Especial Aninovo.

Coma se fose un capítulo dos Simpson ou un programa de La Ruleta de la Suerte, Dendeomundoparagaliza congratúlase de dirixirse a vós nestas datas tan sinaladas cunha edición especial, no meu caso unha edición especial dos meus artigos.

Non teñades medo, esta viaxe cambiou algún aspecto da miña personalidade, pero nada tan marcado a lume no meu ideario como o meu sempiterno odio ó Nadal. Sigo pensando que son unhas datas cheas de falsedade e de hipocresía, e sigo negándome a ser máis solidario ou aparentar ser mellor persoa nesta época do ano simplemente porque El Corte Inglés así o dicte.

Así pois, o meu eterno boicot ó Nadal segue presente. Nada de felicitacións, nada de celebracións. Eu non teño nada que celebrar. O que si fago ano tras ano de igual xeito que a xente que celebra o Nadal, é beber. E non coñezo outro xeito de beber que non sexa brindando. Non entendo un grolo de calquera dos nosos deleitosos licores sen un brinde previo.

Normalmente, e por sorte, conto con infinidade de motivos polos que brindar. O certo é que non se me ocorre un só motivo polo que non se me vaia ocorrer un motivo para brindar en calquera momento do día ou da vida. Pero estaredes de acordo comigo en que este ano 2.012 as razóns polas que mentar a saúde mediante dúas copas en colisión multiplícanse de xeito notable. É o que ten facer realidade os soños.

E ese foi o xeito que se me ocorreu para felicitarvos o aninovo sen entrar no xogo do Nadal. Brindando. Brindando á saúde de todo o que ía cuspindo a miña mente, de xeito tan desordeado e caótico como todo o existente no seu interior. E esa é unha importante puntualización que habedes ter en conta. De contado redactarei a listaxe de brindes que se me foron ocorrendo estes días, e que, repito, non garda a máis mínima orde nin responde a ningunha disposición por importancia nin nada que se lle asemelle. O único brinde que quixen colocar nunha posición lóxica é o primeiro. Comecemos.

-Brindo pola nai que me pariu, sen a cal rematar o soño da miña vida tería sido imposible, e pola nai que pariu a ésta, ademáis de por ter colaborado igualmente á causa, por facer posible a axuda da primeira.

-Brindo por unha Galiza ceibe e de esquerdas, digna e soberana, e por unha sociedade galega vivindo en igualdade e orgullosa da súa cultura.

-Brindo por Brou, por un dos reencontros que máis levo agardando estes últimos meses, e por unha Chapela en lapas o día que éste se produza.

-Brindo por Encho, o colega desaparecido que sempre aparece, e  que xa estou botando demasiado en falta unha das súas aparicións.

-Brindo coa paixón que as súas xentes derrochan por unha Latinoamérica unida, unión propiciada polas políticas progresistas que predominan na práctica totalidade do seu territorio, e porque ésta lidere o espertar da esquerda mundial para dar comezo así a unha revolta global moito máis transformadora aínda da que se está a producir hoxe en día na propia América Latina.

-Brindo pola Madroa, por Paco Herrera e por conseguir a salvación sen demasiadas agonías.

-Brindo por un dicionario calvariense-galego galego-calvariense, e por Pako sentado na cadeira coa letra “A” da súa Real Academia.

-Brindo por trasladar a Barcelona unha promesa que incluía unha cea, un pouco de troula, unha visita a un antro da rúa Urzáiz e un chocolate con churros, e pola túa recén atopada e máis que merecida felicidade. ¡Saúde, Lía!

-Brindo por Francisco Ortiz Saborido, polo seu desequilibrio mental e por un dos seus salmos.

-Brindo por Lena, polas súas primeiras palabras as cales me perdín, e por desfrutar o dobre de cada segundo canda ela para recuperar un ano de ausencia.

-Brindo polo clube de moda da noite viguesa e referencia da arte e da cultura en Churruca, La Fiesta de los Maniquíes, por unha serea e un xigante, e de paso tamén polo C.B. Vigo A.M.

-Brindo pola Batalla de Sours e Chilkanos, e pola súa inclusión no libro de Historia das máis cruentas e salvaxes de todas as libradas na noite de Lima.

-Brindo polo lomo saltado de Hernán, polos anticuchos, polo cebiche, pola causa e por toda a deleitosa comida do Perú.

-Brindo polo iluminado que dixo que no mundo da noite non se coñece nada bo, e polas miñas Churru Girls, a xeración prodixiosa do ’87, sinxelamente o mellor que me aconteceu nos meus últimos anos de vida.

-Brindo pola Arxentina, país ó que antes de emprender esta viaxe xa lle tiña un enorme agarimo e que tras visitalo non podo senón consideralo a miña segunda patria, e pola brutal, case mística conexión que tiven coa absoluta totalidade d@s arxentin@s que topei tanto dentro coma fóra das súas fronteiras.

-Brindo por Delfín, pola súa grandeza física e espiritual, polo seu cachondeo mental e por un futuro álbum de hip hop en galego coa súa sinatura.

-Brindo por Martiña Cobas, a que sempre acude ó rescate, a que pon ombreiro e ouvido, a que nunca falla. Se o karma existe, merca moita lotaría, Marta. Saúde para ti.

-Brindo por cada un dos 47 días que faltan para que volva a estar con vós, e por cada un dos 318 que levo lonxe de vós e que me aprenderon a ver cánto vos quero.

-Brindo pola miña irmá, xestora de luxo e principal apoio moral, e polo meu cuñado, entre outras moitas cousas, pois polo mero feito de ser un puto fenómeno.

-Brindo por unha noite que comece no Vagalume, continúe nun karaoke e remate no Ático, un inhóspito día da semana coa cidade en pleno funcionamento.

-Brindo por Cris Cobas e Santi Villar, e porque ata velos xuntos non me dera conta do estupendo da parella que forman estes dous canallas.

-Brindo por practicar sexo c@s amig@s para darlles pracer, c@s inimig@s para fodel@s, e c@s descoñecid@s para darche pracer ou foderte ti.

-Brindo por Mary McCookie, polo seu humor acedo e xenial, por Nardo e por Airiñas, o neno de cabelos de ouro, o cativo máis celta do país.

-Brindo ata facer anacos a copa polo nacionalismo e pola persistencia e liberdade de tódolos pobos sen estado do mundo, xa que por cada cultura que desaparece da face da terra a humanidade morre un pouquiño.

-Brindo polo meu amor eterno, incondicional, desmesurado e enfermizo polo Celta de Vigo, e pola rapazada que dende a tempada pasada se uniu á causa celeste.

-Brindo polo meu afillado Yeray, e polo perdón dos seus papás e familia, o cal solicitarei á miña chegada á Galiza.

-Brindo por Bea, masaxista e cociñeira profesional, o que fai a súa a benvida máis agardada por min. ¡É bromiña, Beíña, unha de Brugal á túa saúde!

-Brindo por Alexandre Barcia, mestre e mentor, polo proxecto anarco-solidario no que se ven de embarcar canda a súa moza Carven en Nova Zelandia, e polo noso vindeiro encontro nun futuro en calquera recuncho do planeta.

-Brindo á saúde de Noah, á dos seus papás, e por que pronto se vexa acompañado d@ súa curmanciñ@ vasco-galeg@.

-Brindo pola ristra de brindes que arrastro con Raquel Bernárdez, e por seguir acumulando moitos máis, a poder ser, celebrándoos xuntos dunha puta vez.

-Brindo por Pregal, polas súas lapidarias machadas a dous decibelios, pola súa eterna disposición para a troula e pola súa recén estreada carreira coma empresario.

-Brindo por un irmán, e pola felicidade da súa familia. Saúde Tako, Ro, Aniña, Adrián. Saúde Pedro, Lita, Alba.

-Brindo por Aarón e por Ana, e por esa voda do 12 de xullo coa que nos sorprenderon a tod@s. ¡Saúde e felicidade, parella!

-Brindo pola lingua galega, a principal razón da nosa existencia como nación, e pola súa persistencia a pesares dos rabiosos ataques de fascistas, déspotas, imperialistas e cavernícolas españois.

-Brindo por Anxo, e pola súa aparente dureza que oculta a durísimas penas o pedazo de pan que este tipo ten por corazón. ¡Saúde, Anxiolítico!

-Brindo pola execución dun proxecto que incluía unha autocarabana, unha Volta a Galiza e a súa consguinte Volta a Catalunya, e por levala a cabo canda Meri e Ramonet.

-Brindo por Eva Fernández, e pol@s que coma ela son quén de sentir as inxustizas alleas como propias, xa que ésa é a clase de xente que fai do mundo un sitio mellor.

-Brindo polo meu curmán Deivi, por escribilo así xa que é así cómo o chamei toda a miña vida, e por Pixotiño, que é así cómo el me chamou toda a miña vida.

-Brindo por Lucy, a miña segunda mamá, polo Equipo A que formabamos e formamos, e pola cega e absoluta confianza que sempre tivo en min.

-Brindo por María Alonso, a miña madriña dentro do BNG, por Maruchi e Fran, os meus eternos compañeiros de chollo, por todo o Bloque Nacionalista Galego e por tódol@s compañeir@s que alí teño.

-Brindo por Chamo e pola Cova do Trasgo, o que con toda seguridade será o seguinte local de Churruca onde pase as horas das miñas noites libres.

-Brindo polas amizades puras, onde nin ti tes que demostrar nada ó teu amigo nin el a ti, onde ningún dos dous precisa abrir a boca para evidenciar que os dous estaredes sempre aí, polos momentos nos que isto se fai patente, e por non perder xamáis nin unha soa das que eu posúo.

-Brindo polos soños cumpridos, os grandes e os pequenos, e por esta experiencia impagable que me aprendeu a non deixar de loitar nunca por facelos realidade.

-Brindo polo Tito Suances, por Mark Robins e Dan Eggen, e por tódolos futbolistas cos que escachabamos de risa Lali e máis eu.

-Brindo por Bryant Reeves, Eric Montross e Anthony Peeler, e por tódolos xogadores da NBA cos que escachabamos de risa Deme e máis eu.

-Brindo por un Xantar de Ministros celebrado no sitio máis enxebre do país, no que a primeira cunca de viño entre ó comezo do mediodía e o último chupito de licor café ó remate do serán, e por tódolos integrantes que o han compoñer, incluído o que debe voar dende Lima.

-Brindo por Vero e Pali, testemuñas directas do comezo do soño da miña vida, e polo día no que eu sexa testemuña directa do comezo do soño das súas.

-Brindo por unha sesión de clásicos, a porta pechada e botella de licor café en man, que teño apalabrada con Rubén na súa Taberna do Celta, o novo templo do Celta e do celtismo.

-Brindo por María Méndez, unha das persoas máis nobles e traballadoras que coñecín no mundo da política, e polo mellor futuro posible ó proxecto no que está embarcada.

-Brindo por Canabal, por unha das nosas conversas trascendentais subindo de Churruca, e por unha cara de trance.

-Brindo polo mito de Xaime Escudeiro, por Alfonso Pardo, Andrés Vieites, O Decano, Xoan Galán e todo o equipo de Galicia en Goles.

-Brindo pola lenda de Eliseo Acea, pola súa dona e polo seu ximnasio, e por Álex, Susy, Adolfo e tódol@s meus compañeir@s do Hospital Xeral-Cíes Vigo.

 -Brindo por Catalunya e por Euskadi, irmás de loita, e por tódol@s catalás e vasc@s que atopamos ó longo do mundo nesta viaxe.

-Brindo por terme perdido a xestación de Garbanciño pero asistir á chegada ó mundo de Naia, por Juantxo, Iriña, e pola súa puta teima de non saír da miña cabeza nin un segundo ó longo dun ano.

-Brindo por un “venres dos amigos” á antiga usanza, que inclúa dardos, birras, e pode que unha alborada avariando na praia.

-Brindo por Sheila, a que foi no seu día a miña  principal subministradora de licor café, e que pouco a pouco se foi convertindo na miña principal subministradora de risas, consellos e agarimo.

-Brindo pola nova razón que me obriga a visitar Granada, xa que a Alhambra e prenderlle lume a Los Cármenes non me parecían convincentes de abondo. ¡Zalú, Bita!

-Brindo pola clase traballadora, pola loita obreira, polo sindicalismo de clase e pola dignidade da maioría social.

-Brindo por Mary Fernández, a última persoa que vin antes da miña partida ó primeiro destino da Volta ó Mundo, e porque sexa a primeira persoa que vexa cando volte do último.

-Brindo por unha familia que deixei en Valdivia, da que xamáis na miña vida esquecerei o trato que me brindaron, o agarimo que me prestaron. Brindo por vós dende o máis fondo do corazón, Gilda, Cata, Felipe, Elba.

-Brindo polo triángulo inquebrantable que conforman a miña tía Ana, o meu curmán Felipe e máis Gala, a que seguramente sexa a cadela máis querida da historia canina.

-Brindo por Xose, por nada menos ca 23 anos de amizade, e por que os vindeiros 23 sigan evidenciando que a estas alturas xa nada poderá separar nunca os nosos camiños.

-Brindo por Machu Picchu e en xeral por toda a cultura inca, seguramente a civilización que máis me impresionou e da que máis aprendín de tódalas que coñecín ó longo do planeta.

-Brindo por Sabe, outra xornalista de luxo que se perde o noso país pola ineptitude dos seus dirixentes, e por que todo lle vaia xenial na súa aventura británica.

-Brindo por Roi, un tipo cuxa loita polo país e apoio ó Celtiña se fan máis notorios dende Murcia que os de moitos dos que estamos día a día na nosa terra.

-Brindo por Jorge, outra desas persoas que leva pertencendo á miña vida máis da metade da mesma, medrando canda min, presente nos mellores e nos peores intres da miña existencia.

-Brindo por Richi Rama, quén fixo que recuperara a miña fé nos canallas, e por que lle siga gañando a batalla á lóxica do sistema na súa procura da boa vida.

-Brindo polo meu tío Roque como el o faría: ”Brindo por ellas. ¿Por quién, por las mujeres? No, por las botellas”.

-Brindo por México, un país que teño pendente de coñecer en profundidade, e por Mich, a persoa máis desequilibrada coa que topei nesta viaxe e o encargado de amosarmo.

-Brindo pola lembranza dunha vida medrando ó carón da miña tía Fitiña, a que sempre será a miñá irmá pequena, e polo moito que enriquece a ialma vivir amando a unha persoa tan especial.

-Brindo por Álex, ou Río, grazas a quén, cando volte, poderei dicir que estiven nos cinco continentes, e por recuperar a nosa vella tradición de esfolarnos vivos xogando ó baloncesto o un contra o outro.

-Brindo por Arthur, o noso irmán alemán, polo mes e pico que botamos xuntos percorrendo Latinoamérica, e pola súa mente privilexiada que nos permitiu deixarnos levar sempre que el estaba ó noso carón.

-Brindo polo Asshole Team, por aquel inesquecible roteiro polo Atacama e o Salar de Uyuni, e polos lazos que uniron ós seus membros con tanta forza en tan pouco tempo.

-Brindo polo Europe Team, por aqueles fantásticos días en Cusco, e polos sucesivos reencontros cos seus membros, a cada cal máis inverosímil.

-Brindo polo que seguramente pase por ser o tipo máis peculiar e entrañable que coñecín na miña vida, e que forma parte dese selecto grupo de mellores amigos dos que a xente adoita dicir que “se contan cos dedos dunha man”. ¡Á túa saúde, Druída!

-Brindo por non baixar os brazos xamáis ante o sistema capitalista, nin ante as políticas de dereitas que o propician e manteñen.

-Brindo por Iago Aspas, por Moaña, polo Morrazo enteiro e pola súas colonias.

-Brindo polo meu pai, e polo día que cos seus contactos no Xeral puxo fin ó peor ano e medio da miña vida.

-Brindo polo Xapón, por tódol@s xapones@s, e en especial por dous cracks que alí residen, grazas ós cales desfrutei daquel país aínda máis do que o tería feito sen a súa compaña. Por vós, Kouji, Tomo.

-Brindo por seguir a tachar países do mapa canda Richi Estévez, e por seguir a facer o imbécil ó longo de cada un deles sen importarnos idioma, cultura ou relixión.

-Brindo por Bra, e polas cóxegas que tanto nós coma o seu amigazo Álex lle metimos no corpo, que aposto van propiciar que sexa o seguinte calvariense en facer algo semellante.

-Brindo por Oli e por Sandriux, esas dúas pallasiñas ás que o corazón non lles cabe no peito, e pola nosa eterna loita Mondo – Koxo Bar, a cal xa comezo a dar por perdida.

-Brindo por Choli Fernández Bouzas, e por terme decatado do mal acostumados que nos ten coa súa accesible presenza, xa que se contas co privilexio de ter a Choli na túa vida, resulta completamente imposible afacerse á súa ausencia.

-Brindo polo xenio de Roi Rodríguez, polos seus contos, a súa imitación de Eugenio, os seus vaciles sen vacilar, o seu baixo, o seu inxenio, o seu canto de tenor, os seus 200 centímetros, o seu xogo de perímetro, o seu señorial xeito de soster unha cunca de viño, a súa sensatez na discusión…

-Brindo pola voda de Vis e Pichu que me perdín, e pola apertaza que lles vou meter ós dous cando chegue coma agasallo de voda, xa que como agarden por algo material van ter que agardar ás vodas de prata.

-Brindo por Davi, un tipo que me aprendeu que sempre podes atopar a alguén que sexa máis camándula ca ti, e polas innumerables situacións absurdas ás que o noso camandulismo nos levou.

-Brindo por Billy, o meu colega máis freak, polo Recluta, o segurata máis freak, e por Beni, o encargado de lidiar con tanta friqueza.

-Brindo por unha aliñación do Celta convertida en chupitos, e por esa benvida que tanto tempo me leva prometendo o señor Chufi Da Silva.

-Brindo polos que din “mira neno, el nacionalismo se cura viajando”

… polos que din “es que el gallego sólo se habla en los pueblos, yo hablo español que es un idioma útil”

… polos que cando che preguntan “¿y tú de qué equipo eres?” e lles respondes “¿eu? ¡Do Celta!”, din “no hombre, ¿pero del Madrí o del Barcelona?”

… polos que din “es que con tantas asignaturas en gallego mi hij@ no va a aprender español, yo quiero libertá para poder elegir”

… polos que din “Galicia sin España no es nada, España le ha dado todo a Galicia”

… polos que cando din “todos los políticos son iguales” e lles preguntas“¿e logo a quén vas votar?”, responden “¡al PP!”

… E POR QUE VAIAN TOD@S A RASCA-LO CARALLO.

-Brindo por unha marmita chea de anfetaminas, polo día no que sendo cativo Potri caeu dentro dela, e pola hiperactividade crónica que isto lle ocasionou.

-Brindo por que Castellón veña a Vigo ou Vigo a Castellón, por que aconteza o que teña que acontecer para voltar a atoparme con Grace, a miña heroína que un día deixou todo e marchou ó Levante para reorientar a súa vida.

-Brindo por Maritxo e por Juantxo, as persoas máis honestas, nobles e transparentes que coñecín na miña vida, e por todo o que medrei como persoa ó longo dos moitos anos nos que levan sendo os meus mellores amigos.

