Pequín. Se Mao erguera a cabeza…

Domingo 14 de outubro. Había unha vez unha cidade onde sempre locía o sol. O ceo estaba sempre despexado, e o aire era limpo e fresco. As súas xentes, alegres, educadas e ordeadas, estaban permanentemente prestas a axudar, sempre cun sorriso na faciana. Nesta cidade as diferencias sociais eran case que inapreciables, non existían pobres nin ricos. Todos gozaban das mesmas oportunidades para medrar. Ninguén se preocupaba polo material, pola moda, as grandes superficies e as marcas líderes do mercado non tiñan cabida dentro dos límites desta cidade de ensoño.

Nós, pola contra, aterramos en Pequín. Para que vos fagades unha idea, Pequín atópase no polo contrario daquela cidade, no punto diametralmente oposto, a 180º. Se por min fose comezaría agora mesmo a explicarvos o porqué de tan negativa percepción sobre a capital chinesa, mais, coma sempre adoito dicir, todo ó seu debido tempo.

O certo é que cando arribamos eran ó redor das 12:00 do mediodía. Coma prometera, Félix estaba a agardar por nós na porta de chegadas do aeroporto. Para quen non o coñeza, Félix é un amigo noso de Vigo, arquitecto de profesión, que coma tant@s e tant@s galeg@s, ante a falla de oportunidades no seu país, viuse na obriga de busca-los feixóns lonxe da súa terra. O que pasa é que a éste igual se lle foi das mans o concepto “lonxe”.

Había tempo que tiñamos algo apalabrado, mais cando contactamos con el ó ir achegándose a data da nosa arribada á China preguntando por un posible sitio onde hospedarnos, a súa resposta foi tan contundente coma gratificante. Con toda naturalidade, coma se non existise outra opción, ofreceunos o seu piso, o cal compartía cunha parella de californianos, Miranda e Chris.

Félix, o noso anfitrión na capital da China.

Foi a pequinesa unha estancia, coma temos feito algunha que outra vez, adicada a descansa-lo corpo trala tunda de dimesións considerables que supuxo a frenética visita a Xapón. E isto comprendeuno á perfección o noso amigo, que dende o primeiro segundo puxo tódolos medios dos que dispuña á nosa disposición, á disposición da causa de facer da nosa visita unha experiencia o máis grata posible. E sen dúbida que a súa compaña foi, de lonxe, o máis agradable da etapa pequinesa. Sempre magnánimo, sempre espléndido. Sempre coa solución ás nosas dúbidas por ofrecer, coa alternativa ás nosas frustracións por plantexar.

Canda el vivimos experiencias altamente revitalizantes, achegámonos lixeiramente á rutina da casa dende o punto máis impensable e menos propicio para elo. Fixemos botellón debatindo a política do país, falando de Fulanito e Menganita, lembrando historias vividas e soñando, pode que planexando outras por vivir. Vimos películas e series en galego. Fumos a ver o fútbol a un bar, cervexa en man e improperio na boca. O que se di o día a día das nosas vidas en Vigo, mais a uns poucos milleiros de quilómetros de distancia.

Grazas a Félix tamén coñecimos a xente do máis interesante. Foi o caso dunha amiga chinesa súa que nos presentou o mesmo día que chegamos. Facíase chamar Natasha -porque os chineses son así, preséntanse ós extranxeiros co nome en inglés que eles boamente traducen, cando non se rebautizan totalmente e inventan o nome que máis lles gusta-, e tiña unha historia ben peculiar ligada ó seu nacemento.

Hai varios anos que o goberno chinés só permite ter un fillo por parella, e a partires de aí, por cada un que teñan a maiores deben pagar unha cantidade de cartos bastante respectable.

Natasha non era a primoxénita, e os seus pais optaron por mantela agochada durante os seus primeiros anos de vida. Cando decidiron declarala, ésta xa contaba con dous anos, os mesmos que figuran de menos na súa partida de nacemento.

Natasha, a chinesa toliña que nos presentou Félix, de fondo.

