que medra ó pé do Monte Fuji. Cando chegamos, ó baixarse do tren, e cando viramos a cabeza ollando cara el para que emprendese a marcha canda nós hacia a montaña, o noso guía estábase a despedir de nós, xa que debía poñer rumbo a Toquio. Chegara ata Fujinomiya únicamente para acompañarnos, para asegurarse de deixarnos no sitio exacto que nós andabamos a procurar.

Podería falar longo e tendido das sensacións que tamaño altruísmo provocou en min, pero prefiro que vós mesmos extraiades as vosas propias conclusións. Impresionante.

Así que nada, unha vez máis cos ollos coma pratos, arrincamos cara o lago Tanuki, o sitio escollido para face-la reportaxe gráfica do Fuji.

Lago Tanuki, co Fuji de fondo.

Alcanzando case que os 4.000 metros no seu cumio, o Monte Fuji é considerado un dos símbolos máis representativos do Xapón. É o pico, o punto máis elevado do país, e é posible observalo dende múltiples emprazamentos, incluso dende Toquio se o día está despexado.

A súa presenza, incluso dende a lonxanía, é magnífica. Garda unha simetría case perfecta entre as súas saias, o cal unido a que no intre do ano no que o estabamos a visitar non estaba nevado no seu cumio, circunstancia que se dá durante moi escasas datas, daba a impresión de estar posto alí de xeito artificial, de ser calquera cousa agás un accidente xeográfico natural. Demasiado perfecto, a súa imaxe é demasiado súbita, no medio dun entorno antónimo por plano e homoxéneo.

Por outra banda, o punto de observación escollido resultou ser ideal. O ceo foi clarexando co paso do tempo trala nosa temperá chegada, e rematou por amosarse impoluto. A luz do sol rebotaba nas quedas augas do Tanuki, e o reflexo do Fuji era unha copia exacta da súa imaxe. Dimos unha volta rodeando o lago enteiro, e decidimos emprende-lo camiño de volta a Toquio, tras dous días de actividade frenética, case sen durmir e cunha barbaridade de quilómetros nas pernas.

O magnífico Monte Fuji.

Era de noite cando, o xoves, chegabamos á estación de Meidaimae para retornar á casa de Kouji.

Xa só nos restaban dous días en Toquio. Únicamente dous días máis en Xapón, un país do que, pouco a pouco, e ser apenas decatarnos, namoraramos por completo. E para esa recta final estabamos todos, xa que era fin de semana, o cal permitía que Tomo puidese unirse ós nosos plans. ¿E en qué consistiron os nosos plans para os dous últimos días? Pois en crapulear pola noite. Exclusivamente.

O venres comezámolo no-los dous canda Tomo nun bar de copas tradicionalmente frecuentado por estranxeiros, cita á cal non tardou en unirse Kouji canda dúas amigas. Máis adiante os que non tardamos fumos o resto en decidir continuar a noite de novo cun cartón de sake pululando polas rúas. Pasámolo en grande os seis, e como guinda rematamos por meternos nun bar para ver o amigable que en Saint Denis disputaron as seleccións de fútbol de Francia e Xapón. Sorprendinme a min mesmo celebrando o único gol do partido, o que lle daba a vitoria a Xapón, case coma se dun gol da selección galega se tratase, e liderando os cánticos dos presentes no bar ó berro de Nippon, Nippon!

Trouleando canda os nosos amigos e anfitrións.

O día seguinte, sábado, era o derradeiro da etapa xaponesa. Aínda cos corpos mallados pola festa do día anterior, a cita era ineludible. Eran preto das 20:00 do serán cando nos diriximos irremisiblemente hacia un karaoke. A misión estaba clara. Non podía deixar só a Amir García coma o único galego, o único vigués que gañase o recoñecemento dos xaponeses por cantar a canción de As Bolas Máxicas no seu país de orixe, e en galego.

O intre máis agardado. “¡Temos que buscar, a Bola do Dragón…!”

O destino era certo, e non fixen nada por impedilo. Deixei a ialma e a gorxa no envite. Fíxeno con toda a miña paixón. O resultado foi máis que cuestionable, mais iso só o poderán avaliar os alí presentes, mail@s privilexiad@s -máis ben coitad@s- que vaian visualizar os vídeos que do histórico momento se gravaron.

Despois de abandonar o karaoke, no mesmo bar de copas para foráneos da noite anterior, coñecimos a dúas mociñas locais. Unha non teño nin idea de cómo se chamaba. Creo que de feito non cheguei a sabelo nunca. A outra, Luna, era unha monequiña de risa doada e melódica, fina figura e viva ollada. Non teño a máis remota idea de qué significa nin unha soa das palabras que saíron dos seus doces beizos, pero quero imaxinar que eran comentarios inxeniosos e intelixentes. Iso semellaba. Escápanme suspiros mentres escribo estas liñas. O meu corazón será por sempre de Estrella. De Luna, perdón.