-Brindo por Boca Juniors, e por tódol@s hinchas xeneizes que coñecín na viaxe e que me meteron a afeción a Boquita no corpo.

-Brindo por Noe e por Cris, as miñas dúas loiriñas que máis me animan a seguir escribindo no blogue cos seus comentarios nas publicacións, e por ese licor café no Faneko coa primeira delas.

-Brindo pola volta das seleccións galegas ás pistas deportivas trala saída do fascismo do goberno do país.

-Brindo por Geli, polo día que o coñecín hai 18 anos, e polo pouco ou nada que o cabrón cambiou dende entón.

-Brindo por María Cerviño, polo seu ilusionante proxecto laboral canda os seus socios avogados, e por unha revancha ó Pictionary que xa ven de lonxe.

-Brindo polos meus padriños, por Bibi e por Zoila, a miña familia en Beade á que hai séculos que non vexo, pero que sei que sempre estarán aí.

-Brindo por Víctor e Dani, pola nosa amizade forxada na academia Esgarr Víctor e polo moitísimo que faciamos o idiota na mesma.

-Brindo por Nostris, pola súa mestría nos xogos de palabras, a súa xenial capacidade de rebautizar calquera elemento con vida ou inerte, e o seu inxenio sen límites.

-Brindo por Mar, Bele e Geor, as emisarias das Churru Girls lonxe das fronteiras churruquís, e pola vindeira esmorga canda elas á miña chegada.

-Brindo por Keka e polos consellos que me deu tanto antes de comezar a viaxe como ó longo da mesma, e que sen dúbida me axudaron a apreciar moito mellor certos intres sinalados e lugares determinados.

-Brindo por Xouba, a cámara – olliño de peixe que nos ha revelar o seu particular punto de vista da Volta ó Mundo unha vez que chegue a Vigo.

-Brindo por Raquel Costas, compañeira de fatigas laborais, loitas sindicais, esmorgas nocturnas, parrafadas vespertinas… compañeira de demasiadas cousas como para non ter un espazo privilexiado no meu querer. Saúde, Eco.

-Brindo por Andrés, pola súa sempiterna amizade a pesares das nosas escasas coincidencias os últimos anos, e por Aniña, a persoa que obrou a milagre de que éste sentara a cabeza simplemente dándolle máis da súa propia menciña.

-Brindo pola preguiza personificada no meu amigo Lagunilla, por unha trasfusión sanguínea das venas de Potri e, por exemplo por aquelas partidas eternas de palas que botabamos na praia.

-Brindo por unha rivalidade Celta – Dépor con pique san pero sen violencia, con camaradería, que xa bastantes eivas ten o fútbol galego fóra das nosas fronteiras como para andar a darnos paos entre nós.

-Brindo por Nast, pola súa pronta volta a Vigo tralo seu exilio no norte, e por recuperar as nosas sesións de bailes absurdos en calquera garito da noite viguesa.

-Brindo por Adri, Gosi, por Molaviajar e por que non cesen nunca os seus admirables proxectos sempre encamiñados a percorrer o mundo e a deixar nel a súa inconfundible pegada.

-Brindo por Recife, polo día que botou a andar a Volta ó Mundo cando aterrei nela, por Pam e Taty, as primeiras dunha listaxe de persoas extraordinarias que hoxe semella case que infinita, e porque me sigo lembrando delas coma se fose onte cando as coñecín naquel tolo entroido brasileiro.

E para isto foi para o que me deu o cabazo estes días. Sei do perigo que entrañan este tipo de publicacións, nas que tentas por tódolos medios de non deixar fóra a ninguén, algo que é completamente imposible.

Só espero que aquel@s que non se viron reflectid@s no artigo saiban perdoar a miña fráxil memoria, e entender que de igual xeito me lembro del@s, que están presentes no meu pensamento, e que @s boto en falta coma ó que mais.

Saúde, miñas xentiñas.

Ho Chi Minh e delta do Mekong. Adeus ó país da insubmisión eterna.

Venres 7 de decembro. Chegada a Da Nang. Remata a primeira das dúas travesías de duración idéntica que nos habían levar a Ho Chi Minh. Son as 14:00 do mediodía. No medio do aturdimento polo cansanzo tras un traxecto de 21 horas, comprobamos alternativas no internet de balde que ofrece a estación de buses de Da Nang. O desprazamento en tren habíanos levar pouco menos tempo, e o prezo case que se triplicaba. Non quedaba outra. Para chegar a Ho Chi Minh, outras 21 horas de autobús, con menos de dúas de descanso entre un traxecto e o outro. Estabamos a batir calquera rexistro marcado até a data na nosa Volta ó Mundo.

Cidade de Ho Chi Minh, ou Saigon.

Cidade de Ho Chi Minh, ou Saigon.

E si, chegamos a Ho Chi Minh, antigamente coñecida como Saigon, o sábado contra o serán. O debate está servido. Hai varias travesías de 30 horas ininterrompidas. Hai travesías de 59 horas con varios períodos de espera. Hai travesías de 52 horas sen trocar de autobús. E logo está ésta, que foron 42 horas con dúas de lecer entre un bus e o outro. Todas elas aspiran á tunda máis grande que nos metimos entre coxis e caluga ó longo dos dez meses que levamos de roteiro polo mundo adiante. As tundas secundarias agardan detrás, clamando polo seu recoñecemento. Terán o seu lugar na miña redacción nalgún intre, máis cedo que tarde.

¿Ónde está Cons? É unha nova modalidade do "Ónde está Wally", no medio do tráfico de Saigon.

¿Ónde está Cons? É unha nova modalidade do “Ónde está Wally”, pero ésta no medio do tráfico de Saigon.

Recuperando vellos costumes que eu comezaba a botar en falta poderosamente, non tiñamos o máis mínimo aloxamento preparado de antemán, así que tivemos que procurar sitio onde durmir na mesma cidade, preguntando ós locais. Ó final atopamos unha habitación privada con dúas camas e baño propio por 5€ a noite. Non saíu mal a cousa. Encantaríame trasladarvos o nome do lugar, pero non o apuntei en ningures, e ó ser case que exclusivo para vietnamitas, non figura en internet. O enderezo si que me quedou gravado na mente, por evidentes motivos de funcionamento irregular da mesma: rúa Pham Ngu Lao, número 217.

Cando nos instalamos, consutei internet. Porque o noso fogar en Pham Ngu Lao tamén contaba con conexión de balde á rede de redes. E alí, no meu correo, puiden comprobar con emoción que Kel, a amiga filipina que coñecera en Ha Noi, chegaba igualmente a Ho Chi Minh ese mesmo día, apenas unha hora máis tarde do intre exacto no que eu estaba a ler a súa mensaxe.

P1080999

Coma se do protagonista dun videoclip de John Bon Jovi se tratase, pegueime unha ducha, e saín propulsado cal munición de canón a lombos dunha motocicleta conducida de xeito temerario por un transportista local, ata chegar á estación de trens. Alí púxenme a agardar pola chegada da miña amiga manileña a bordo do tren procedente de Hoi An, a cal se produciu escasos segundos, que nin minutos, despois da miña cinematográfica arribada á plataforma correspondente.

P1090006

Chegada a noite acompañeina ó aeroporto, dende o cal despegou con destino á súa cidade natal e de residencia actual, que non futura. Cando partiu, iniciei o camiño de volta ó noso aloxamento en Pham Ngu Lao. Levaba tantas horas vivindo no guión dunha película barateira que probei a sorte de chegar a lombos dun ser mitolóxico voador. Cando me fartei de esmagar pombas, pedín un taxi.

P1090010

Ó día seguinte, domingo, era unha data histórica para o celtismo. O almanaque sinalaba o derradeiro partido dos nosos na Catedral, en partido que enfrontaba ó Celta co Athletic na capital viscaíña. Tras un enfrontamento onde as defensas se impuxeron con claridade ós ataques, e onde o noso xogo combinativo non luciu o que a cita merecía, non nos puidemos traer nada positivo daquel feudo irmán, o cal prometemos visitar na súa versión moderna o ano vindeiro. Seguro.

Para martes e mércores programamos unha visita guiada polo río Mekong. Foron dous días navegando polas súas augas, aprendendo a vida das xentes que alí viven e paseando polas cidades que medran á súa beira. O martes achegámonos á localidade de Cai Be. Cai Be non medra á beira do Mekong. Cai Be medra sobre o Mekong.

Ca Be, no delta do Mekong.

Cai Be, no delta do Mekong.

Tódalas súas vivendas son aboiantes, o mesmo que tendas e negocios. A mercadoría chega en botes, e de igual xeito os clientes pasan pola entrada dos establecementos para facerse coa súa compra. Todo aquí xira en torno ó río. Botes de vendedores fan abordaxe no noso bote para ofrecernos todo tipo de froitas e bebidas.

A continuación achegámonos ó Mercado Aboiante. É un mercado tradicional, onde os distintos postos de alimentos confórmanos unha morea de botes. En cada bote ofrécese un produto, e para identificalos locen un exemplar pinchado nunha cana de bambú.

P1090028

Existen botes de varios tamaños. O máis grande deles fai as veces de almacén, e os máis pequenos adícanse a transportar a mercadoría entre tendas e particulares. Cando nós chegamos a actividade xa acougara bastante, mais a primeira hora da mañá ésta debe ser frenética.

Tras un rico xantar, dimos un paseíño en canoa por canles máis estreitas e tranquilas, sen xente nin comercio. Rodeados da densa selva vietnamita. O paseo incluía o clásico chapeu do Vietnam, o cal rexeitei para non sentirme aínda máis títere.

P1090071

Polo serán atracamos na cidade de Can Tho. Aquí habiamos facer noite. Can Tho é a cidade máis poboada do delta do Mekong, e a quinta de todo o país con 1’2 millóns de habitantes. As súas xentes viven principalmente da agricultura, e pasa por ser o máis importante subministrador de arroz de todo o Vietnam.

P1090091

O mércores adicámolo a percorrer as súas rúas, paseando polos seus mercados na rúa, catando as froitas locais ou visitando o seu mercado aboiante. Así pasamos o día, antes de montar de novo no minibús que nos había levar de volta a Ho Chi Minh. Poñiamos deste xeito fin a unha excursión que resultou interesante, mais que non nos ofreceu nada doutro mundo. Un tanto previsible todo, a verdade.

Mercado nas rúas de Cat

Mercado nas rúas de Can Tho.

Á volta de tan anodina visita, voltamos aloxarnos no noso acolledor hotel, coma eles mesmos se autodenominan, na nosa xa apreciada rúa Pham Ngu Lao. Ás 04:00 da madrugada tiñamos cita coa Copa de España. Tiñamos cita cun máis que merecido reencontro coa historia, a historia debíanos tan merecido reencontro. O Real Mandril rendía visita ó Templo de Fragoso cinco anos despois.

Nun partido de ida onde, para continuar coa tradición inoportunamente interrompida cinco anos atrás, metímoslle un baño criminal ós “señoritos madrileños”, o pequeno punto de lóxica que a tiranía farsandril (Farsa e Mandril) comeza a semantar no fútbol mundial, perdeu todo o seu senso existencial. Tras un meneo inexplicable dada a diferecia orzamental, a catarse chegaba a Balaídos cun furolo pola escadra do menos agardado. Do pitbull. De Cristian Sustos. Nin que o guión fora escrito polo mesmísimo Ramón Valle Inclán. A xoubiña papaba ó tiburón branco despois de mazar nel coma nun polbo. E o golpe de graza asestáballo cun esbirro.

Cristian-Bustos-celebra-su-gol_54356315651_53389389549_600_396

Imaxenádevos que nos poñemos no peor dos casos. Digamos que unha das crónicas post partido a escribe un túzaro ignorante ó que trala súa casposa carreira no mundo da música, os dirixentes dun xornal de marcada tendencia conservadora lle meten unha pluma na man para que desafogue con toda a súa rabia irracional de fanático fascista as derrotas do seu equipo de estreliñas vidas a menos. Nin iso nos podería estragar o gustazo de terlle metido unha vez máis ó Mandril en Balaídos, ¿non é?

O xoves era o noso derradeiro día no Vietnam. E adicámolo a visitar o que con toda seguridade é o punto máis ineludible para todo turista con dous dedos de fronte que pise terras vietnamitas, ou que no seu defecto non queira fuxir da realidade do desprezable mundo no que vive. O Museo da Guerra de Vietnam.

Museo da Guerra de Vietnam.

Museo da Guerra de Vietnam.

A visita non é doada. Moito menos doada que papar de principio a fin o Telexornal de tódolos días sen facer zapping cando as novas internacionais falan de novos mortos polos ataques israelíes ó pobo palestino, ou das novas baixas civís polos bombardeos dos EE.UU. no Iraque ou Afganistán. Pero nós non estamos facendo esta viaxe para virar a ollada cara a outra beira, o mesmo que non faciamos zapping cando papabamos o Telexornal.

P1080991

O Museo da Guerra de Vietnam non anda con parvadas. Está enfocado a deixar ben claro as atrocidades que Occidente cometeu con este país, e non tanto para denuncialo, que tamén, como para evitar que algo semellante volva acontecer. Tanto no Vietnam coma en calquera outro pobo que o único que procure sexa o seu libre desenvolvemento coma nación, por imperativo dos seus cidadáns, da sua cultura e da súa historia.

P1080989

Dito isto, e dado que non me paga Tele5, non vou caer no morbo barato e sensacionalista de definir as instantáneas de soldados franceses torturando revolucioanarios vietnamitas na guerra pola independencia do Vietnam. Soldados estadounidenses incurrindo en infinitos crimes de guerra ó masacrar de xeito inmisericirde 2 millóns de civís, ou sementando as principais poboacións do sur do país con armas químicas prohibidas, que non só remataron de xeito cruel coas vidas de xentes do momento, senón que seguen a lastrar xenéticamente vidas de xeracións actuais, producindo aínda hoxe malformacións e deficiencias físicas varias. Non definirei as fotos que vin. Mais non deixarei de adicar o resto da miña vida a denuncialo.

P1080994

O venres 14 de decembro, ás 07:30 da mañá, estabamos a subir no autobús que nos había transportar de Saigon, no Vietnam, a Phnom Penh, en Camboxa. Deixabamos atrás un país que nos viña de marcar de por vida. Viñamos de convivir tres semanas con xentes dunha natureza extraordinaria. Inasequibles, insubmisas, irreductibles. E non é algo que se aprecie simplemente en museos ou libros de historia. A pesares do seu carácter extrovertido e amigable, no vietnamita detéctase á perfección un claro deixe rabudo, rebelde, orgulloso.

P1080990

É extraordinario, resulta abrumador, nada máis saír do Museo da Guerra, observar a estas xentes desenvolverse no seu día a día, convivindo en perfecta harmonía coas culturas occidentais que non onte, unhas horas atrás os aniquilaban e esmagaban sen compaixón, tratando sen éxito de domesticalos. Na miña vida esquecerei as impagables leccións de loita e dignidade que me brindou a miña estancia no Vietnam. O seu próspero futuro será unha da principais motivacións da nosa eterna loita.

P1080779

Luang Prabang e Vientián. E chegados a Laos, acabouse o caos.

Martes 27 de novembro. Ídesme permitir tan patética licencia poética, pero que serve perfectamente para reflectir o troco que se percibe nada máis cruza-la fronteira entre o Vietnam e Laos. A sensación estresante que te invade ó pasear polas rúas das grandes cidades vietnamitas, e que se fai especialmente notorio no seu tráfico, acouga de xeito drástico no territorio veciño do sur. Moita menos xente nas rúas, e moitísimos menos vehículos na estrada, motos en particular. E as que hai deixan o claxon tranquilo, algo que eu agradecín profundamente.

Mais non todo foi paz e relaxación á nosa chegada a Laos. De feito, a toma de contacto coa República Socialista indochina non puido ser máis accidentada. Viñamos de selar o visado que nos permitía o ingreso ó país, para o cal houbo que abonar 36 dólares, cartos estes que me adiantaran os membros do persoal do autobús, xa que eu non dispoñía nin de dólares nin de kips, a moeda laosiana. Con éstas, unha vez rematados os trámites, subimos de volta ó autobús para prosegui-lo camiño.

Luang Prabang.

Luang Prabang.

Era a mañá do mércores 28 de novembro, e aínda nos quedaban 10 horas dun traxecto, o Ha Noi – Luang Prabang, que consta de entre 24 e 30, coma nos aseguraran ó merca-lo billete. Importante horquilla, ¿verdade? Pois se digo que quedaron curtos, quedaría curto eu. Ós poucos minutos de retomar a marcha, comezamos a avanzar por unha estrada de terra. Terra que, debido á choiva que estaba a caer, mudara en lama. De súpeto, detivémonos. E logo dun par de minutos detidos, o conductor apagou o motor. Escoitáronse cruzar un par de berros en vietnamita, e o persoal comezou a baixar do autobús.

Cando fixen o propio, uns cen metros máis aló da nosa posición, puiden albiscar dous camións cruzados no medio da estrada. Quedaran atrapados na lama, e imposibilitaban o paso de calquera vehículo de dimensións superiores a unha moto. “Nada que non poida arranxar un simple guindastre”, dixen eu, confiado. E voltei ó autobús a botar unha soneca.

Espertei ó cabo dun par de horas, e baixei a comproba-lo estado da situación. Nada mudara. En absoluto. Os camións seguían na mesma posición, e a única novidade era o aumento do número de xente que os rodeaba. Decidín achegarme ó punto exacto do conflicto. Como dixen, aquelo estaba ateigado de vietnamitas e laosianos. Falaban entre eles, e observaban para os camións con facianas de preocupación. Sentados neles. E penso que esta curiosa faceta, ou habilidade, ou superpoder co que contan as xentes destas latitudes do planeta aínda non volo comentei.

P1080888

Si. Sentan neles. Nunha posición que lembra a un paxaro pousado nunha póla, flexionan as pernas, sacan os xeonllos para fóra e, cos calcaños pegados ó chan, depositan o peso de todo o corpo sobre os xemelgos. E nesta postura, na que o resto dos mortais podemos aturar entre 3 décimas e 45 segundos dependendo de se es un crápula ou un atleta de elite, chineses e indochineses teñen a potestade de botar horas. Eu diría que meses. Senón o resto da humanidade. E está caralludo, porque ó sentar neles non precisan cadeiras:

-Senta, por favor.

-¿Ónde?

-¡En ti!

Así pois, ese era o panorama na enlamada estrada do medio de Laos. A fileira de vehículos atrapados, tanto nun sentido coma no outro, non paraba de medrar. Aquelo non paraba de encherse de xente, e todos seguían o mesmo proceder. Chegaban, e preguntábanlle ó que estaba ó carón polo que alí acontecera. Ó escoitar a explicación, poñían cara de “¡Ah!, pois si que estamos fodidos.” E sentaban neles.

As horas pasaban e nada facía pensar que a estampa fose mudar un mínimo. Mais a verdade é que os ocupantes do noso autobús levaban a situación con enorme e sorprendente naturalidade e bo humor. Falaban entre eles, rían, vían películas no portátil dun deles. Polo que a min respecta, non o levaba tan ben. Cando caeu a noite cumpríronse 30 horas dende a última vez que lle metera algo sólido ó corpo. Xa vos dixen que non dispoñía nin de dólares nin de kips, non podía mercar comida.