E se o seu documento de identidade reflicte dous anos menos dos que realmente ten, xa non digamos a súa cabeciña. Un auténtico fervello, que non parou nin un instante de correr, brincar e amolar a Félix a base de petiscos, empurróns ou cambadelas.

Canda eles dous estivemos a pasear por unha especie de zoco, unha serie de rúas estreitiñas cheas de postos con comida ou pequenos artigos á venda. O tránsito por elas faise bastante complicado debido ó seu saturante fluxo de xente: Pequín estábanos a dar a benvida ó seu estilo.

Deste mercado na rúa decidimos ir visitar o Estadio Olímpico, o coñecido como “Niño de Paxaro”. Espectacular e moi atractivo o seu deseño, o cal realmente semella a apariencia dun niño, e tralo que se ubica a piscina olímpica. O deseño désta tampouco lle anda á zaga, e coa súa fachada formada a base de polígonos simula os típicos reflexos da auga dentro dun recinto pechado.

Niño de Paxaro.

A Piscina Olímpica.

Os primeiros pasos por Pequín non estaban a resultar doados. Os pequineses tratábannos con indiferencia no mellor dos casos, e movíanse a toda velocidade ó noso redor, formando un remuíño de caos mentres berraban, tocaban o claxon e se desgarraban a gorxa cuspindo, sen que nós comprendesemos nada do que estaba a acontecer. Aínda así, e sen telas todas connosco nin moito menos, o martes lanzámonos a coñecer Bei Jing. Comezamos pola Praza de Tian’anmen.

Praza de Tian’anmen.

Símbolo da China moderna, pasa por ser a praza de meirande extensión do mundo. Decorada con motivos de simboloxía comunista, coma as esculturas de traballadores e cidadáns chineses portando con orgullo armas e bandeiras da patria que locen en cada recuncho, e atravesada por unha estrada de alo menos seis carrís, a verdade é que o seu tamaño resulta impoñente.

Á outra beira da mencionada estrada, e presidida por un enorme retrato de Mao Tse Tung, amósase esplendorosa a porta Tian’anmen, a entrada sur á Cidade Prohibida. Construída en 1.420, a Cidade Prohibida foi a casa do goberno chinés durante a dinastía Ming e ata a fin da Qing. Supón outra desproporción descomunal de metros cadrados, e cruzando portal tras portal fumos adentrándonos en diferentes prazas ata topar con outra taquilla. Eu supuxen que sería a do Museo do Palacio, estamento que a día de hoxe rixe os designios de todo o complexo.

Con Mao Tse Tung ás nosas costas, nunha das entradas á Cidade Prohibida.

Decidimos pegar media volta e subir ó Parque Jing Shan, monte que se atopa onda a entrada norte da Cidade Prohibida, e dende onde se supón que hai unha boa perspectiva da mesma.

Mais, antes de chegar, Pequín aínda nos tiña preparada unha sorpresiña. De camiño, dúas mozas de aspecto atractivo, aseadiñas, detivéronse ante nós. Presentáronse, e ofrecéronse a acompañarnos no noso traxecto. Un, que para comezar non é de pedra, non viu nada sospeitoso en tal ofrecemento, e aceptamos de bo grao. Onde si que xa debimos detectar actividade fraudulenta foi cando pararon na porta dunha tenda de té e preguntáronnos se queriamos tomar algo con elas. Non o fixemos, e rematamos por pagar unha conta por valor dunha cantidade que vou a obviar pola vergoña que me dá. Despois de oito meses, víñannos de coa-lo primeiro calote da nosa viaxe, e non vexades cómo doeu. O sentimento de recelo hacia a China aumentaba por momentos.

Bufando, e co orto proído, iniciamos o ascenso ó Parque Jing Shan. As espectaculares vistas que da Cidade Prohibida ofrece o seu cumio acougaron un chisco a nosa rabia. Mais só un chisquiño.

A Cidade Prohibida dende Jing Shan.

Outra persoíña moi especial que coñecimos por Félix foi Lara. De orixe inglesa, Lara era pura dozura. Gañounos dende o primeiro instante cunha actitude aberta e divertida, e en todo momento que estivo connosco facilitounos o acoplamento a Pequín coa súa axuda e amabilidade.