A do puchiño e Estrella. Digo, Venus. ¡Ai, Luna, home!

Tras unha nova sesión de karaoke, desta volta na compaña de Venus e da súa amiga da cal sempre descoñecín o seu nome, e co ceo xa clarexando, chegou o momento de emprende-lo camiño a casa para recolle-las mochilas e tirar para o aeroporto. Na estación de Shibuya despedímonos de Tomo. Grazas por todo, pequeno amigo. Pola túa compaña, as túas risas, a túa inmensa amabilidade. Por achegarnos a cultura do teu país, grazas á cal aprendimos o impagable. Verémonos en futuras datas. Non o dubido.

Na estación de Meidaimae despedímonos da miña namorada, Osa Menor. Grazas por… bueno, ti xa sabes por qué. E na súa casa despedímonos do noso anfitrión. Grazas pola túa hospitalidade, Kouji. Pola túa xenerosidade, polas túas ansias de aprender e por todo o que nos aprendiches. Crack & Genius -así nos autodenominabamos- teñen aínda moitas misións por cumprir, xa o sabes.

A nosa derradeira noite no Xapón.

Como xa dixen, a nosa estancia en Toquio, formidable, non o tería sido nin a metade de non ser por estes dous fenómenos ós que lles debemos unha barbaridade.

Xa con saudade no peito ante a inminente partida, e cos primeiros raios de luz, camiñamos hacia o aeroporto. Despedímonos de Xapón. Unha sociedade que acariña a perfección coa punta dos dedos. Con toda seguridade o país máis desenvolvido, o máis avanzado do planeta en múltiples eidos, coma o tecnolóxico, o cívico ou no que atingue a seguridade.

Sen dúbida o pobo máis organizado do mundo. Todo garda unha orde escrupulosa, meticulosa. Todo está deseñado, indicado e conectado cunha exactitude matemática, milimétrica. A importancia capital que á honra lle outorga o seu código de valores fai da xaponesa unha sociedade dunha honestidade brutal. Dos once días que botamos en Toquio non fechamos a porta da casa nin un.

Unha sociedade noble, xenerosa, solidaria. Ninguén fala nin papa de inglés, pero iso non lles impedirá cercionarse de que vas chegar ó sitio polo que lles preguntaches, chegando incluso, por exemplo, a acompañarte pouco menos que collido da man durante 200 metros dende unha estación de metro ata a entrada da rúa que procurabas. Por non lembrar o exemplo máis esaxerado que nos aconteceu, o do señor que dende Shizuoka nos acompañou ata Fujinomiya, e unha vez chegados, pegou a volta e puxo rumbo a Toquio.

Unha sociedade dunha ética admirable. Lembro a noite na que falabamos con Kouji e Tomo da historia das nosas culturas, e recupero a cara de parvo que nos quedou cando, diante dun vaso de sake, os dous afirmábannos con total naturalidade que o pobo xaponés non lle garda rencor algún ós E.UA. polas barbaries de Hiroshima e Nagasaki. Eles tiveron, recoñecen, parte de culpa por ter atacado previamente Pearl Harbor.

Unha sociedade alegre, riseira, que se sabe divertir unha vez que aparca as súas obrigas. Vaia se se saben divertir @s xaponeses/as. A sociedade xaponesa é, querid@s amig@s, como dixen nun principio, unha sociedade case que perfecta. Pero non perfecta coma a neocelandesa, unha perfección que che empurra a transgredila por repelente, porque dá a sensación de ser pura fachada. A perfección da sociedade xaponesa convídache a ser partícipe dela, anímache a respectar e imitar as súas normas e automatismos. Porque está enfocada, está construída dende a humildade máis fonda, dende a modestia máis absoluta.

É por isto, e por outras moitas cousas, polo que lle concedo a Xapón a miña quinta Bola Máxica. Mais desta volta, esta Bola non a atopei eu só. Esta Bola atopeina canda moitos dos meus amigos. Esta Bola atopárona Juantxo, Brou, Potro, Gus, Dani, tan amantes da arte gráfica comercial xaponesa. Atopouna Nostris, que dende pequeno co karate leva toda a súa vida interesado na cultura nipona.

Porque eles si saben valorar un aspecto tan importante e tan característico deste fenomenal pobo. Porque se eu gocei da miña estancia neste país, só imaxinarme o que eles poderían ter desfrutado fixo que apreciera cada intre con meirande detemento, con mellor detalle.

Foron eles os que camiñaron diante miña, os que me guiaron ata chegar todos xuntos ata a porta dunha construcción esférica, sobre a cal, en grandes letras, locían as palabras “Capsule Corporation”. Foron eles os que falaron cunha moza de cabelo azul, de trato e xesto amables, a cal rematou por entregarlles a Bola Máxica.

Deica sempre, Xapón. Nunca esquecerei os días que pasei onda ti.