P1080854

Estaba sentado unhas poucas fileiras máis adiante do resto do grupo, ollando pola xanela. Obsevaba os animaliños pasar, e imaxinábaos a cada un deles cociñado e pousado enriba dun prato. Incluso algún elemento inerte. Porque por aquel entón sería quén de comer ata pedras. Chovía, pero só na miña fiestra.

Entón, un dos conductores chamou por min. Vin para el, e cun aceno convidoume a unirme a eles cinco. Sobre dous asentos, atravesando o corredor do bus, colocaran o letreiro que indicaba o traxecto, e sobre el pousaran dúas bolsas plásticas. Nunha delas había arroz, e na outra anacos de carne troceada. Coas súas mans de unllas quilométricas, collían unha puñada de arroz, moldeábana ata darlle forma de croqueta, e dábanma para comer. A carne tamén a comiamos coas mans. Estaba fría coma o xeo, era dura e graxa. Non había dúbida: era can. Xa o probara días atrás, unha noite que foramos cear co Vegetable Team, pero desta volta era por sobrevivencia. Lembreime de cando había uns minutos ollaba pola xanela imaxinando os animais cociñados sobre un prato. Non hai nada coma desexar algo con tódalas túas forzas para que se acabe cumprindo. Sóubome todo a gloria.

P1080823

E amenceu un novo día, e foi o único novo nas nosas vidas. Á mañá seguinte, cando se cumprían 20 horas de retención na estrada enlamada, os camións non se moveran nin un milímetro. Entón, no noso autobús mudaron os ánimos. A naturalidade e o bo humor tornaron en desesperación e impotencia. Sensacións éstas que se intensificaban ó non recibir explicación algunha debido á barreira idiomática  existente co persoal du autobús.

E tomáronse decisións. Os ocupantes do noso bus, Cons incluído, decidiron coller cadansúa equipaxe e achegarse camiñando á poboación máis próxima, para alí tomar un novo autobús que os levase definitivamente a Luang Prabang. Eu, unha vez máis, desmarqueime. Decidín ficar canda aquel autobús ó que xa lle comezaba a medrar musgo. Para comezar, ó terme adiantado os cartos para o visado, o persoal do bus tiña retido o meu pasaporte. E para continuar, aquela xente convidárame a cear primeiro a noite anterior cando estaba a piques de morrer de inanición, e a almorzar logo, esa mesma mañá, de novo con roliños de arroz e algunha que outra verdura. Atopábame moi a gusto entre eles a pesares de non falar nin unha palabra do seu idioma,e viceversa. Así as cousas, uns partiron, e outro -eu- quedou.

Un dos milleiros de Budas que te podes atopar en calquera dos milleiros de templos de Luang Prabang. Éste, deitado.

Un dos milleiros de Budas que te podes atopar en calquera dos milleiros de templos de Luang Prabang. Éste, deitado.

Ó cabo de cousa dunha hora e pico, producíronse novidades na estrada enlamada. Fíxoselle espazo entre os vehículos atrapados a un guindastre, e éste procedeu a remolcar ós camións que taponaban o paso. Logo de 22 horas. Case que un día enteiro tardaron os servizos de estrada en retirar os vehículos que impedían o tránsito en ambalasdúas direccións nunha vía de comunicación entre dous países. Mais o importante era que xa estabamos en movemento. O acontecemento celebrouse no bus entre berros, cánticos e risas, das cales os vietnamitas trataban de facerme partícipe. Era un máis dunha tripulación que xa só estaba integrada polo persoal traballador e máis un servidor, ademáis dunha parella de mozas locais que se subiran no medio da confusión, as cales, por certo, convidáronme a xantar.

P1080827

Pasaba das 22:00 da noite cando, tras 52 horas de autobús, e 30 de retraso, finalmente fixen acto de presenza na vila de Luang Prabang. Estaba esgotado, así que só me deu para seguir a remontada do Celta no partido de volta de dezaseisavos de final da Copa de España fronte ó Almería, coa temida prórroga incluída. Nos oitavos agarda o meu amado Real Madrid, o seguinte obstáculo no noso camiño. Cousa fina.

Ó día seguinte saímos a dar unha volta canda Linus e Karin, unha parella sueca que coñeceramos na odisea do autobús dende Ha Noi. Eran os suecos a mar de simpáticos, agradables e moi intelixentes. Reaccionaban con modestia cando poñiamos polas nubes o sistema socio-político do seu país, e botaban as mans á cabeza cando o comparabamos co noso. De feito, metéronme unhas gañas enormes de visitar Suecia. Boa festa, temperaturas fresquiñas, din que os mariscos e pescados son comparables ós nosos, e un salario de segurata que duplica nun mes o que eu gañei en toda a miña dilatada e gloriosa carreira.

Linus e Karin. os dous loiros que aparecen en primeiro termo, na furgoneta que colleron para chegar a Luang Prabang.

Linus e Karin. os dous loiros que aparecen en primeiro termo, na furgoneta que colleron para chegar a Luang Prabang.

Luang Prabang é unha cidade pequena e tranquila, ubicada no norte do país. Está repletiña de templos por tódolos recunchos -de verdade que o seu número resulta esaxerado-, o que lle dá á vila un toque místico e relaxante. Moitos deles sucédense ó longo do ascenso á colina de Phu Si. O mesmo prodúcese por medio dunha escada de 300 chanzos, con pasamáns de dragón e figuras varias de Buda amenizando a subida.

Ascenso á colina

Ascenso á colina

Ó chegar ó cumio, xunto ó templo máis importante do lugar, chamado That Chomski, pódense desfrutar dunhas fermosísimas vistas da cidade medrando á beira do Mekong.

That

That Chomski.

Nós tivemos a inmensa sorte de chegar contra o solpor, o cal fai o momento máis especial e bucólico. Baixamos de volta a colina Phu Si, e dirixímonos ó Mercado de Noite.

Solpor sobre Luang Prabang.

Solpor sobre Luang Prabang.

O Mercado de Noite de Luang Prabang está formado por pequenos postos onde se poden adquirir diversos artigos de artesanía local e souvenirs de todo tipo, degustar diferentes bocados da gastronomía do lugar, e o que a min máis me entregou: beber un dos variadísimos batidos que oferta esta zona de Luang Prabang, e que son todos deleitosos.

Un sector do Mercado de Noite de Luang Prabang.

Un sector do Mercado de Noite de Luang Prabang.

O domingo saímos a coñecer as fervenzas de Kuang Si. Trátase dun parque que conta con varias lagoas de augas turquesas, cheas de pedras e cantís polos que cae a auga, formando numerosas fervenzas de distintos tamaños.

P1080919

De camiño ás mesmas coñecimos a Eva e a Sergi, unha parelliña de recén casados cataláns residentes en Barcelona pero naturais de La Garriga. Aconselláronnos e advertíronnos todo o que puideron sobre a India, un país que visitaran e coñecían a fondo, e do que gardaban unha sensación bipolar, de amor-odio que co paso do tempo foi quedando só en amor.

Canda Eva e Sergi nunha das pequenas fervenzas de Kuang Si.

Canda Eva e Sergi nunha das pequenas fervenzas de Kuang Si.

O mesmo ca nós, namoraran do Xapón trala súa visita ó país nipón -visitas, en plural, no caso de Sergi-. De feito, os seus amigos que foran de convidados á súa íntima voda acudiron á mesma vistidos con traxes tradicionais xaponeses para deleitar ós noivos. Incluso preparan unha futura mudanza ó país do sol nacente.

P1080929

Baixo a choiva, fixen o Tarzán nunha das lagoas durante o escaso tempo que estivemos no parque antes de emprender a volta ó centro da cidade, e fumos de novo ó Mercado de Noite para cear e degustar batidos de novos sabores.

O Señor dos Monos en plena acción.

O Señor dos Monos en plena acción.

A cea tomámola nun buffet ó aire libre no propio Mercado, moi rico e a moi bo prezo. Ó remate estivemos de parola ata a medianoite. Intercambiando historias de viaxes, politiqueando. Intercambiando historias da vida, aprendendo. Definitivamente, a fórmula galego-catalá tampouco funciona nada mal. Pero que nada nada mal.

"Buffet" no Mercado Nocturno.

“Buffet” no Mercado Nocturno.

Á chegada ó Thony 2, que así se chamaba o hastel no que nos hospedabamos, estivemos seguindo o Celta – Levante por unha canle tailandesa que se sintoniza en Laos. Empate a 1 final dos que proen, xa que os nosos levaron o peso do partido durante os 90 minutos, e encaixando o gol da igualada en tempo engadido. Unha auténtica mágoa.

E foi así cómo, o mércores 5 de decembro, deixabamos a bela Luang Prabang para poñer rumbo a Vientián, a capital do país, sempre coa vista posta en seguir descendendo para entrar na parte sur de Vietnam. Polo momento, grazas a Luang Prabang, a primeira impresión sobre Laos viña de ser inmellorable.

Linda, moi linda Luang Prabang.

Linda, moi linda Luang Prabang.

Chegamos a Vientián á mañá seguinte, e aloxámonos no Vientiane Backpackers Hostel. Estaba eu ultimando trámites para subir á habitación, cando de súpeto un berro de “¡gallego!” sobresaltoume. Superado tan agradable susto, vireime, e puiden comprobar con enorme agrado que se trataba de Alberto e de Vero. Alberto e Vero eran outra parella de cataláns de Tarragona, que coñeceramos a noite anterior ceando no Mercado de Noite de Luang Prabang.

Outro par de fenómenos, e coma a eles mesmos lles recoñecín, Alberto e Vero poderían formar parte da nosa panda en Vigo perfectamente. Visualiceinos sen problema algún en Churruca, cun licor café na man, facendo gala da súa sinxeleza, da súa cercanía, da súa inmensa extraversión. Canda os nosos novos amigos cataláns emprendimos unha volta expeditiva pola cidade de Vientián.

P1080958

Igualmente tranquila e mística, Vientián evidencia de xeito meridiano a enorme pobreza que asola Laos. De apenas 200.000 habitantes, o centro urbán da capital da República Socialista carece de edificios nin de mediana altura, e semella máis o barrio residencial decadente dunha pequena localidade de interior.

P1080970

Estivemos os catro procurando durante un bo puñado de horas o Patuxai, unha réplica do Arco do Triunfo parisino que se ergueu en conmemoración da liberdade do país. O camiño está enchidiño de templos de traballadísima ornamentación e tamaño máis ca respectable. Cando finalmente dimos co Patuxai, tiramos unhas fotiñas e pegamos media volta. Alberto e Vero foron visitar un parque con figuras de Buda, Cons e máis eu a descansar. Ó día seguinte tocaba nova sesión de estrada e quilómetros para parar un boi.

Panxito, o Arco do Triunfo laosiano.

Patuxai, o Arco do Triunfo laosiano.

Cando acordamos á noitiña, quedamos de volta con Vero e Alberto, e xunto con Jordi, outro catalán que eles coñecían, saaímos a tomar unhas birras. Non  tardamos en retirarnos. Como dixen, ó día seguinte tocaba quilometrada. O seguinte destino era a cidade de Ho Chi Minh, a máis importante do sur do Vietnam, e para chegar alá era preciso tomar dous buses, nada menos que de 21 horas cada un. O primeiro a Da Nang, e o segundo á propia Ho Chi Minh.

Vientián, co Puxiten de fondo.

Vientián, co Puxiten de fondo.

Era tempo de deixar Vientián, e con ela Laos. Un país que, a título persoal, fíxome enormemente feliz. Un país tranquilo, noble. Un país pobre ata as trancas, pero que transimte boas vibración a borbotáns. Dun xeito semellante a Bolivia, por exemplo. A Laos as boas sensacións véñenlle pola amabilidade das súas xentes, pola súa sinxeleza. Todo é enxebre, todo é natural. Todo é puro, todo é xenuíno. A autenticidade de Laos é formidable.

P1080822

Deica sempre, Laos.

Tres cuartos de Volta ó Mundo. Paréntese para reflexionar, parte III

Martes 20 de novembro. Hoxe cúmprense 9 meses dende o día que deu comezo a aventura de pegar a Volta ó Mundo. E dado que ésta se compón exactamente dun ano, nin un día máis nin un día menos, se simplificamos a fracción atopámonos con que xa se consumiron tres cuartas partes da mesma. Así que continuando coa tradición iniciada no primeiro dos tres cuartos, é tempo de deterse e analisar.

goku pescando

Nove meses. Nove meses dando forma a un soño que foi dando a luz ós seus froitos ó longo do seu período de xestación. De vagar, paseniño. De xeito constante, ininterrompido. Nada do que ofreceu é merecedor de ser rexeitado. Todo aporta, todo suma. Vivencias de todo tipo e para tódolos gustos. Unhas poucas negativas. Hai que procurar ben fondo no caixón, o seu número supón unha porcentaxe inapreciable. A meirande parte enormemente gratas. Son éstas á nosa viaxe o que os glóbulos vermellos ó sangue, o que os riffs de guitarra a un tema de rock ‘n’ roll. Representan a maioría no seu conxunto, a esencia fundamental do elemento resultante. Todas elas, negativas e positivas, igualmente didácticas.

Cumpridos os tres cuartos de aventura, o certo é que marea botar a vista atrás. Hai tanto rollo de filme polo medio que custa traballo atopar a escena no cumio daquela ladeira en Olinda, onde sentamos a analisar o noso primeiro día de viaxe, o primeiro día de entroido brasileiro. Hai que procurar para atopalo, pero a súa imaxe está nítida, e soa de marabilla. Case tan ben coma un concerto de Seu Jorge.

Aínda así, transcorridos nove meses dende o comezo, a memoria comeza a se amosar selectiva. Con lugares, con anécdotas. Incluso coa xente. E a memoria sabe o que fai. Unha boa montaxe é fundamental en toda película cun mínimo de calidade. Por moito que lle doa ó director, hai escenas que deben ser eliminadas, recurtadas ou desprazadas a un segundo plano. Os destinos que menos impresión causaron, as experienzas menos relevantes ou os personaxes que pasaron con meirande discrección polo devir de días e países, vense relegados pouco a pouco a recunchos máis discretos na área da lembranza reservada para esta viaxe. Á hora de ubicalos o tempo e o espazo amósanse confusos. Os nomes mistúranse.

-goku-and-bulma_20120523223026

Mais non ocorre o mesmo cos elementos de maior incidencia. Os escenarios máis impactantes reconstrúense de imediato na corteza cerebral no instante mesmo no que se pechan os ollos. As historias máis rocambolescas reprodúcense diante de un coma se dunha sesión de cine con proxector se tratase. E, cómo non, as persoas que máis pegada deixaron, aqueles que representaron un papel de meirande peso na trama, seguen a desfrutar dos mesmos metros cadrados de espazo no corazón que os que se lles outorgaron no intre de cada unha das súas despedidas. Nada cambiará isto xa.

dragon-ball-revenge-of-king-picallo-cast-of-characters-screenshot

E é este último aspecto, o desgaste emocional que tanto recalquei tamén nas dúas anteriores parénteses para reflexionar, un dos que máis protagonismo gañou nos meses que restan por comentar. Era de agardar que así acontecese. No momento que fixo acto de presenza o cansanzo físico, houbo que desprenderse da pesada coiraza instalada no seu día para protexerse de penas e mágoas, morriñas e saudades causadas polas constantes despedidas dos innumerables seres extraordinarios que se foran cruzando no camiño.

GokuCry

Houbo que desprenderse da coiraza por cansanzo, si. Pero a pobre tampouco daba máis de sí. Estaba esnaquizada. As últimas persoas ás que houbo que dicir adeus golpeárona con suma violencia. Álex, amigo da panda de toda a vida, Meri e Ramón en Auckland. Tomo e Kouji no Xapón. O Xapón enteiro. Félix, Lithan ou Anne na China. O escudo xa non resistía máis. O problema é que vai ser complicado instalar outro unha vez desprendido éste.

Outro factor de desgaste co que houbo que lidiar, e neste caso persoalizo, foi o lastre económico. Foi un lastre que me vin na obriga de arrastrar dende o segundo 1 de Volta ó Mundo. Mais foi un lastre que se tornou inamovible unha vez chegado ó Primeiro Mundo. Nos pouco máis de dous meses que incluíron as visitas ós E.U.A, Nova Zelandia, Australia e Xapón, a miña economía pasou de calamitosa a inviable. Tiven que admitir que o meu non era unha unha desaceleración económica. Que estaba en pura crise. E entrei en recesión.

E foi entón cando me decatei de que aquel xa non era o meu soño. Máis preocupado polo peto que por continuar coa aprendizaxe, xa non era quén de desfrutar do meu privilexio. Aquelo que tanto me propuxera, o valorar cada intre da experienza máis importante da miña vida, resultábame imposible ante a ameaza, cada vez máis plausible, de que todo rematase. Era o momento de tomar decisións drásticas. Das que parten a ialma. Era o momento de poñer punto e final e voltar á casa.

songoku todo fodido

Mais foi entón cando apareceu a miña particular Unión Europea co rescate debaixo do brazo. Co rescate e nada máis. Nada de burócratas que controlen a miña economía polos séculos dos séculos. Nada de esixencias de leis de austeridade, recurtes ou demáis obrigas que me afogasen máis do que xa estaba. Porque nin a miña nai nin a miña avoa son Angela Merkel. Tampouco me esquezo da miña irmá e o meu cuñado, nin da miña outra familia, os meus máis achegados amigos do Calvario. Tiven que frealos, xa que a pesares da dificilísima situación pola que todos atravesan, xa estaban petando na porta do meu banco cos cartos na man para ingresarme.

O privilexio de contar con esta xente na Galiza posibilitou que voltase a desfrutar do privilexio de rematar de cumprir o soño da miña vida.

peñuqui 2

Un dos poucos aspectos da viaxe que non mudou nin un chisco foi o ritmo de aprendizaxe. Ou pode que si. Unha vez en Asia, éste incrementouse de xeito considerable. Na terra máis insólita posible as circunstancias obrigan. Na cultura máis remota coa que un galego se pode misturar, ningún dos recursos utilizados ata entón surten efecto. As formas de comunicación máis básicas proveñen de universos diferentes. A fala, a escritura, a lectura. Calquera parecido non é unha casualidade. É unha milagre. E xa se sabe que as milagres non existen. Hai que buscar novas vías de comunicación. E diso apréndese, e moito.

P1070978

En Asia apréndese do mesmo xeito a derrubar vellos e estúpidos tópicos. Non tódolos asiáticos son iguais. O segundo paso por unha fronteira en Asia non o puido deixar máis claro. Foi coma se xaponeses  e chineses se confabulasen para evidenciar que os veciños poden vivir en mundos opostos. Agradécese o esmero, mais o mesmo na China pecaron de exceso de vehemencia.

Tamén sorprende a súa sopresa. O seu monumenteal abraio cada vez que observan alguén de ollos redondos, cabelos claros ou barba tupida. O interese que poñen en saber da súa procedencia, a enorme calor que lle prestan. E sorprende sobre todo se a comparamos coa total indiferencia, no mellor dos casos, coa que se reacciona en occidente cando pasa alguén de ollos rasgados, naris chato e lacios cabelos mouros. A priori semella máis proveitosa a actitude deles. Máis humana. De todo se aprende.