Con ela estivemos de birras nun bar de rock situado nunha rúa ben bonita que transcorre onda o río, probamos o deleitoso parrulo á pequinesa, e o sábado 20 de outubro, contra a medianoite, estabamos os catro nun bar de deportes que a propia Lara se encargara de localizar para ver en directo o retorno do Celta tras cinco anos a un dos templos do fútbol, o Santiago Bernabéu. Resultado digno, aínda que a imaxe ofrecida non fose a do Celtiña que nós coñecemos. Amosámonos medorosos, traizoamo-lo noso estilo, e o peor de todo foi a sensación de que o Mandril nos gañou sen despeitearse, co freo de man posto.

Canda Lara, todo un amor de nena.

O día anterior ó Mandril – Celta, venres, empregarámolo en visitar o Palacio de Verán de Pequín. Construído no século XVIII, quedou totalmente destruído tras un ataque das tropas anglo-francesas durante a Segunda Guerra do Opio, e foi reconstruído por mandato da Emperatriz Cixi en 1.899.

Unha das numerosas pontes do Palacio de Verán.

Hoxe consiste nunha zona verde de máis de 300 hectáreas que se extenden á beira da lagoa artificial Kun Ming, e que conta con peiraos, pontes aquí e acolá ou teatros, todo para uso e desfrute dos pequineses.

Ademáis, nela tamén se poden visitar unhas ruínas, pertencentes ó que no seu día debeu de ser o antigo Palacio.

Espazo reservado ás ruínas no Palacio de Verán.

O luns, véspera da nosa partida da capital chinesa, foi o día que escollimos para facer a visita á Gran Muralla. Acordamos ás 07:00 da mañá. Na Galiza, 01:00 da madrugada do 21 ó 22 de outubro. Había pouco que se rematara de escrutar o cento por cento dos votos emitidos nas Eleccións ó Parlamento Galego 2.012. Nin que dicir ten que consultar os resultados dese cento por cento do escrutinio foi o primeiro que fixemos nada máis erguernos da cama. Cada un fixo a súa análise. Explicarei a miña e afondarei no tema na vindeira entrada.

Desolado, emprendín canda Cons e Félix, que nos acompañou ata a estación de buses, o camiño hacia a Gran Muralla Chinesa. Construída no século V a.C., posúe a absurda lonxitude de 8.850 quilómetros. E digo absurda porque, ó meu entendemento, carece de sentido por esaxerada, non alcanzo a imaxinar semellante distancia percorrida por unha muralla. Nove mil quilómetros, querid@s amig@s, é a distancia que separa Vigo de Karachi, a capital do Paquistán.

Aínda así, semellante barbaridade sen comparación, non alcanza para ser percibida dende o espazo exterior, como asegura o mito. Cunha altura de entre 6 e 7 metros, e de 4 a 5 metros de ancho, a súa visualización faise imposible. Ademáis, os 8.850 quilómetros da súa inverosímil lonxitude non son contínuos nin moito menos, xa que moitos deles están totalmente derruídos.

De todos xeitos, chegar a ela tras subir un considerable tramo de escadas produce un impacto contundente e instantáneo. Ollar cara adiante, ollar cara atrás, e comprobar cómo o seu trazo serpenteante ó longo do cumio das montañas non remata xamáis, faiche albergar unha moi lonxana idea do desproporcionado da súa lonxitude. Fíxome comprender o que debeu sentir Son Goku para chegar ó Planeta Kaito.

Tamén impacta o decatarse de que estás a camiñar sobre o meirande cemiterio do mundo. Din que máis de 10 millóns de traballadores faleceron na súa construcción, e que lonxe de ser soterrados cun mínimo de dignidade, utilizáronse como argamasa para consolidar a estrutura. Escalofriante pensar que poida ser certo.

Tras percorrer de cabo a rabo un dos tramos que se manteñen en pé, decidimos dar por finalizada a visita.