Mais non só en Asia de desenvolveu o terceiro cuarto de aventura. Culturas oceánicas tamén pasaron a engrosar a listaxe de pobos diseccionados no roteiro. Non o foi tanto Nova Zelandia. A maorí, unha cultura que sempre espertou poderosamente o meu interese, pasou nos once días de estancia no país dos kiwis de destino predilecto a espiña cravada. O nivel de vida imposto polos seus colonos imposibilitou o meu acceso ós seus costumes.

Onde si existiu máis implicación, e polo tanto adquisición de coñecementos, foi no tocante ó pobo aborixe en Australia. Resultou duro e moi desagradable comprobar o estado de marxinación social ó que son sometidos os poboadores orixinais deste territorio. Abonda dicir que ata 1.967 nin sequera estaban considerados seres humáns. Entraban dentro das leis de fauna e flora do país. Moito ten que camiñar esa sociedade para acadar un nivel aceptable de covivencia e igualdade entre indíxenas e colonos.

P1070278

O 75% da Volta ó Mundo xa voou. Mais non o 75% dos coñecementos que nela se poden adquirir. O percorrido polos mundos máis inauditos continúa. O incremento do ritmo de aprendizaxe non fixo máis ca comezar a inclinar a súa curva estatística. Surleste asiático e India, elementos compoñentes do derradeiro treito de viaxe, agardan coa vara de impartir leccións alzada.

E haberá que acudir a eles con ou sen coiraza. Con tres cuartos de camiño percorrido, cando a fin xa se albisca, hai que chegar a ela aínda que sexa co motor parado, empurrando. E ollo, porque onde agora me atopo existe a posibilidade física de chegar camiñando. Deixádevos que co da Gorxa do Chimpo do Tigre non me veña arriba e dea algunha sorpresa. ¿Alguén quere apostar?

1313320507252_f

Sa Pa e Ha Noi. ¡Bos días, Vietnam!

Mércores 14 de novembro. Tras un mes exacto na China, por fin cruzabamos a fronteira que nos alonxaba dos dominios do xigante asiático, e adentrabámonos no por aquel entón para nós ignoto Vietnam.

O punto que nos serviu de toma de contacto coa República Socialista foi a localidade de Sa Pa, situada na provincia de Lao Cai e a escasos quilómetros da fronteira coa China. Chegamos xa coa noitiña enriba, no medio dunha densa brétema, unha temperatura bastante fresca e unha humidade elevadísima. Aloxámonos no Sapa Cozy Hostel, o cal estaba rexentado por unha parelliña ben nova, a mamá dela e un bebiño de catro meses que nos tivo tolos da cabeza ó longo de toda a nosa estancia nesta pequena vila do norte do Vietnam. Qué preciosidade, por Tutatis.

A pequena e acolledora Sa Pa, primeiro destino do noso percorrido polo Vietnam.

A pequena e acolledora Sa Pa, primeiro destino do noso percorrido polo Vietnam.

O xoves saímos a dar unha volta de recoñecemento pola cidade. Rodeada de montañas de frondosa vexetación e situada a uns 1.600 metros de altitude, Sa Pa conta cunha meteoroloxía non demasiado afable na época do ano na que nós caímos por alí. Os bancos de brétema van e veñen de forma continuada, e cubren a totalidade da vila nun chiscar de ollos, pasando de ter un ceo totalmente despexado a camiñar coma unha toupa a causa da nula visibilidade en cousa de 30 segundos.

Cando isto acontece, a humidade multiplícase por mil, e se non te recolles rematas exactamente igual de mollado que se estiveses dando un paseo baixo a choiva. Estivemos dando voltas por un mercado na rúa e pola praza principal, onde os locais se xuntan coas etnias procedentes das montañas adxacentes para montar os seus tenderetes con artículos de artesanía da zona ou roupa de montaña das marcas máis coñecidas, a cal non me preguntedes de ónde sacan.

P1080595

Xa pola noite, e chegada a hora da cea, metímonos no sitio máis enxebre dos que atopamos preto do hostel. Cando entramos eran sobor das 9:00 da noite. Cando saímos non sabiamos nin en qué día viviamos. Veredes cómo foi.

A cousa comezou con toda normalidade, nada facía esperar semellante liada de final. Nin de lonxe. Pedimos os nosos pratos de comida, uns fideos fritidos con tenreira ben ricos, acompañados dunha auguiña e unha Fanta. Coma nenos bos. No medio duns breves minutos de sobremesa, o patrón da pousada sentou ó meu carón, ollando para o meu brazo espido con xesto abraiado. O tipo non daba creto con tanto pelo. Mais de contado ollou para o que asomaba polo pescozo, e cando lle amosei o que brota do peito case lle dá unha embolia cerebral.

Tra-las risas do momento, púxonos un pote de té e unhas mini cunquiñas enriba da mesa, e cun xesto convidounos a beber. Voltou a sentar ó meu carón, mais desta volta cunha pipa de fumar nas mans dunhas dimensións que quitaban o sentido. E, de igual xeito, convidounos tamén a fumar. E comezou a chegar unha tropa de rapaces de menor idade ca el, e poucos segundos despois de sentar ó redor da mesa que tiñamos onda nós, estaban todos a facer acenos para que sentasemos onda eles, na súa mesa cunha pota xigante fumeando no medio. Teño que lembrar que nós xa estabamos ceados.

P1080537

Iso fixemos, e cando tivemos os nosos cuncos enfronte nosa, os rapaces puxéronse a servir, naturalmente comezando por no-los dous. Polos seus xestos, pola ilusión que neles de evidenciaba, estaba claro que nos estaban a servir o mellor que naquela enorme poa aboiaba. E non comezou mal a cousa, xa que o primeiro que caeu no meu cunco foi un cacho langostino que para quitarlle a cabeza tiven que utilizar unha guillotina.

Os nosos cuncos duraban baleiros apenas segundos. Tratabamos de dicirlles que estabamos a rebentar, mais entre a falta de entendemento e o medo que tiñamos a que non lles parecera ben, os recipientes enchíanse unha e outra vez. Nunha destas servíronme outro dos bocados de luxo da casa. O clásico ovo cocido que no canto de xema ten o feto do pito xa un pouco formado. Case morro de noxo, e sabedes que nesta panza xa entrou case de todo nesta vida. Axudou a minguar a repugnancia o estado de ebriedade que xa comeaba a adquirir.

Porque si, ó carón dos nosos cuncos formaba un vasiño de chupito que se o recipiente de comida duraba apenas segundos baleiro, o vaso de chupito non alcanzaba a vista a percibilo sen líquido. E veña grolos de viño de arroz para dentro. Non había compaixón, había que rematalos dunha soa vez. A velada foi formidable. Ninguén entendía nin unha soa palabra do que dicía o outro -chegado certo punto nin entre Cons e máis eu-, mais tódolos alí presentes pasárono en grande.

P1080533

Grazas á actitude aberta de todos, poñendo todo da nosa parte para que fluíse unha comunicación en principio imposible, escoitando máis co corazón que co ouvido. Grazas en parte ó viño de arroz, non cabe dúbida de que unha boa castaña sempre axuda a desenvolver habilidades idiomáticas descoñecidas en sobriedade. E grazas, sobre todo, á xenerosidade e cercanía desta xente, que decidiron aceptarnos no seu grupo e convidarnos a re-cear e a agarrarnos unha toña criminal porque si, porque lles fixeron graza aqueles dous gringos, un dos cales tiña máis pelaxe que moitos dos cánidos que tanto lles aproveitan a eles. Saímos da pousada facendo chilenas. O mundo seguía a agasallarnos con novas leccións impagables.

O sábado achegámonos ó denominado Mercado do Amor. Trátase dunha actividade ancestral que as xentes destas latitudes levan a cabo cada sábado pola noite, e que está enfocada a atopar paralla para @s moz@s da vila que andan solteir@s. Desenvólvese na praza principal, e o procedemento consiste e que as mociñas se agochan na escuridade, e comezan a cantar unha cantiga de amor. Eles deben deixarse guiar polo que lles transmitan estes cánticos, escoller a melodía que máis lles encha o ouvido, e lanzarse á procura da moza que a está a emitir.

A etnia H'mong na praza principal de Sa Pa.

A etnia H’mong na praza principal de Sa Pa.

Esta actividade perdeu hoxe en día bastante da pureza de tempos pasados, e na actualidade a praza énchese de vendedores tratando de engatusar ós turistas, entre eles tamén poboadores das montañas que baixan á vila a fecer o seu negocio.

O domingo o Celta voltaba a Balaídos tra-lo Toumalet do mes anterior, e facíao para enfrontarse ó Mallorca de Joaquín Caparrós. Duelo de necesidades saldado cun empate a 1 que se antoxa un tanto inxusto coa proposta futbolística do Celta, moito máis atrevida, afouta e decidida que o rácano plantexamento do conxunto balear.

Cat Cat, nos arredores de Sa Pa.

Cat Cat, nos arredores de Sa Pa.

Como dixen, Sa Pa está situada a 1.600 metros de altitude, e nas súas montañas viven diferentes etnias agrupadas en pequenos núcleos poboacionais. Nós decidimos visitar a de Cat Cat, poboada pola etnia H’mong. Para acceder a ela hai que baixar por unha ladeira varios quilómetros ata chegar ó val de Muong Hoa.

Descida que leva á vila de Cat Cat.

Descida que leva á vila de Cat Cat.

Na descida, a montaña vese escalonada polas terrazas que forman os arrozais. A meirande parte do tempo nesta época do ano, as mesmas están cubertas pola brétema, mais a medida que te achegas á vila e a altitude diminúe, os neboeiros amósanse menos densos e permiten unha mellor visibilidade.

Terrazas de arrozais en Sa Pa.

Terrazas de arrozais en Sa Pa.

Os H’mong manteñen case na súa totalidade a súa forma de vida e os seus costumes de sempre. Muíños de contrucción artesanal, granxas con porquiños, pitas e vacas, os cativos xogando cheos de lama ata o pescozo… O único que lembra o liberalismo que nos invade hoxe en día son os postos de roupa de montaña que te golpean a mente de cando en vez.

P1080552

P1080554

E unha vez que chegas ó val Muong Hoa, abaixo de todo agárdate unha bonita fervenza, rodeada, cómo non, de postos de artesanía local, unha pequena lagoa, e un novo sendeiro polo que continuar o camiño que rodea a vila de Cat Cat, nesta ocasión en forma de ascenso para ir achegándose á propia Sa Pa.

A fervenza de Cat Cat.

A fervenza de Cat Cat.

E chegou o martes, e tras unha semana na fermosa Sa Pa, a cal utilizamos tamén para seguir tomando forzas ante o esgotamento que se apoderara de nós na China, houbemos de poñer rumbo a Ha Noi, a capital da República Socialista de Vietnam.

P1080572

Deixamos atrás Sa Pa, a cidade onde a brétema chegou de visita e decidiu ficar para sempre. A cidade que nos serviu de inmellorable toma de contacto co Vietnam. Pasamos a noite nun bus camiño de Ha Noi, percorrendo estradas de trazados demoníacos.

Cando chegamos á capital do antigo Vietnam do Norte era mércores pola mañá cedo. Antes de instalarnos no Frindly Backpackers Hostel despedímonos ata logo dunhas horas de Lucas e Eli, unha parella de bonaerenses cos que fixeramos migas no autobús. E quedáramos con eles para tomar algo pola noite porque cando nos presentamos conectamos xenial, eran simpatiquísimos e bla bla bla. O de sempre cada vez que topamos con arxentin@s, e que xa me empezo a aburrir ata eu a min mesmo de repetilo, pero que non porque non atope máis xeitos de describilo deixa de ser certo, e a estas alturas case que preocupante.

E efectivamente, esa mesma noite quedamos con Lucas e Eli para tomar unhas birras. Comezamos por unhas diminutas banquetas na terraza dunha tasca, onde o propietario rematou por levarnos a coñecer a súa casa, da que fachendeaba que era a máis antiga de Ha Noi, e amosounos o altar budista que nela lle montaron ó seu recén finado pai, coa pequena e adorable Chie, de 3 aniños, correteando polo medio e ofrecéndonos o seu plátano ó tempo que exclamaba “¡coman, occidentais!”.

En Ha Noi comezamos a experimentar cómo as gasta o tráfico de Vietnam.

En Ha Noi comezamos a experimentar cómo as gasta o tráfico de Vietnam.

Na seguinte parada coñecimos a Sachal e Melissa, unha parella estadounidense -el de orixe paquistaní- que andaban de visita polo surleste asiático. Fixemos unhas risas moi grandes os seis xuntos, ata que ás 0:00 foi tempo de interromper a diversión por motivos protocolarios. Nacía o día 22 de novembro, e tal día coma ese, había 30 anos, nacía á súa vez en Vigo o meu compañeiro de viaxe. Foron minutos de brindes constantes entre continuas brincadeiras, mentres os traballadores do bar apagaban as luces e pedían silencio ó paso de patrullas de policía coa orde de pechar todo local da cidade unha vez pasada a 01:00 da madrugada.

Ó día seguinte, o propio 22, visitamos o Lago Hoan Kiem. Trátase dun lago de dimensións considerables, en cuxo extremo sur de atopa a Torre Thap Rua, encantadoramente iluminada cando o solpor de apodera de Ha Noi.

Lago Hoan Kiem.

Lago Hoan Kiem.

É de lonxe o Hoan Kiem o punto con máis vida da cidade, e as súas xentes aprovéitano para pasear, facer ximnasia, ou incluso darse masaxes masivas en fileira, como puiden observar con abraio e diversión en máis dunha ocasión. E toma pareado co que vos agasallo. Arte que vos dono así, de balde.

A Torre

A Torre Tap Rua.

Masaxes conxuntas en fileira.

Masaxes conxuntas en fileira.

Venres e sábado botámolos na mar. Era tempo de coñecer a espectacular Bahía de Halong. Casualidades do destino ou designios da dichosa Lonely Planet, da cal sempre fuxirei, cando subimos á camioneta que nos había transportar a Halong, alí dentro achábanse Sachal e Melissa.

Bahía de Halong.

Bahía de Halong.

Os yankees da noite anterior, todos uns cachondos. El, tremendo festeiro, falaba un perfecto portugués tras unha longa estancia no Brasil. Era coñecedor da actual situación socio-política no mundo, o que non lle impedía facer constantes preguntas sobre o noso país para seguir adquirindo información.

Ela, que vivía coadiña polos ósos do seu marido, era natural de Pittsburgh. Parecía caladiña, pero certas historias que sobre ela nos contou Sach aseguraban máis ben todo o contrario, e a noite que pasamos a bordo do bote na bahía así o confirmou.

Sachal e Melissa.

Sachal e Melissa.

Canda eles, na furgo ía Belén. Arxentina afincada hai anos en Barcelona, Belén cumpría tódolos requisitos que se lle supoñen ós seus compatriotas. Alegre, divertida, faladeira, amorosa e apaixoada, esta moza conquistou os nosos corazóns dende o primeiro segundo.

Belén, a arxentina - barcelonesa que coñecimos en Halong.

Belén, a arxentina – barcelonesa que coñecimos en Halong.

E para rematar de completar o equipo contamos con Tessa. Chegada de Holanda, Tessa era puro inxenio. Ás veces sarcástica, ás veces directa, sempre se amosaba ocorrente. Roubáranlle a súa cámara coa reportaxe gráfica de varios meses de viaxe, pero Tessa aprendera a relativizar a perda dado o marabilloso dos lugares que estaba a visitar.

P1080750

Os dous días estivemos a bordo dun barco ben xeitoso, cuns camarotes moi acolledores e na compaña dunha tripulación amigable e atenta, o que non era un tunante coma un templo de grande, véxase o capitán da embarcación.

P1080745

A comida excelente e en cantidade, e a noite que pasamos xuntos montamos unha troula moi respectable que comezou con karaoke e rematou xogando… ó asshole. Si, coma no tour de Bolivia canda o Asshole Team. Mais, desta volta, e por obra e graza do karaoke, a cervexa e o meu humor absurdo, rematamos por chamar ó xogo, e por extensión ó equipo, o vegetable. Cando digo o do humor absurdo quero dicir absurdo de verdade, así que, por favor, non preguntedes o porqué.

"Vegetable Team" agás Belén, do que só resta por vos presentar Tessa, a loira en primeiro termo.

“Vegetable Team” agás Belén, do que só resta por vos presentar Tessa, a loira en primeiro termo.

E todo isto vivímolo nun emprazamento de ensoño. Dos que transmiten a sensación de atoparte nun lugar irreal, por anómalo, por estraño. Un deses lugares que escapa ós designios marcados pola facción monótona da natureza e se moldean a si mesmos, crean a súa propia existencia.

P1080732

A Bahía de Halong é un deses sitios que che transmite con toda a intensidade posible a certeza de que atopas nun lugar único. É doado procurar a túa dose propia de tempo e espazo, deterte, abstraerte de todo o que che rodea, e meditar sobre o único e difícilmente repetible do momento que estás a vivir.

Algunhas das rochas que salpican a bahía agochan covas tan impresionantes coma ésta.

Algunhas das rochas que salpican a bahía agochan covas tan impresionantes coma ésta.

Conta a lenda que un emperador, no seu afán por defender o seu territorio, chamou a un dragón que cuspía diamantes, o cal sementou a Bahía de Halong de todo tipo de xoias e perlas para construír unha fortaleza que cubrise o lugar dos ataques dos inimigos.

P1080671

Outra versión da lenda relata que foi o propio dragón o que se arroxou á auga e coa súa cola golpeou a terra, esnaquizándoa e sementando todo das rochas dispersas que hoxe ateigan o lugar.

P1080772

Sexa como fose, o que está claro é que a que liou o dragón foi pardísima. E qué ben liada. Un non alcanza a entender cómo se formaron alí esas illas, esas formacións rochosas. Todas tan diferentes, cada unha tan particular. Algunhas cubertas de vexetación, outras pura pedra. Unhas con formas redondeadas, máis homoxéneas; outras rectas e anguladas, cheas de aristas e saíntes.

P1080660

Fabulosa a Bahía de Halong. Sen dúbida, posuidora con todo merecemento dun lugar entre as Sete Marabillas do Mundo Natural.

De volta a Ha Noi e ó Friendly Backpackers Hostel, aínda habiamos botar tres días máis na segunda cidade máis poboada do Vietnam. E habiámolo facer por separado. Cons e Belén por unha banda, e eu pola outra canda Kel.

Kel era unha moza procedente de Filipinas. Desprendía enerxía por todos e cada un dos poros da súa pel. Sempre activa, sempre positiva. Sempre con esa capacidade de análise que só se pode percibir dende o prigma dun artista. Da artista que leva dentro. Hiper sensitiva e ardente, era quén de aportarche sempre, de completarte coa súa lectura particular de persoas, cousas e situacións. Tan particular, tan abstracta, tan exenta e limpa de toda contaminación relativa á realidade máis evidente.

Kel, a filipina que coñecín en Ha Noi.

Kel, a filipina que coñecín en Ha Noi.

O segundo día tras coñecernos tentamos visitar o cárcere de Hoa Lo. Entre unhas cousas e outras cando chegamos xa estaba a pechar, e non nos permitiron a entrada. De todos xeitos pasamos unha tarde divertidísima, reportaxe gráfica da cal se encargou Kel, coa súa cámara de ollo de peixe, a súa Xouba particular.

Foto tomada co ollo de peixe de Kel.

Foto tomada co ollo de peixe de Kel.

Xa á noitiña decidimos ir ó teatro a presenciar un espectáculo con títeres chamado “Títeres na Auga”. E así é, literalmente. Os protagonistas son unha  serie de títeres que bailan e depregan todo tipo de coreografías dentro dun estanque de auga. Como é lóxico, non nos enteramos absolutamente de nada da trama, pero como nos aseguraran, o acto é moi visual e entretido, e rematou por resultar un rato bastante agradable. Como cando vexo unha peli de Almodóvar.

No espectáculo "Títeres na Auga", canda Karima, unha francesa que coñecimos no hostel.

No espectáculo “Títeres na Auga”, canda Karima, unha francesa que coñecimos no hostel.

Xa pola noite, a televisión vietnamita televisaba o Zaragoza – Celta. Vitoria pola mínima e facendo o xustiño, nun partido dos que normalmente rematan e empate. Pero non se pode falar de normalidade cando sobre o céspede está Iago Aspas.

O martes 27 era día de despedidas. Era o último que iamos pasar en Ha Noi, xa que ese mesmo serán partiamos hacia Laos, concretamente á localidade de Luang Prabang. Belén e máis Cons achegáronse a visitar o Mausoleo de Ho Chi Minh, responsable da creación da actual República Socialista de Vietnam e artífice tanto da independencia vietnamita ante a ocupación francesa coma da resistencia e posterior vitoria na Guerra de Vietnam contra as tropas estadounidenses.

Mausoleo de Ho Chi Minh.

Mausoleo de Ho Chi Minh.

Pola nosa parte, Kel e máis eu, desta volta si que acadamos chegar a tempo ó cárcere de Hoa Lo. E o lugar, hoxe convertido en museo, resulta verdadeiramente interesante. Reproduce e explica con toda precisión as esceas, no lugar exacto no que se produciron, dos arrestos, torturas e execucións que sufriron os membros revolucionarios vietnamitas no seu proceso de liberación da colonización francesa.

Reproducción das condicións nas que eran pechados os prisioneiros de guerra vietnamitas na I Guerra de Indochina.

Reproducción das condicións nas que eran pechados os prisioneiros de guerra vietnamitas na I Guerra de Indochina.

A cadea de Hoa Lo serviría asímesmo coma lugar de reclusión improvisado polo exército vietnamita para reter ós prisioneiros estadounidenses 20 anos despois, na Guerra de Vietnam. Os vietnamitas chamaban ó Cárcere de Hao Lo de xeito sarcástico o “Hanoi Hilton”, a modo de mofa dos militares yankees.

Uniforme dun paracaidista "yankee" no Cáecere de Hoa Lo.

Uniforme dun paracaidista “yankee” no Cárcere de Hao Lo.

E foi así cómo, ás 17:00 do serán, estabamos subindo no bus que nos había levar a territorio laosiano. Despediámonos deste xeito da nosa primeira etapa vietnamita. A que desempeñamos en Vietnam do Norte, o que no seu día, antes da unificación, fora apoiado pola URSS e pola China.

Non era un adeus. Tan felices nos fixera Vietnam que tiñamos pensado voltar. Había que coñecer Vietnam do Sur. Pero antes, era tempo para Laos.

Li Jiang e Kun Ming. A lenda do tigre voador, e non máis contos chineses.

Xoves 1 de novembro. Ás 14:30 do serán estabamos a colle-lo tren que nos había levar a Li Jiang, previa escala en Guang Tong. A esta última localidade chegamos ás 08:00 da mañá do venres, e alí debimos agardar ata que ás 12:50 puidemos subir no tren que, desta volta si, e tras 30 horas entre traxectos e tempos de espera, nos deixaría na fermosa Li Jiang.

Porque si, chegamos totalmente de noite. E si, despois de semellante tunda de desprazamento estabamos esfolados perdidos. Pero aínda en tales condicións, non nos escapou a beleza desta cidade ubicada no oeste da provincia de Yunnan. Alo menos do seu casco vello, onde se atopaba o noso hostel, o Enjoy Inn.

P1080364

Tralo descanso de rigor, ó día seguinte, e cada un pola súa conta, fumos a dar unha volta pola zona antiga de Li Jiang. E como prometera a noite anterior, ésta amosouse preciosa. Formada únicamente por rúas peonís estreitiñas, adoquinadas e con senllas canles de auga percorrendo ambalasdúas beiras.

Casco vello de Li Jiang, na provincia de Yunnan.

Casco vello de Li Jiang, na provincia de Yunnan.

Co río cruzando a vila polo medio mesmo, e con pequenas pontes de pedra cruzando o río. Coas súas pequenas casiñas todas elas feitas de madeira, gardando a mesma altura e cos seus tellados de deseño clásico. De verdade que o sitio é encantador.

P1080369

O que xa non me encantou tanto foi o curte de luz que deixou sen enerxía eléctrica a zona, e a min sen poder segui-lo partido do Celta de ningunha das maneiras. Os rapaces xogaban no outro campo da Primeira División onde tristemente hai anos que xa non se vai a gañar, nin tan sequera a competir. Vaise a perder con dignidade. E polo visto iso foi o que fixo o Celtiña. Manténdose fiel, desta volta si, ó seu estilo de xogo, tratou de igual a igual e sen complexo algún a un Farsa que pasou apuros, e que non puido respirar tranquilo ata que o colexiado así o decidiu, concedendo validez a un tanto que será lembrado -por nós, evidentemente- por vir precedido dun dos fóras de xogo sen sinalar máis clamorosos da historia. O de sempre na casa do grande, pero aquí non pasa nada.

P1080387

Para o día seguinte, domingo, tiñamos programada unha excursión. Iamos visitar a famosa Gorxa do Chimpo do Tigre. A do Chimpo do Tigre é a gorxa que forma o río Yang Tse, terceiro máis longo do mundo, ó seu paso entre as montañas Ha Ba e Yu Long, cuxos cumios superan sobradamente os 5.000 metros de altura cada un. O seu nome ten orixe nunha lenda que relata cómo un tigre, fuxindo do cazador que lle quería dar captura, chimpou dende un penedo situado no punto máis estreito do canón, e foi quén de alcanzar a outra beira do río, salvando así a vida.

Con estes datos na man, tanto os topográficos como os lendarios, a verdade é que deveciamos por coñecer o lugar. E a el chegamos tras tres horas de autobús, o cal nos deixou ás 11:00 da mañá no pé da montaña de Ha Ba. A misión consistía en ascender un tramo da mesma, facer un percorrido pola súa saia en paralelo ó río, e rematar por descender ata atoparnos co Tina’s Guest House, onde tiñamos pensado facer noite.

O río Yang Tse.

O río Yang Tse.

Un total de 7 horas entre escaladas, camiñatas e descensos, polo cal a idea era estar no Tina’s, en terreo seguro, ó comezar a caer o sol. Os pasos a seguir estaban certos e semellaban sinxelos, así que, sen máis demora, iniciamos o ascenso.

E ascendimos, e ascendimos, e tras máis de dúas horas ascendendo, topamos cun par de chineses que por alí vivían, os cales nos dixeron que estabamos no camiño errado. Bueno, por dicir dixeron unha chea de cousas, que só lles faltou ós pobres sacar uns títeres e facer unha representación teatral. Nós, polos seus acenos, as súas sinalizacións na nosa merda de mapa e por un sinal de prohibido o paso que un deles fabricou na momento para a ocasión, interpretamos, perspicaces nós, que por alí non debía ser.

E descendimos, e ascendimos, e voltamos descender, que xa pareciamos o Celta dos ’80, na procura do camiño correcto. Ata que, resignados, decidimos baixar ata onde nos deixara o bus. E foi pouco antes de chegr alí onde dimos co punto onde nos extraviaramos. Os pasos a seguir estaban certos e semellaban sinxelos, si. Mais co que non contabamos era co rigor chinés na organización. Coa súa meticulosa orde, co seu perfecto deseño e trazado de calquera proxecto.

P1080428

O ascenso á montaña comeza por un camiño pavimentado, mais despois duns poucos metros avanzados, este camiño continúa para os vehículos, mentres os peóns deben virar no sentido contrario por un sendeiro de terra e pedras. Desvío éste que non está indicado. Pero non está indicado nin en inglés, nin en chinés, nin en galego, nin en esperanto nin en élfico. Non hai nada que advirta do camiño correcto. Nin un puto lemming dos que fan stop (ésta é para frikis). Nin un triste rastro de chupitos de licor café que seguir (ésta, aínda que bastante máis frouxa, é para o público en xeral).

Atopabámonos de novo no punto de partida, mais con tres horas perdidas. Era materialmente imposible que chegasemos ó Tina’s, derradeiro albergue de toda a ruta, antes de anoitecer. Cos cálculos na man, e transcorridos un par de quilómetros, Cons decidiu pegar a volta, retornar á estrada e coller un taxi que o levase a terreo amigo. Eu, pola miña banda, e xúrovos que aínda hoxe non sei moi ben qué me pasou pola cabeza, decidín continuar. Empecinado, e pode que cegado pola indignación que me provocou a nefasta organización chinesa.  Seguro que en boa parte negándome a renunciar ás marabillosas vistas que da gorxa ofrecen os puntos máis elevados daquel roteiro pola Ha Ba.

P1080408

Repito, aínda é agora o intre no que non sei explicar certamente qué foi o que me levou a tomar aquela decisión. Con tres horas de ascenso no corpo e un mínimo de outras sete por diante. Coa absoluta certeza de ter que facer cando menos as dúas últimas de noite pechada. Non sei por qué, pero eu seguín adiante.

E continuei co treito xa iniciado, que como comentara con anterioridade, era pura escalada, ata acadar os 3.500 metros de altura. Pasaba das 17:00 do serán cando rematei de subir por rochas e penedos para arriba. E efectivamente, como prometía, a paisaxe que ofrece o canón dende este punto da montaña é dunha beleza formidable.

Gorxa do Chimpo do Tigre.

Gorxa do Chimpo do Tigre.

O transcorrer do Yang Tse, paseniño neste tramo, tres quilómetros e medio debaixo túa, e escoltado polas súas dúas beiras. E escoltado non por calquera cousa, senón por dous xigantes. Dous xigantes cubertos por unha densísima vexetación, a mesma que me rodeaba. Dous xigantes que non son outra cousa senón o preludio, nin máis nin menos, dun sistema montañoso de nome Himalaya.

Espectacular estampa a que tiña diante dos meus ollos, a cal fiquei un anaco longo desfrutando dende a miña posición, un balcón, un saínte da montaña, agarrado a un pao cravado na rocha que sostiña unha bandeira comunista. E ó meu carón, un posto feito con madeiras, cun cartel que anunciaba o prezo a pagar polas fotos tiradas dende alí: 8 yuans. Ás horas ás que eu pasei non estaba nin o cobrador.

E como se estivese, pouco tiña que cobrar. A cámara da viaxe levaba un par de horas no Tina’s Guest House, e a cámara do meu móbil levaba catro meses en México. Iso si, semellante prodixio de instantánea non quedou sen inmortalizar. A que non fallou foi Xouba, a cámara-olliño de peixe agasallo de Eva, só que con ela hai que agardar ó revelado. Cousas da maxia dos días pasados.

P1080422

E comecei co tramo que se supuña plano, que de plano tiña o que o P.S.O.E. de socialista. Aquelo alternaba subidas con baixadas que metía medo, todas elas ó longo dun estreito camiño, desta volta si, decentemente indicado con frechas pintadas nas rochas.

Neste treito chan aséntanse dúas pequenas vilas, Ya Cha e BenDi Wa, e nelas os primeiros albergues do roteiro. Ó pasar por eles, vari@s mochileir@s preguntáronme ónde tiña pensado pasar a noite. Ó responderlles que a miña meta era o Tina’s, con máis de catro horas de camiño por diante, a maioría tacháronme de tolo. Uns poucos non me creron, pensaron que estaba de coña. Outros tantos opinaban que a miña era unha acción de grande coraxe. Eu, consciente de que a miña acción excedía o terreo da coraxe para invadir o da estupidez, non fixen caso de ningunha das opinións, e simplemente proseguín co meu camiño.

P1080440

Cando rematei co treito plano, que de plano tiña o que o PPdeG de galego, eran as 19:00, e a noite caiume enriba. E era unha noite ben escura. De non ser pola miña lanterna de dinamo do Decathlon, agasallo da miña irmanciña, a miña visibilidade sería 0. O mesmo que camiñar cos ollos pechados. Tras 8 horas de tunda, os meus xeonllos berrábanme, chamábanme de todo. Xa vedes o baixo que pode chegar a caer un ser humán, que ata partes do seu propio corpo lle faltan ó respecto. Tanto me deu, o meu fígado xa me ten acostumado.

E iniciei o tramo definitivo, o de descenso, e o certo é que as dúas primeiras horas foron prácidas de todo. O único que fixen foi avanzar máis a modo para non esnafrar. Enfocaba coa lanterna primeiro de fronte para vislumbrar o camiño, e despois ás rochas que me rodeaban para comprobar se había pintada algunha frecha e asegurarme así que continuaba no camiño correcto.

O único momento de tensión que vivín foi cando esvarei nunha rocha ó iniciar o descenso dun barranco, e a lanterna do Decathlon saíu despedida da miña man. Comezou a caer pola barranqueira abaixo, rebotando en cada chanzo que formaban as pedras, ante a miña ollada impotente. Pero cando xa comezaba a temer que non ía frear máis a súa caída e que ía ter que continuar a aventura en tenebras -algo absolutamente imposible-, detívose nuns fentos, e apresureime a baixar a recollela antes de que finiquitase a súa luz. Clásico intre tenso de película barateira.

P1080441

Como dixen, agás algún susto puntual, as primeiras horas de expedición nocturna non revestiron complicación algunha. O carallo foi a última media hora. Quen me coñeza sabe que non son un tipo que se asuste con facilidade. O frío e o medo son dúas cousas que sempre levei moi ben. Moi baixa ten que ser a temperatura para que eu pase frío, e moi demoníaco ten que ser o espírito maligno para que me faga pasar medo. De feito, como dixen, as dúas primeiras horas paseinas con total naturalidade, contándome brincadeiras para autodivertirme eu só, e mantendo as miñas clásicas conversas profundísimas e trascendentais comigo mesmo.

P1080442

Mais a cousa pegou un xiro inesperado cando de entre a vexetación que me rodeaba comecei a percibir o son dun animal do xeito máis claro e evidente. Era o inequívoco camiñar dun cuadrúpedo. Vale, cabe a posibilidade de que fosen dúas galiñas camiñando perfectamente acompasadas, pero barallemos opcións máis verosímiles. Ademáis, tamén escoitaba a súa respiración. Tamén pode que fose un canciño tenro e adorable, pero non quixen ficar a comprobalo. Presa do pánico comecei a descender a toda velocidade, tirándome por barrancos abaixo e sen preocuparme nin de desgrazarme a cabeza nin das indicacións do camiño.

Cagado de medo e co corazón latexando a mil por hora, xa que en toda a fuxida non deixei de escoitar en ningún momento as pisadas do lobo, da hiena, do dentes de sable ou do tigre da lenda, albisquei unha estrada baixo miña, á cal chimpei directamente dende o meu alto na montaña. Cando me alonxei do monte, sentinme a salvo. Era a única estrada no pé da montaña, e o Tina’s Guest House tiña que andar por alí.

P1080443

Cheguei ó albergue feito papilla. Tras conseguir fuxir das fauces e gadoupas do depredador máis despiadado e asasino que coñece a nai natureza. Tras un día enteiro de expedición pola Gorxa do Chimpo do Tigre e a súa montaña de Ha Ba, un sitio dunha fermosura extraordinaria. Tras 10 horas e media subindo e baixando polo monte adiante. Chamádeme superficial, inmaduro ou inconsciente, pero cando o conseguín, sentín unha enorme satisfacción. Pegueime unha ducha e deitei na cama ó que quedaba do meu corpo.

P1080425

Aí, e non noutro sitio, estaba situado o noso albergue, o “Tina’s”.

Aínda quedaba outro día de excursión pola gorxa. Para o final deixamos a visita ós rápidos do río, o punto do Yang Tse dende onde o tigre pegou o chimpo para fuxir do seu cazador. Para a súa observación os chineses construíron unha serie de escadas que baixan ata chegar a un mirador formado por varias pasarelas, e dende alí poder desfrutar ben preto do espectáculo que o caudal do río ofrece neste treito.

P1080450

E éste é formidable. A auga descende a unha velocidade mareante. Só traza liñas rectas, colisinando cunha violencia descomunal contra recantos, rochas saíntes. Contra sí mesma.

P1080465

Cada centímetro cadrado do caudal do Yang Tse neste punto da gorxa é un punto de confrontación, de conflicto entre a auga e o resto dos elementos. Non hai acougo. E o son das infinitas batallas, atroador, trascende incluso á enorme altura de Ha Ba e Yu Long, as montañas que forman o val, o prodixio que supón a Gorxa do Chimpo do Tigre.

P1080461

Unha demostración de forza magnífica. Unha manifestación de potencia incontrolable. Un novo exemplo, unha nova exhibición de supremacía por parte do mundo natural que nos fixo sentir moi pequenos, case ridículos.

P1080473

O tigre da lenda.

Á nosa volta ó Enjoy Inn botamos un día máis en Li Jiang, e o mércores puxemos rumbo a Kun Ming. Situada uns 600 quilómetros ó sur de Li Jiang, con ela continuabamos co noso percorrido pola China, e achegabámonos á fronteira con Vietnam. E foi precisamente o visado para entrar no noso seguinte país de destino o que variou por completo os nosos plans de aí á fin do noso periplo pola República Popular Chinesa.

P1080470

Lonxe do que nós pensabamos, os trámites da visa para Vietnam levan entre tres ou catro días, polo cal quedabamos sen tempo para visitar Yang Shuo, un parque natural na provincia de Guang Xi que segundo parece é un dos destinos máis visitados de todo o país. Debiamos quedar agardando polos nosos visados na cidade de Kun Ming.

P1080495

Capital da provincia de Yunnan, a ela chegamos o xoves 8 de novembro a primeira hora da mañá, e aloxámonos no Cloudland Youth Hostel, o cal mantiña o fantástico nivel de tódolos que catamos na China. E a verdade é que pouco fixemos nos seis días que nos vimos obrigados a ficar e Kun Ming.

O venres achegámonos a unha lagoa que se atopa no centro da cidade. Rodeada dunha zona de recreo, as xentes de Kun Ming aproveitan para pasear polas súas beiras, para facer ximnasia ou para bailar en grupos, formando nun corro ou seguindo os pasos que marca un monitor.