O martes 23 de outubro, ás 20:30, collimos o tren con destino Xi’an. Tren ó que chegamos ben xustiños, sobre a campá, tras un estresante traxecto dende a casa á estación canda Félix e Lara. Despedímonos dos dous. De Lara, un auténtico solete con quen pasamos intres realmente divertidos. E despedímonos de Félix, a persoa que nos achegou Galiza a Pequín. E mira que é complicado. El facilitounos exactamente o que precisabamos. Estabamos esgotados, e brindounos o descanso máis confortable. Precisabamos un pouco de aire da nosa terra, un chisquiño de achega ó noso sangue, e con el recuperamos dalgún xeito moitos dos nosos costumes, puxemos en práctica algunha rutina das nosas vidas galegas. Iso era xusto o que nos pedía o corpo. Moitas grazas, meu amigo.

Subimos no tren que nos había sacar de Pequín, unha cidade á que non nos acoplamos en ningún momento. E é que o carácter dos pequineses choca frontalmente co que nós entendemos por educación. O seu xeito de convivir en sociedade desespera, irrita, estresa. Son ruidosos, desordeados, caóticos. No trato son ásperos, agrios, déspotas.

Podería ser falta de entendemento, xa que a chinesa é unha cultura moi lonxana e diferente. Mais tamén o é a indonesia, e con eles non tivemos o menor problema de adaptación. Por non falar da cultura xaponesa, na cal nos mergullamos ata o máis fondo e nos fixeron sentir os homes máis felices do mundo. Pode ser que por aí veña algún dos motivos da nosa inadaptación. Saltar da perfección da cultura xaponesa ó absoluto caos que supón a sociedade chinesa foi coma descender do paraíso ó averno sen parada previa nin nada que amortigüe a caída. Pasamos do idílico mundo da piruleta ó máis recorrente dos nosos pesadelos. Foi, falando en termos celtistas, coma pasar de Umbro a Li Ning.

Tamén desagrada vivir in situ esa gran mentira coa que o goberno chinés xa só trata de enganar á súa poboación, xa que ante o resto do mundo non queda xeito de sustentala. A gran mentira que supoñen esas dúas realidades sobre as que baila a sociedade chinesa. Oficialmente, a China está rexida por un sistema comunista. Mais na práctica, o certo é que a realidade chinesa está corrompida polo capitalismo máis salvaxe, as entrañas da súa economía están intoxicadas polo consumismo máis voraz. Máis incluso que nos Estados Unidos, o icono deste sistema económico mortífero e nefasto.

E o máis preocupante non é isto. O que máis preocupa é que este consumismo compulsivo, este sistema arrollador e letal, botou raíces no máis fondo das vidas desta xente. O chinés converteuse nun ser egoísta, en alguén que vive por e para o seu enriquecemento e en cuxa mente non queda nin pegada de calquera outro valor. Viven obsesionados coas marcas. É imposible dar dez pasos sen atoparte o logotipo da mazá -verdadeiro ou non- impreso nos produtos máis absurdos. Non hai recanto que vires sen topar de fuciños a continuación cunha tenda de produtos de primeiras marcas.

E a consecuencia disto, como tod@s sabemos, é devastadora. Na China -alo menos en Pequín- non existe a clase media. Nin rastro dela. Paseando polas rúas só podes observar xente cun poder adquisitivo descomunal, desorbitado, insultante ata facerche sentir noxo ó comprobar que teñen que rebuscar para atopar ónde derrochar e despilfarrar os cartos; e baixo deles unha esmagante maioría, marxinada e esquecida, que tenta como pode sobrevivir, trata a duras penas de mante-la dignidade.

Foi moi triste e resultou duro comproba-lo estado desta sociedade. Mais non nos moveramos de Pequín. Esperemos que a cousa cambie conforme avanzamos pola China adiante. Seguinte proba: Xi’an.

Advertisements

2 respostas a “Pequín. Se Mao erguera a cabeza…

  1. Sinto a decepción que levache con Pequin, pero ainde así e bo coñecer as cousas pra xulgalas melhor. Un bico

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s