P1080493

A verdade é que resulta agradable e entrañable observar a esta xente divertirse, sorrir, pasalo ben, amosando unha cara totalmente diferente á das súas estresantes vidas cotiás lastradas por unha sociedade frenética, de tolos. Entre un dos monitores que lideraban os pasos de baile dos seus discípulos puiden recoñecer con inmensa emoción ó Cañita Brava chinés, ou o que é o mesmo: Cañita Blava. Escoiteino na miña cabeza pronunciar con toda nitidez unha das súas frases estrela:

– ¡Tolente! ¡Me debes tlescientos yuans de whisky!

Cañita Blava, o Cañita Brava chinés.

Cañita Blava, o Cañita Brava chinés.

No hostel coñecimos a unha parella de irmáns franceses de Estrasburgo, na rexión da Alsacia. Tratábase de Thomas e Baptiste. O primeiro, mouro e miudiño, era o máis calado. Ou mellor dito, era o que as mataba calando. Porque, sempre de xeito discreto, sen facer ruído, de cando en vez soltaba algunha machada das que primeiro che deixan calado e despois fan que morras coa risa.

Tom, o pequeno dos irmáns franceses que coñecimos en Kun Ming.

Tom, o pequeno dos irmáns franceses que coñecimos en Kun Ming.

O segundo, Baptiste, era o maior dos dous, e estaba fatal da cabeza. A pesares de non falar un inglés demasiado fluído, a súa tolemia facíase patente de xeito indiscutible. Amante da festa de primeira orde, era graciosísimo, e grazas a el aprendín unha morea sobre a historia e cultura da Alsacia, rexión que garda moitas similitudes coa Galiza e da que só tiña unhas pequenas nocións.

Baptiste, cazado nun momento meditabundo.

Baptiste, cazado nun momento meditabundo.

Canda estes dous elementos pasamos uns días realmente divertidos, facéndonos unhas troulas tolísimas, xogando trepidantees partidas de ping pong, ou vendo algunha peli no hostel. Unha das noites que saímos os catro xuntos, a do sábado, comezámola facendo botellón mentres eu seguía o Raio – Celta do único xeito que puiden: por unha aplicación do móbil de Tom, xa que a conexión no Cloudland non alcanzaba nin para escoitar a Radio Galega.

Derrota dolorosa tras poñernos cun 0-2 de vantaxe no marcador, e para a que non debe servir de excusa a nova expulsión de Cabral. Hai que saber manexar mellor os tempos do partido, e en Vallecas fixemos un partido malo de solemnidade.

O luns, Cons e mailos dous irmáns foron a visitar Xi Shan, unha montaña a escasos quilómetros do centro da cidade. Eu estaba a pasar por un dos meus clásicos períodos de insomnio, e levaba varios días sen poder durmir nin un minuto, polo que quedei no hostel esfolado perdido. De todos xeitos aquí vos deixo unhas cantas fotiñas da súa visita á montaña, a cal ofrece unhas preciosas vistas da cidade de Kun Ming.

Kun Ming dende a montaña Xi Shan.

Kun Ming dende a montaña Xi Shan.

P1080507

Descenso en teleférico dende Xi Shan.

Descenso en teleférico dende Xi Shan.

O mércores 14 de novembro foi o día sinalado para abandonar a República Popular da China, con destino Sa Pa, no norte de Vietnam. Foi un mes o que botamos na China cheo de sensacións contradictorias. Por unha banda están os fantásticos recunchos, os infinitos lugares a visitar que brinda este país, todos eles dunha beleza impresionante, dunha capacidade de impacto sen igual. Por non falar da súa cociña, a máis variada e unha das mellores do mundo, senón a mellor.

"Dumplings", nome en inglés desta especie de empanadillas, realmente deleitosas.

“Dumplings”, nome en inglés desta especie de empanadillas, realmente deleitosas.

E na outra cara da moeda atópase a comunidade chinesa. O carácter da súa xente, tan complicado, tan arisco, tan brusco. O seu xeito de desenvolverse en sociedade, tan egocéntrico, tan irrespetuoso, tan estresante. Aínda así, canto máis descendimos no mapa, esta situación suavizouse paulatinamente. Non sei se pola ubicación xeográfica ou polo noso afacer ós seus costumes, pero rematamos por coñecer, como non podía ser doutro xeito, unha manchea de persoas fantásticas, nunha porcentaxe bastante máis elevada ca no noso comezo en Pequín.

A China, unha cultura cunha historia formidable e un presente confuso. Non quero darlle máis voltas ó fraudulento e irreal do seu sistema comunista, pero é que resulta sangrante. Sexa como fose, o único certo é que a nosa estancia no seu territorio tocaba á súa fin, e fóramos quén de superar o novo reto que supuxera a etapa chinesa, país que non nolo puxo nada doado.

P1080036

Só espero que, se como promete a situación actual, chegan a domiñar o mundo, estas xentes aprendan algún que outro concepto de vital importancia, como a igualdade ou a fratenidade. Pero xa teremos tempo de preocuparnos por iso. Agora é hora de pensar na seguinte etapa: Vietnam.

Xi’an e Cheng Du. De exércitos de pedra e osos de debuxos.

Martes 24 de outubro. Chegamos a Xi’an ás 09:30 da mañá. Foran trece horas de tren dende Pequín. Trece horas do mítico tren chinés. E sentados, algo que nos desaconsellaran categóricamente. Despois de escoitar o que escoitaramos, e coas historias e lendas que sobre el se contan na cabeza, a verdade é que o que agardabamos era pouco menos ca o inferno sobre unha vía, con xaulas de pitas cacarexándonos na orella, soterrados sobre un milleiro de maletas de chineses, e sobre elas un milleiro de chineses donos das maletas de chineses.

E o certo é que, a pesares de non ser a viaxe máis prácida das nosas vidas, non resultou ser, nin de lonxe, o suplicio que tiñamos pensado vivir. Incluso ceamos estupendamente nun vagón-restaurante, e quecimos tallaríns nas billas de auga quente das que dispón cada un do resto de vagóns comúns.

Como dixen, chegamos a Xi’an ás 09:30 da mañá. Capital da provincia de Shaanxi, parece ser que Xi’an é unha das cidades con máis historia da China. Ó ternos alonxado 1.400 quilómetros de Bei Jing, albergabamos a lixeira esperanza de que a atmósfera non estivese tan contaminada coma na capital da República Popular. Observar cómo a luz emitida por un panel publicitario se reflectía perfectamente na densidade da polución que o rodeaba fíxonos desbotar esa posibilidade de inmediato. E de paso morrer de noxo mentres temiamos polos nosos aparatos respiratorios.

Aloxámonos no HanTang Hostel, un dos mellores, se non o mellor de tódolos que levamos posto a proba ó longo do mundo. De recentísima construcción, contaba con todo tipo de actividades e prestacións, e nas paredes do recibidor locían diversos galardóns outorgados por diferentes medios especializados.

Tras tomar un día de descanso, o xoves decidimos visitar outro dos pratos fortes dentro da etapa chinesa: o Exército de Terracota. Antes, e dado que ese día non había sitio para nós no HanTang, houbemos de mudarnos de hostel. Non se pode dicir que resultase moi traumático o cambio, xa que o que fixemos non foi máis que trasladarnos ó HanTang antigo, ubicado na mesma rúa a 100 metros do novo.

O primeiro exército que nos fai fronte na nosa conquista, e era inanimado.

Unha vez instalados, entón si, dirixímonos ó Mausoleo do Emperador Qin. Alí, a 1.500 metros da tomba do citado emperador, foi soterrado todo un exército de soldados e cabalos feitos con terracota, unha especie de arcilla. En posición de ataque, xa que se cría que así seguirían ás súas ordes polo resto da eternidade.

Pavillón principal do mausoleo.

Descubertos por casualidade en 1.974, hoxe os guerreiros son expostos nun complexo composto por tres pavillóns. Consta de 7.000 soldados moldeados a tamaño natural, e todos son diferentes entre si. Diferentes idades, diferentes xestos, diferente estilo de belo facial. Verdadeiramente espectacular.

O mesmo que a Gran Muralla, escapa de todo ó entendemento por esaxerado. Un exército de pedra formado nada menos que por 7.000 guerreiros, cos seus cabalos e carros a tamaño real, soterrados durante máis de 2.200 anos. Pode que nos estivese a custar adaptarnos ó pobo chinés, mais o noso problema de acoplamento non impedía que esta cultura non deixase de sorprendernos día tras día.

Para o venres deixamos a visita de rigor á cidade. E a mesma evidenciou o que comentaba con anterioridade: Xi’an é unha cidade con historia. Está repletiña de templos, algún tan espectacular coma a Bell Tower.

Si, non vos vou enganar, non mellorei no meu problema de percepción que me impide atopar diferencias entre dous templos orientais. Mais nesta ocasión o elemento distintivo é evidente de máis: como o seu nome indica, a Bell Tower ten ó seu carón unha campá coma un castelo de grande.

Bell Tower

Ademáis chama a atención a súa ubicación, no medio e medio da estrada, na parte máis urbá da cidade, onde fai as veces de rotonda xigantesca.

Deseguido achegámonos ó barrio musulmán de Xi’an. Ó comezo as diferencias son case que inapreciables con respecto ó resto da cidade, máis aló dalgún birrete ou algún posto de especias que perfectamente tamén poderían ser chinesas. Pero conforme te vas adentrando, as tendas con camisolas de Hello Kitty e monecos de Angry Birds van deixando espazo a postos con pezas de carne curadas ó aire, e peles de animais recén despelexados ciscadas polo chan.

Abundan túnicas e sandalias, e, dentro do que permite a escasa espesura do belo facial entre as xentes desta parte do mundo, abundan tamén as longas barbas.

Para rematar, o último co que nos atopamos foi, primeiro a dúas cabras atadas a unha farola, para de contado topar directamente co rebaño enteiro, co seu can pastor e todo, sobre o asfalto da cidade.

Cando saímos do barrio musulmán, onde renunciamos a entrar na mesquita polo alto prezo da entrada, era tempo de deixar Xi’an. Había que continuar hacia o sur, e o seguinte punto marcado dentro da nosa ruta pola China era a cidade de Cheng Du. Desta volta, e a pesares de ser a distancia moito menor que de Pequín a Xi’an, a dificultosa orografía a sortear fai do traxecto a Cheng Du unha travesía de 16 horas, co cal, dado o escaso aumento de prezo, optamos por escoller liteira.

A bela Cheng Du.

Cando chegamos a Cheng Du era xa media mañá do sábado 27 de outubro. Cheng Du, capital da provincia de Sichuan, a cal se gaba de ter a mellor cociña de toda a China. Non sei se a mellor, pero na miña opinión, seguro que é a máis picante. E se non o é, pobres dos comensais da provincia que supere a Sichuan, tamén coñecida polo nome de Ul Zhe Ras. De estómago, pero iso xa queda longo de máis.

Instalámonos no Sim’s Cozy Garden Hostel, que, mantendo a liña de tódolos hostels nos que nos aloxaramos ata entón na China, tiña un nivel óptimo e a un prezo excelente. Ese mesmo serán apareceu no Sim’s Lithan, unha israelí que coñeceramos en Pequín durante a viaxe de retorno da Gran Muralla. Pola noite, de parranda con Cons, quedara con el en aparecernos en Cheng Du, e, de feito, para non faltar á súa palabra, meteuse unha tunda bestial de horas en tren dende máis ó norte de Pequín ata a capital do picante chinés, o que di moito da súa integridade.

Lithan, todo un amor de nena.

Si, era sábado 27. E non, non me esquece o acontecemento que tivo lugar aquel día. Era día de festa do fútbol galego. Era día de derbi. Mais non un derbi calquera. Era o derbi do reencontro en Primeira. Tratei de velo, canda Lithan e Cons, nun bar onde no hostel me dixeran que o poderían emitir vía internet. Auga. Tiven que voltar escopetado ó Sim’s, mais a conexión alí non alcanzaba nin para escoitalo pola radio, así que, máis escopetado aínda, púxenme a procurar un ciber. Atopeino na rúa pegada ó hostel.

Ó final reparto de puntos con sabor bastante amargo para o Celta, a quén a expulsión de Cabral lle curtou un ritmo que facía pensar que podería quedar coa vitoria. De feito, incluso con dez se amosou superior a un Dépor bastante reservón, dispoñendo das mellores ocasións. Na volta en Riazor, xa comigo presente, non nos escaparán.

O luns acollímonos ó principal atractivo que ofrece Cheng Du cidade: osos panda. Pola mañá cedo, no-los dous e máis Lithan arrincamos hacia a Reserva de Wolong, a menos dunha hora en micro dende o hostel. Alí tivemos o privilexio de observar ben de preto a unha das especies máis ameazadas do planeta. E tamén unha das máis adorables.

Non quero poñerme en plan ñoño, pero a verdade é que os bechos non poden ser máis simpáticos. Con eses andares, cos que menean o cú describindo un arco pronunciadísimo e graciosísimo. Con esas maneiras de sentar, repanchingados de todo, sacando panza e rañando nela coas gadoupas.

O que teñen de simpáticos téñeno tamén de lacazáns. Botan o día ou rillando, xa que a súa dieta principal baséase no bambú, alimento demasiado lixeiro e do que precisan inxerir unha barbaridade de quilos para cubrir as súas necesidades diarias, ou durmindo. E poden durmir nas posicións máis inverosímiles, coma o que estaba botando unha soneca todo cheo escarranchado na póla dunha árbore.

Outro handicap que teñen como especie, ademáis da dificultade para atopar comida de abondo, é á hora de aparearse. Parece ser que as femias son bastante selectivas, e aínda por riba, cando o macho resulta convincente, o seu esperma é de baixa calidade e as posibilidades de fecundar á parella non son demasiado elevadas.

Total, que non dubido que o home teña gran parte da culpa do estado de perigo de extinción no que se atopa o oso panda, pero non me negaredes que un animal destas características, en estado salvaxe teno máis ben complicado para mante-la especie. Toda a vida papando ou durmindo, levando cabazas das mozas e pegando gatillazos. Se o fago eu, na miña terra son un panoco, un túzaro de toda a vida. Pero claro, como os pandas son tan monos…

Cría de panda na enfermeiría.

Para o día seguinte tiñamos pensado visitar a montaña de Qing Cheng. Mais cando soou o espertador, cada un estaba pregando ós deuses para que non se erguera o outro, xa que os dous estabamos escarallados vivos, así que dadas as circunstancias, e aínda sen mediar palabra, non foi difícil chegar a un acordo. E cando nos dimos erguido, botamos o resto do día lacazaneando, o cal invita a pensar que a actitude dos pandas posiblemente veña dada polo aire que se respira en Sichuan.

Cons con Lithan, e eu pasei o serán de parola con Anne, unha moza que traballaba na recepción do Sim’s, e que coñecera o día anterior, cando fixera de guía para o noso grupo en Wolong. Pan Hong Sen era o seu nome en chinés, e a rapaza non tiña desperdicio. Soñadora e loitadora a partes iguais, tiña os seus obxectivos na vida ben claros e marcados, e a súa seguridade en rematar por acadalos resultaba admirable.

Anne, cunha cariña un tanto retorcida, mais é o que teño para amosarvos.

O mércores si que non perdoamos a visita á Qing Cheng Shan. E para elo contamos cun compañeiro de ascenso. Xa había tempo que non se daba o caso, e xa se botaba de menos: no bus hacia a montaña coñecimos, cómo non, a un arxentino. E cómo non, a conexión foi inmediata e a compenetración total. Chamábase Dani, e andaba pola China de vacacións e adestrando tai chi. Outro verdadeiro fenómeno que me fai preguntarme se algún día coñecerei a algunha persoa nada na Arxentina que me caia mal, aparte de Scaloni.

Canda Dani no comezo do ascenso á montaña.

Pois os tres xuntos iniciamos o proceso de exploración de Qing Cheng, unha montaña ateigada de templos taoístas. A vila que se atopa ó seu pé é ben xeitosa, formada por rúas adoquinadas e casiñas de madeira.

Xa iniciando o ascenso tras cruzar unha ponte de cordas, o monte Qing Cheng desprega toda a súa beleza. Nós decidimos escalar a cara sur, con menos templos e máis natureza, e coido que atinamos. O ascenso prodúcese por unhas escadas de madeira que entonan por completo co entorno.

Baixo túa vai quedando un perfil abrupto, cheo de fendas por onde se desliza a auga, fendas que acollen rochas e penedos cubertas de musgo, e que tornan en serpenteante o camiño da auga, dándolle un toque aínda máis singular.

En moitos dos descansos entre os tramos de escadas hai unhas cubertas pensadas para descansar, tamén de madeira e co teito de deseño oriental, que coa auga caíndo por detrás e a vexetación asomando non podían ser máis acaídas.

Así estivemos ascendendo, entre cantís, lagoas, pequenas fervenzas, rochas e verde follaxe, durante dúas cansas pero moi agradables horas. Ata que ó coroalo, o monte Qing Cheng permitiunos o desfrute do seu val.

Cuberto de frondosa vexetación, e ben fondo, alá abaixo. Cunha lixeira brétema que lembra a humidade do lugar e lle aporta se cabe un chisco máis de encanto. Iniciamos as outras dúas horas de descenso coa satisfacción de ter percorrido un lugar de enorme beleza.

De volta ó Sim’s, e aproveitando a compaña de Dani e que había festa Halloween, metímoslle un pouco de troula ó corpo. Tampouco me esquezo da derrota do Celta en Almería na ida dos dezaseisavos de final da Copa, só que este partido non o puiden nin ver nin escoitar. Parece ser que o señor colexiado non andou moi fino, pero iso non debe servir de excusa para tapar unha derrota contra un equipo de inferior categoría.

Ó día seguinte tocaba de novo estrada, unha nova inxesta de quilómetros das que causan fartura. O destino desta volta era Li Jiang, co que nos adentrabamos na derradeira provincia que habemos visitar na China: Yunnan. A que din máis bela é.

Polo momento, a nosa impresión sobre a China melloraba lixeiramente. E xa non só no que atingue ós puntos turísticos a visitar, esa impresión sempre foi moi boa. Lonxe do estrés da macro-urbe, e aínda que na China todas o sexan, a xente dispón de máis tempo para fixarse no que ten ó seu carón, cando menos un par de segundos nos que ollar para ti e escoitar o que lle tes que dicir. Que xa é un comezo. Como dixen, o achegamento continuaría en Li Jiang.

O día que non souben responder de ónde era.

O domingo era un home ilusionado. Nervioso, expectante. Pode que algo preocupado. Mais, por riba de tódalas cousas, ilusionado. Había pouco máis de oito meses que marchara do meu país para cumpri-lo soño da miña vida, na procura dunha experienza que encha o meu espírito e a miña mente, dun proceso de aprendizaxe que me forme e me convirta nunha persoa apta para axudar na loita por mudar este mundo nun lugar máis xusto.

Levaba oito meses pregoando con orgullo o nome do meu país por cada un dos recunchos deste planeta. Nuns poucos deles xa o coñecían. Nalgún en concreto, un específicamente, facíano moi ben, case mellor ca min. Mais na meirande parte do mundo, a xente coa que falaba non sabía ónde está o meu país. Nin escoitaran falar del. Ninguén. Non me importaba.

Cando me preguntaban de ónde era, eu explicáballes a xentes de tódalas culturas, razas e relixións, co peito enchido e a man no corazón, que o meu é un país moi pequerrechiño. Un país fermoso, bonito a rabiar. O país coa mellor comida, as mellores praias e a mellor troula do mundo.

Un país habitado por xentes humildes, modestas, sinxelas. Traballadoras inesgotables. Xentes honestas, puras, para as que a palabra significa todo. Unha cultura solidaria, onde a palabra “irmandade” figura nos capítulos máis relevantes da súa historia. Un país habitado por xentes bravas, orgullosas, de enorme amor propio. Xente con coraxe. Un país que tempo atrás foi o primeiro reino de Europa en erguerse contra os poderosos, contra as clases privilexiadas.

Todo iso fun dicindo do meu país, coa man no corazón e o peito enchido, ás xentes que me preguntaban de ónde era. Dende a Patagonia ata Canadá, e dende as antípodas ata o lonxano oriente.

Si. O domingo estaba ilusionado. As enquisas dicían que o índice de participación ía ser moi baixo, pero eu non lles facía caso. ¿Cómo non ía participar a xente? Había catro anos que o presidente do meu país presentara en campaña electoral un catálogo con 14 promesas, das cales incumprira as 14. E o meu país está habitado por xentes honestas, puras, para as que a palabra significa todo.

O goberno do meu país levaba catro anos retirando axudas ós dependentes, recurtando en servizos públicos ou obrigando a pagar por medicamentos e libros de texto. Catro anos afogando e machacando ás familias máis desfavorecidas. E o meu país está habitado por xentes humildes, modestas, sinxelas.

En catro anos o goberno colocara ó meu país á cabeza do desemprego, cos seus principais sectores produtivos feridos de morte. E as xentes do meu país son traballadoras inesgotables.

Nos últimos catro anos o goberno do meu país lapidara privilexios que o pobo gañara tempo atrás coa súa loita e o seu esforzo, eliminara dun plumazo dereitos que a clase traballadora conseguira nunha loita que custara moitas vidas. E o meu país está habitado por xentes bravas, orgullosas, de enorme amor propio. Xentes con coraxe.

Por suposto que a xente ía participar. E íanlle facer pagar a tan infame personaxe por tódalas atrocidades cometidas. Sen dúbida era o momento. Había moito tempo que a cultura galega, o noso tesouro máis prezado, non sufría ataques tan rabiosos, con tanto odio. Concretamente dende o réxime dictatorial fascista. Dende os días nos que Francisco Franco silenciaba ós que preguntaban pola liberdade a base de cadea ou fusilamentos, a perda de dereitos básicos por parte do pobo non se convertía nunha sangría de tales dimensións.

Era o momento de dicir basta. Xa abonda. As mesmas políticas, o mesmo sistema vil e putrefacto que está levando o planeta á súa autodestrucción, estaba devorando a nosa sociedade dende o máis básico, dende as súas raíces. Estaba desarticulando todas e cada unha das súas capas. Agás, por suposto, onde habita o gran capital. Alá arriba, dende os máis ricos ollan para nós con desprezo. Mais eses non fan que o mundo funcione, senón todo o contrario.

Pois claro que era o momento. Por fin, despois dun longo e deseperante período de letargo, o pobo espertara. Había un tempo que deixara a un lado a súa pasividade, a súa indeferencia. Un par de anos atrás aparcara a súa sumisión para comezar a cuestionarse cousas, a saír á rúa para anunciar que xa non estamos dispostos a tragar máis. A rebelarse. Pedían cousas. Solicitaban cambios. Novas propostas máis aló dos mesmos de sempre, aqueles que se enquistaron no poder e nos afundiron no abismo no que hoxe nos atopamos. Os que cunha noxenta complicidade se foran alternando nun trono que corrompera ata as entrañas a aqueles que non viñan xa corruptos das súas casas. O pobo demandaba trocos. Unha alternativa á que aferrarse.

E as súas peticións foran escoitadas. Abofé que o foran. @s galeg@s podían elixir a alternativa que o nacionalismo leva toda a vida encarnando na contra do sistema establecido coas propostas de sempre. Coa promesa de traballar por e para a xente. Coa oferta dunha saída da crise pola esquerda, respectando os servizos públicos e potenciando os sectores productivos propios do país. Sempre coa nosa cultura por bandeira. Sempre co sentimento galeguista como elemento de confraternización.

Por outra banda, @s galeg@s podían ter escollido un proxecto nado dende a xenerosidade e co obxectivo de servir de fogar común para a esquerda deste país. Un proxecto no que unha das mentes máis brilantes que a nosa política xamáis deu, tendeu a man a todas aquelas forzas políticas, galeguistas e de esquerdas, que estivesen dispostas a facer un esforzo cedendo lixeiramente nos seus programas para unirse nunha fronte sólida e solidaria, que poida prantar cara con firmeza ás políticas antigalegas e antisociais do actual goberno nacional.

Tamén podían @s galeg@s terse decantado por outro proxecto nado para a ocasión, e que tamén foi concebido mediante a unión de forzas decididas a representar esa nova ferramenta que valla á sociedade galega para enfrontar a dictadura do capital. Un proxecto que veu a encher o baleiro existente no espazo reservado ó galeguismo de centro, no que se vexan reflectid@s @s galeguistas máis moderad@s que ata entón tiñan que optar por partidos de ámbito estatal ou nacionalismos máis á esquerda do seu ideario.

E así podería continuar enumerando as distintas opcións, podería seguir enunciando as diferentes alternativas existentes que o pobo solicitara, ata, por exemplo, as 21 candidaturas que se presentaron pola provincia de Pontevedra, que na Coruña foron 19, en Ourense 18 e en Lugo 16.

Xa o creo que era o momento. Co país sumido nun estado de precariedade que non se daba dende había 70 anos. Coa xante na rúa clamando polo cambio. Co instrumento preciso para iniciar ese cambio ó servizo desa xente. Coa idiosincrasia da nosa sociedade enfrontada irremisiblemente ós elementos opresores que tratan de erradicala.

Era o momento de da-lo paso cara adiante. De actuar con decisión, con afouteza. De rachar coas ataduras de tópicos e mentiras. De revolverse contra a manipulación. De darlle as costas a corruptos e deshonestos, a féridos e duros, imbéciles e escuros; e darlle o apoio ás alternativas demandadas, á xente que atendera as peticións do pobo. Ós bos e xenerosos.

Era, en definitiva, o momento de declarar a guerra ós ricos. De botar ós que gobernan exclusivamente para eles. De combater a tiranía do capital. De rebelarse contra humillacións e opresións. De berrar non ós que están do lado duns poucos privilexiados e na contra dunha maioría esmagante, esquecida e pisoteada nos seus dereitos máis básicos. E iso só podía acontecer se o domingo as xentes do meu país saían en masa a exercer o seu dereito ó voto, que entón máis que nunca non era un dereito, era unha obriga. E se votaban con tino.

Mais nada disto sucedeu. As enquisas, aquelas que dicían que o índice de participación ía ser moi baixo, estaban no certo. A xente quedou na casa. Non prestou o seu apoio a aqueles que a escoitaran, non escoitou a aqueles que lle prestaran o seu apoio. Os mesmos de sempre, aqueles que se enquistaron no poder e nos afundiron no abismo no que hoxe nos atopamos; os corruptos, deshonestos, féridos, duros, imbéciles e escuros; os que nos humillan e oprimen; es que gobernan para uns poucos privilexiados e na contra dunha maioría esmagante, renovaron maioría absoluta e obtiveron 3 escanos máis que catro anos atrás.

Ninguén sabe qué foi das xentes honestas, puras, para as que a palabra significa todo. Ninguén se explica en qué estaban pensando as xentes humildes, modestas, sinxelas. Nin rastro das xentes bravas, orgullosas, nin das traballadoras inesgotables.

Un non sabe qué ten que acontecer para que reaccionen, pero dá medo pensalo. Quizáis a que lles falte o prato de comida a eles, pode que non abonde con botar unha ollada ó seu redor e comprobar que lles falta a moit@s d@s seus/súas compatriotas. Ou pode que nin tan sequera se dignaran en botar esa ollada.

Por outra banda, é certo. A clase política debe facer unha reflexión máis aló, e atopar as cousas que se fixeron mal para non facerlle ver ó pobo a extrema gravidade da situación que atravesamos. Ou máis importante aínda: qué non se soubo ver do que o pobo demendaba para saír de tal situación. E, cómo non, debe tamén ollar cara adiante. Valorar o magnífico traballo realizado e os extraordinarios resultados obtidos por A.G.E. Aferrarse a el coma ó tremendo raio de esperanza que é, tomalo como referencia e a partires de aí traballar con máis dureza que nunca. Eu, pola miña conta, iso farei. Palabra.

O luns era un home afundido. Os nervios tornaran en desolación, a expectación mudara en desesperanza. Mais, por riba de tódalas cousas, estaba defraudado. Mentres paseaba pola Gran Muralla Chinesa, dúas mozas londiñenses, divertidas e bulideiras, presentáronseme, e unha preguntoume:

-¿De ónde es?

Eu baixei a vista ata o chan, e así permanecín durante uns eternos dez segundos. Deseguido erguín de novo a mirada, e craveina nos ollos da moza londiñense, que agardaba co xesto desconcertado.

O meu é un país moi pequerrechiño. Un país fermoso, bonito a rabiar. O país coa mellor comida, as mellores praias e a mellor troula do mundo. Un país habitado por xentes humildes…

Pequín. Se Mao erguera a cabeza…

Domingo 14 de outubro. Había unha vez unha cidade onde sempre locía o sol. O ceo estaba sempre despexado, e o aire era limpo e fresco. As súas xentes, alegres, educadas e ordeadas, estaban permanentemente prestas a axudar, sempre cun sorriso na faciana. Nesta cidade as diferencias sociais eran case que inapreciables, non existían pobres nin ricos. Todos gozaban das mesmas oportunidades para medrar. Ninguén se preocupaba polo material, pola moda, as grandes superficies e as marcas líderes do mercado non tiñan cabida dentro dos límites desta cidade de ensoño.

Nós, pola contra, aterramos en Pequín. Para que vos fagades unha idea, Pequín atópase no polo contrario daquela cidade, no punto diametralmente oposto, a 180º. Se por min fose comezaría agora mesmo a explicarvos o porqué de tan negativa percepción sobre a capital chinesa, mais, coma sempre adoito dicir, todo ó seu debido tempo.

O certo é que cando arribamos eran ó redor das 12:00 do mediodía. Coma prometera, Félix estaba a agardar por nós na porta de chegadas do aeroporto. Para quen non o coñeza, Félix é un amigo noso de Vigo, arquitecto de profesión, que coma tant@s e tant@s galeg@s, ante a falla de oportunidades no seu país, viuse na obriga de busca-los feixóns lonxe da súa terra. O que pasa é que a éste igual se lle foi das mans o concepto “lonxe”.

Había tempo que tiñamos algo apalabrado, mais cando contactamos con el ó ir achegándose a data da nosa arribada á China preguntando por un posible sitio onde hospedarnos, a súa resposta foi tan contundente coma gratificante. Con toda naturalidade, coma se non existise outra opción, ofreceunos o seu piso, o cal compartía cunha parella de californianos, Miranda e Chris.

Félix, o noso anfitrión na capital da China.

Foi a pequinesa unha estancia, coma temos feito algunha que outra vez, adicada a descansa-lo corpo trala tunda de dimesións considerables que supuxo a frenética visita a Xapón. E isto comprendeuno á perfección o noso amigo, que dende o primeiro segundo puxo tódolos medios dos que dispuña á nosa disposición, á disposición da causa de facer da nosa visita unha experiencia o máis grata posible. E sen dúbida que a súa compaña foi, de lonxe, o máis agradable da etapa pequinesa. Sempre magnánimo, sempre espléndido. Sempre coa solución ás nosas dúbidas por ofrecer, coa alternativa ás nosas frustracións por plantexar.

Canda el vivimos experiencias altamente revitalizantes, achegámonos lixeiramente á rutina da casa dende o punto máis impensable e menos propicio para elo. Fixemos botellón debatindo a política do país, falando de Fulanito e Menganita, lembrando historias vividas e soñando, pode que planexando outras por vivir. Vimos películas e series en galego. Fumos a ver o fútbol a un bar, cervexa en man e improperio na boca. O que se di o día a día das nosas vidas en Vigo, mais a uns poucos milleiros de quilómetros de distancia.

Grazas a Félix tamén coñecimos a xente do máis interesante. Foi o caso dunha amiga chinesa súa que nos presentou o mesmo día que chegamos. Facíase chamar Natasha -porque os chineses son así, preséntanse ós extranxeiros co nome en inglés que eles boamente traducen, cando non se rebautizan totalmente e inventan o nome que máis lles gusta-, e tiña unha historia ben peculiar ligada ó seu nacemento.

Hai varios anos que o goberno chinés só permite ter un fillo por parella, e a partires de aí, por cada un que teñan a maiores deben pagar unha cantidade de cartos bastante respectable.

Natasha non era a primoxénita, e os seus pais optaron por mantela agochada durante os seus primeiros anos de vida. Cando decidiron declarala, ésta xa contaba con dous anos, os mesmos que figuran de menos na súa partida de nacemento.

Natasha, a chinesa toliña que nos presentou Félix, de fondo.

E se o seu documento de identidade reflicte dous anos menos dos que realmente ten, xa non digamos a súa cabeciña. Un auténtico fervello, que non parou nin un instante de correr, brincar e amolar a Félix a base de petiscos, empurróns ou cambadelas.

Canda eles dous estivemos a pasear por unha especie de zoco, unha serie de rúas estreitiñas cheas de postos con comida ou pequenos artigos á venda. O tránsito por elas faise bastante complicado debido ó seu saturante fluxo de xente: Pequín estábanos a dar a benvida ó seu estilo.

Deste mercado na rúa decidimos ir visitar o Estadio Olímpico, o coñecido como “Niño de Paxaro”. Espectacular e moi atractivo o seu deseño, o cal realmente semella a apariencia dun niño, e tralo que se ubica a piscina olímpica. O deseño désta tampouco lle anda á zaga, e coa súa fachada formada a base de polígonos simula os típicos reflexos da auga dentro dun recinto pechado.

Niño de Paxaro.

A Piscina Olímpica.

Os primeiros pasos por Pequín non estaban a resultar doados. Os pequineses tratábannos con indiferencia no mellor dos casos, e movíanse a toda velocidade ó noso redor, formando un remuíño de caos mentres berraban, tocaban o claxon e se desgarraban a gorxa cuspindo, sen que nós comprendesemos nada do que estaba a acontecer. Aínda así, e sen telas todas connosco nin moito menos, o martes lanzámonos a coñecer Bei Jing. Comezamos pola Praza de Tian’anmen.

Praza de Tian’anmen.

Símbolo da China moderna, pasa por ser a praza de meirande extensión do mundo. Decorada con motivos de simboloxía comunista, coma as esculturas de traballadores e cidadáns chineses portando con orgullo armas e bandeiras da patria que locen en cada recuncho, e atravesada por unha estrada de alo menos seis carrís, a verdade é que o seu tamaño resulta impoñente.

Á outra beira da mencionada estrada, e presidida por un enorme retrato de Mao Tse Tung, amósase esplendorosa a porta Tian’anmen, a entrada sur á Cidade Prohibida. Construída en 1.420, a Cidade Prohibida foi a casa do goberno chinés durante a dinastía Ming e ata a fin da Qing. Supón outra desproporción descomunal de metros cadrados, e cruzando portal tras portal fumos adentrándonos en diferentes prazas ata topar con outra taquilla. Eu supuxen que sería a do Museo do Palacio, estamento que a día de hoxe rixe os designios de todo o complexo.

Con Mao Tse Tung ás nosas costas, nunha das entradas á Cidade Prohibida.

Decidimos pegar media volta e subir ó Parque Jing Shan, monte que se atopa onda a entrada norte da Cidade Prohibida, e dende onde se supón que hai unha boa perspectiva da mesma.

Mais, antes de chegar, Pequín aínda nos tiña preparada unha sorpresiña. De camiño, dúas mozas de aspecto atractivo, aseadiñas, detivéronse ante nós. Presentáronse, e ofrecéronse a acompañarnos no noso traxecto. Un, que para comezar non é de pedra, non viu nada sospeitoso en tal ofrecemento, e aceptamos de bo grao. Onde si que xa debimos detectar actividade fraudulenta foi cando pararon na porta dunha tenda de té e preguntáronnos se queriamos tomar algo con elas. Non o fixemos, e rematamos por pagar unha conta por valor dunha cantidade que vou a obviar pola vergoña que me dá. Despois de oito meses, víñannos de coa-lo primeiro calote da nosa viaxe, e non vexades cómo doeu. O sentimento de recelo hacia a China aumentaba por momentos.

Bufando, e co orto proído, iniciamos o ascenso ó Parque Jing Shan. As espectaculares vistas que da Cidade Prohibida ofrece o seu cumio acougaron un chisco a nosa rabia. Mais só un chisquiño.

A Cidade Prohibida dende Jing Shan.

Outra persoíña moi especial que coñecimos por Félix foi Lara. De orixe inglesa, Lara era pura dozura. Gañounos dende o primeiro instante cunha actitude aberta e divertida, e en todo momento que estivo connosco facilitounos o acoplamento a Pequín coa súa axuda e amabilidade.

Con ela estivemos de birras nun bar de rock situado nunha rúa ben bonita que transcorre onda o río, probamos o deleitoso parrulo á pequinesa, e o sábado 20 de outubro, contra a medianoite, estabamos os catro nun bar de deportes que a propia Lara se encargara de localizar para ver en directo o retorno do Celta tras cinco anos a un dos templos do fútbol, o Santiago Bernabéu. Resultado digno, aínda que a imaxe ofrecida non fose a do Celtiña que nós coñecemos. Amosámonos medorosos, traizoamo-lo noso estilo, e o peor de todo foi a sensación de que o Mandril nos gañou sen despeitearse, co freo de man posto.

Canda Lara, todo un amor de nena.

O día anterior ó Mandril – Celta, venres, empregarámolo en visitar o Palacio de Verán de Pequín. Construído no século XVIII, quedou totalmente destruído tras un ataque das tropas anglo-francesas durante a Segunda Guerra do Opio, e foi reconstruído por mandato da Emperatriz Cixi en 1.899.

Unha das numerosas pontes do Palacio de Verán.

Hoxe consiste nunha zona verde de máis de 300 hectáreas que se extenden á beira da lagoa artificial Kun Ming, e que conta con peiraos, pontes aquí e acolá ou teatros, todo para uso e desfrute dos pequineses.

Ademáis, nela tamén se poden visitar unhas ruínas, pertencentes ó que no seu día debeu de ser o antigo Palacio.

Espazo reservado ás ruínas no Palacio de Verán.

O luns, véspera da nosa partida da capital chinesa, foi o día que escollimos para facer a visita á Gran Muralla. Acordamos ás 07:00 da mañá. Na Galiza, 01:00 da madrugada do 21 ó 22 de outubro. Había pouco que se rematara de escrutar o cento por cento dos votos emitidos nas Eleccións ó Parlamento Galego 2.012. Nin que dicir ten que consultar os resultados dese cento por cento do escrutinio foi o primeiro que fixemos nada máis erguernos da cama. Cada un fixo a súa análise. Explicarei a miña e afondarei no tema na vindeira entrada.

Desolado, emprendín canda Cons e Félix, que nos acompañou ata a estación de buses, o camiño hacia a Gran Muralla Chinesa. Construída no século V a.C., posúe a absurda lonxitude de 8.850 quilómetros. E digo absurda porque, ó meu entendemento, carece de sentido por esaxerada, non alcanzo a imaxinar semellante distancia percorrida por unha muralla. Nove mil quilómetros, querid@s amig@s, é a distancia que separa Vigo de Karachi, a capital do Paquistán.

Aínda así, semellante barbaridade sen comparación, non alcanza para ser percibida dende o espazo exterior, como asegura o mito. Cunha altura de entre 6 e 7 metros, e de 4 a 5 metros de ancho, a súa visualización faise imposible. Ademáis, os 8.850 quilómetros da súa inverosímil lonxitude non son contínuos nin moito menos, xa que moitos deles están totalmente derruídos.

De todos xeitos, chegar a ela tras subir un considerable tramo de escadas produce un impacto contundente e instantáneo. Ollar cara adiante, ollar cara atrás, e comprobar cómo o seu trazo serpenteante ó longo do cumio das montañas non remata xamáis, faiche albergar unha moi lonxana idea do desproporcionado da súa lonxitude. Fíxome comprender o que debeu sentir Son Goku para chegar ó Planeta Kaito.

Tamén impacta o decatarse de que estás a camiñar sobre o meirande cemiterio do mundo. Din que máis de 10 millóns de traballadores faleceron na súa construcción, e que lonxe de ser soterrados cun mínimo de dignidade, utilizáronse como argamasa para consolidar a estrutura. Escalofriante pensar que poida ser certo.

Tras percorrer de cabo a rabo un dos tramos que se manteñen en pé, decidimos dar por finalizada a visita.

O martes 23 de outubro, ás 20:30, collimos o tren con destino Xi’an. Tren ó que chegamos ben xustiños, sobre a campá, tras un estresante traxecto dende a casa á estación canda Félix e Lara. Despedímonos dos dous. De Lara, un auténtico solete con quen pasamos intres realmente divertidos. E despedímonos de Félix, a persoa que nos achegou Galiza a Pequín. E mira que é complicado. El facilitounos exactamente o que precisabamos. Estabamos esgotados, e brindounos o descanso máis confortable. Precisabamos un pouco de aire da nosa terra, un chisquiño de achega ó noso sangue, e con el recuperamos dalgún xeito moitos dos nosos costumes, puxemos en práctica algunha rutina das nosas vidas galegas. Iso era xusto o que nos pedía o corpo. Moitas grazas, meu amigo.

Subimos no tren que nos había sacar de Pequín, unha cidade á que non nos acoplamos en ningún momento. E é que o carácter dos pequineses choca frontalmente co que nós entendemos por educación. O seu xeito de convivir en sociedade desespera, irrita, estresa. Son ruidosos, desordeados, caóticos. No trato son ásperos, agrios, déspotas.

Podería ser falta de entendemento, xa que a chinesa é unha cultura moi lonxana e diferente. Mais tamén o é a indonesia, e con eles non tivemos o menor problema de adaptación. Por non falar da cultura xaponesa, na cal nos mergullamos ata o máis fondo e nos fixeron sentir os homes máis felices do mundo. Pode ser que por aí veña algún dos motivos da nosa inadaptación. Saltar da perfección da cultura xaponesa ó absoluto caos que supón a sociedade chinesa foi coma descender do paraíso ó averno sen parada previa nin nada que amortigüe a caída. Pasamos do idílico mundo da piruleta ó máis recorrente dos nosos pesadelos. Foi, falando en termos celtistas, coma pasar de Umbro a Li Ning.

Tamén desagrada vivir in situ esa gran mentira coa que o goberno chinés xa só trata de enganar á súa poboación, xa que ante o resto do mundo non queda xeito de sustentala. A gran mentira que supoñen esas dúas realidades sobre as que baila a sociedade chinesa. Oficialmente, a China está rexida por un sistema comunista. Mais na práctica, o certo é que a realidade chinesa está corrompida polo capitalismo máis salvaxe, as entrañas da súa economía están intoxicadas polo consumismo máis voraz. Máis incluso que nos Estados Unidos, o icono deste sistema económico mortífero e nefasto.

E o máis preocupante non é isto. O que máis preocupa é que este consumismo compulsivo, este sistema arrollador e letal, botou raíces no máis fondo das vidas desta xente. O chinés converteuse nun ser egoísta, en alguén que vive por e para o seu enriquecemento e en cuxa mente non queda nin pegada de calquera outro valor. Viven obsesionados coas marcas. É imposible dar dez pasos sen atoparte o logotipo da mazá -verdadeiro ou non- impreso nos produtos máis absurdos. Non hai recanto que vires sen topar de fuciños a continuación cunha tenda de produtos de primeiras marcas.

E a consecuencia disto, como tod@s sabemos, é devastadora. Na China -alo menos en Pequín- non existe a clase media. Nin rastro dela. Paseando polas rúas só podes observar xente cun poder adquisitivo descomunal, desorbitado, insultante ata facerche sentir noxo ó comprobar que teñen que rebuscar para atopar ónde derrochar e despilfarrar os cartos; e baixo deles unha esmagante maioría, marxinada e esquecida, que tenta como pode sobrevivir, trata a duras penas de mante-la dignidade.

Foi moi triste e resultou duro comproba-lo estado desta sociedade. Mais non nos moveramos de Pequín. Esperemos que a cousa cambie conforme avanzamos pola China adiante. Seguinte proba: Xi’an.

Xapón. A quinta Bola Máxica non saíra da súa casa.

Xoves 4 de outubro. O aeroporto de Narita, ás aforas de Toquio, era testemuña da arribada dos emisarios calvarienses ó Xapón. Era pola mañá. A orde case robótica coa que se desprazaban os xaponeses topábase co andar errante e atolondrado co que os foráneos procurabamos algo de información en alfabeto latino para poder así atopar o camiño. Eran os nosos primeiros pasos nunha cultura tan sumamente lonxana e diferente, mais aínda así non foi complicado. Os xaponeses fixérono doado.

Figura dunha araña en “Roppongi Hills”.

O bus que collimos no aeroporto deixounos no centro de Toquio, e alí descendimos ó metro da capital xaponesa. Comezabamos a ser conscientes do funcionamento desta sociedade. A distribución das liñas, as indicacións, a frecuencia, a circulación da xente. Todo perfecto, todo impecable. Non tardamos en afacernos ós mecanismos do metro. Botamos o día en Roppongi, distrito toquiota onde tratamos sen éxito de arranxar o noso visado chinés, xa que a embaixada estaba pechada, e no serán desprazámonos a Meidaimae, en cuxa estación de tren concertaramos a nosa cita con Kouji.

Kouji era o noso anfitrión no Xapón. Na nosa estancia en México coñeceramos a Tomohito (si, xa sei que en Cuba hai unha chea de bares de copas con ese mesmo nome), Tomo para os amigos, quén se ofreceu a ser o noso embaixador no seu país á nosa chegada. Na súa casa non había espazo para tres, así que nos facilitou o contacto do seu amigo Kouji.

Dándolle ó “ramen” canda Tomo, no medio, e Kouji, á dereita.

Kouji, coma bo xaponés, estaba a agardar por nós na estación de Meidaimae con exquisita puntualidade. Presentóusenos con educación nun entrecortado pero correcto inglés, e decidimos ir a botar xuntos unha partida de dardos. No medio da mesma apareceu Tomo, e co equipo completo fumos a cear ramen primeiro, un dos pratos típicos xaponeses, e segundo a cubrir un dos trámites de obrigado cumprimeto no Xapón, nesta ocasión por mandato directo de Ruiz e Potri dende o Calvario: xogar ó Street Fighter nun salón recreativo xaponés.

Pese á miña destreza, que fai de min un dos grandes mestres do “Street Fighter” no Calvario, a tunda que papei ante un adversario xaponés tivo pouco de digno.

Tomo e Kouji, Kouji e Tomo. Un ofreceunos o contacto do outro, e o outro ofreceunos o seu humilde fogar durante toda a nosa estancia no país nipón. Os dous fixeron, como irei relatando ó longo do artigo, que unha etapa da viaxe que xa se presumía tremendamente agradable se convertise en inesquecible. Á intachable educación e enorme xenerosidade que como xaponeses se lles supón, a éstes dous hai que sumarlles importantes doses de diversión, de intelixencia, de perspicacia e tamén de agarimo. Non é o xaponés un pobo que se caracterice precisamente por exteriorizar en exceso os seus sentimentos hacia os demáis, pero Tomo, quizáis pola súa prolongada estadía en México, e Kouji, co paso do tempo e pode que por extensión, non tiñan reparo de ningún tipo á hora dar mostras do seu afecto hacia nós.

O cansanzo ocasionado pola falta de sono levounos a retirarnos a casa trala visita ó salón recreativo. Tivemos que redecorar o piso para facer sitio onde durmir nós e colocar as nosas mochilas, xa que o estudio de Kouji non excedía os 10 metros cadrados. Finalmente puidemos encaixar os nosos tatamis, que foi así cómo o noso anfitrión denominou á lámina de esparto que extendimos no chan e sobre a que durmimos ata que á mañá seguinte nos puxemos en funcionamento.

Asakusa, achegándonos ó templo.

O venres, tras arranxar o noso visado para poder acceder á China -nada menos ca 70 eurazos nos custou a broma que nos gastaron os nosos colegas chineses-, achegámonos ó distrito de Asakusa. Alí visitamos o templo que goza de máis fama dos que se atopan na cidade de Toquio: o Templo de Senso-ji. Cruzamos a súa entrada, custodiada á esquerda por Raijin, o deus do trebón, e á dereita por Fujin, o deus do vento. Pasamos onda unha especie de braseiro que os locais aproveitaban para respirar os seus fumes.

No Templo de Asakusa.

Os templos xaponeses, de tan recoñecible deseño pola súa traballada ornamentación e os seus tellados de picos ondulados. Tan sobrios e tan vistosos ó mesmo tempo. E, permitídeme que diga, dende o descoñecemento máis absoluto, tan semellantes entre eles. Seguramente non me deixe ver máis aló a mesma ignorancia que fai que afirmemos que tódolos orientais son iguais, pero esa foi a miña impresión.

Estivemos camiñando por un parque á beira do río Sumida, dende onde observamos a xigantesca torre Sky Tree, e ó seu carón a Asahi Beer Tower, na azotea da cal loce unha figura que tenta simbolizar a espuma da cervexa pero que máis ben semella un espermatozoide xigante. Tamén pode ser cousa da miña mente danada, diredes vós. Non vos falta razón.

Velaquí tendes a Torre “Sky Tree”, e á dereita a “Asahi Beer Tower”, coa súa espuma-esperma.

Deixamos atrás Asakusa, e dirixímonos ó distrito de Akihabara. A meca da electrónica en todo o país e, en extensión, de todo o mundo, en Akihabara tamén se dá cita a cara alternativa de Toquio. Paseando polas súas rúas tes a intensa sensación de estar a vivir dentro dunha serie anime, dun comic manga. A excentricidade e a extravagancia apodéranse do lugar e conviven con total naturalidade nas súas infinitas versións.

O distrito de Akihabara.

Por entre as mozas vestidas coma as típicas colexialas -a diferencia coas colexialas auténticas é palpable- camiña, case levita un tipo con peiteado estilo Eduardo Mans-Tesoiras paseando ó parrulo que ten por mascota. Hacia nós avanza un grupo de rapaces de roupaxes marcadamente góticas. O máis alto deles leva uns lentes de contacto que tinguen os seus ollos completamente de negro.

O últimamente tan acuñado termo friki cobra unha nova e superlativa dimensión en Akihabara. Xa no metro, o noso vagón vese invadido pola presenza dun cabaleiro, ben entrado na corentena, que porta con fachenda o seu disfraz de “gatiña”. O mesmo inclúe minisaia sexy, mandil, o rabo e a diadema coas orellas que se moven elas soas.

Coma se non ocorrese xa a cotío, Akihabara instala de xeito permanente no meu pensamento ós meus amigos do Calvario. Ambalasdúas beiras da rúa están atestadas de tendas con produtos de todo tipo e para tódolos gustos en relación ó mundo manga. Figuras de tódolos tamaños, comics e libros de todo grosor, obxectos pertencentes a personaxes de series que os máis postos no tema coñecen á perfección e que a min nin me soaban. Artigos, como digo, de toda índole que eles desfrutarían coma ninguén e saberían valorar coma é debido. Non me sae da cabeza o felices que serían paseando por Akihabara Juantxo, Potro, Brou, Gus, Nostris ou Dani entre outros.

“Mario World” en Akihabara.

Canda un dos protagonistas do meu videoxogo favorito, “Resident Evil”. Que eu tamén sei ser “friki” cando quero.

Era venres, e había que aproveitar que Tomo non traballaba ó día seguinte e dispuña de tempo para pasar canda nós. Ceamos os catro xuntos nun restaurante de sushi, para posteriormente degustar os licores clásicos nipóns nun bar de copas. Foi aquí, coa cunca na man, onde chegamos ó punto álxido de consciencia do que representa a mentalidade, a ética do pensamento xaponés, da súa cultura. Percibindo a sociedade sempre dende un punto de vista colectivo, grupal. Cedendo nas pretensións individuais ata chegar a obvialas en moitos casos. Colocando como valores de base a xenerosidade e a modestia. Abraiados nos deixaron as conversas que mantivemos cos nosos dous amigos. Rematamos a noite ó estilo galego, bebendo un cartón -e cando digo cartón quero dicir cartón, e non botella- de sake na rúa e dialogando con milleiros de descoñecidos.

Facendo unha onda vital masiva canda os nosos amigos e unha chea de descoñecidos.

Mais o máxico da noite xaponesa do venres non me ía desviar das miñas obrigas. Ás 04:30 da madrugada, 21:30 en Balaídos, o Celta afrontaba un duro test que puña a proba o proxecto do equipo na máxima categoría. Vitoria xusta e merecida por 2 a 0 ante o Sevilla, un rival con galóns, que non fai senón ratificar que este Celta está capacitado de sobra para competir na Primeira División e facerlle fronte a calquera rival.

O sábado adicámolo a pasear por Shibuya. O de Shibuya é un dos distritos comerciais de Toquio. Ateigadiño de enormes complexos comerciais, tamén supón o epicentro da moda toquiota, e percorrendo as súas rúas evidénciase un nivel de vida bastante máis elevado que no resto da cidade.

Mais o punto máis recoñecido de Shibuya, e pode que de todo Toquio, é o famoso cruzamento no que conflúen catro direccións, ó que chaman Scramble Kousaten. Dis que o cruzamento máis concorrido do planeta, o semáforo ábrese para os catro puntos ó mesmo tempo, o que permite unha invasión masiva de xente que visto dende a altura conforma pouco menos ca un fenómeno semellante a unha estampida.

O famoso cruzamento de Shibuya, o máis concorrido do mundo.

Vivido dende dentro, observar na outra beira á masa de xente coa que te vas cruzar mentres agardas polo semáforo faiche sentir unha especie de William Wallace. Non puiden evitar situarme enfronte do meu bando e soltarlles unha arenga para motivalos ante a inminente confrontación. Definitivamente, algo imposible de reproducir en calquera outro país sen sufrir varias baixas en cada paso.

Ó saír de Shibuya tamén dimos unha volta por Shinjuku. É o distrito comercial por excelencia da capital, e, sen chegar ós niveis de diversidade de Akihabara, tamén aquí se dá cita boa parte da versión excéntrica toquiota.

Para o domingo tiñamos planeada a visita a Yokohama, onde chegamos pola mañanciña cedo. A marítima cidade de Yokohama, que a día de hoxe pertence á área metropolitana de Toquio ó atoparse tan só a 30 quilómetros do centro da mesma, é o segundo núcleo poblacional do Xapón, e outórganlle ó redor de 4 millóns de habitantes.

Yokohama.

No posto de información da estación de autobuses sinaláronnos os principais puntos de interese e actividades que se celebraban ese domingo, tralo cal nos puxemos inmediatamente ó chollo. Dimos un longo paseo ben pegadiños ó mar ó longo do cal paramos a desfrutar dun concerto de jazz que estaban a dar uns rapaces de colexio.

Pasamos por unha rúa, curtada ó tráfico para a ocasión, ateigada de diferentes postos que ofrecían actividades completamente diferentes entre eles, dende un onde aprendían a facer os primeiros auxilios ata outro onde tiñan organizada unha carreira de mascotas, a cada cal máis simpática ca anterior.

Carreira de mascotas nas rúas de Yokohama.

Atopámonos co Yokohama Stadium, nos arredores do cal paramos nun posto de comida coreana para degustar algo ó que eles denominaron “pizza coreana”, e que estaba ben rico. Tratei de comunicarme cun par de coreanos para comentarlles que no meu equipo xoga actualmente o capitán da súa selección, pero parece ser que o meu coreano non alcanza nin para facerme entender neses termos.

A piques de degustar a gastronomía dos compatriotas do noso Park Chu Young.

Finalmente dimos cun gran parque, onde á nosa chegada nos advertiran da existencia dunha feira de comidas internacionais. E dado o noso gusto pola degustación de todo tipo de alimentos e os bos prezos das mesmas, lanzámonos a por elo. Catamos comidas de moitas nacionalidades, entre elas peruana, e observamos algunha que outra actuación interesante, coma a dun mozo facendo todo tipo de equilibrios imposibles sobre unha torre de cadeiras, e algunha que outra deplorable, coma a duns tunos que previamente estaban a vender paella no seu posto.

Xa de retirada pasamos polo porto, o máis importante de Xapón, o cal ofrece unha bonita vista da liña de rañaceos da cidade, coa súa nora incluída, todo decorado cunha iluminación de cores escollida con gusto, nada que ver co estilo Las Vegas.

Vista de Yokohama dende o seu porto.

O martes, mentres eu ficaba na casa un pouco para descansar, un pouco para aforrar, pero sobre todo para escribir, Cons desprazouse á cidade de Kamakura. É Kamakura unha cidade de grande importancia histórica, chegando incluso a ser a capital do país hai non sei cántos centos de anos.

Templo de Kencho-ji, en Kamakura.

E é Kamakura unha cidade que ofrece diversos puntos de grande interese, como pode ser o Templo de Kencho-ji, a enorme estatua de Amida Buddha ou a praia de Yuigahama.

Foi para os dous días seguintes para cando deixamos a visita gorda. A noite do martes ó mércores pasámola no bus para amencer en Osaka. Situada á beira da bahía do mesmo nome, Osaka é a terceira cidade de Xapón en canto a poboación, e supón o centro económico do país nipón. Moderna, como non podía ser de outro xeito, puxante e bulideira, unha vez nela saímos á procura do Castelo de Osaka, o primeiro dos puntos de visita obrigada da cidade.

Pozo e muralla do Castelo de Osaka.

Trátase dun castelo ubicado no medio dun parque enorme, rodeado por unha muralla e ésta á súa vez por un pozo de auga. Son ben bonitas as fotos que permite tirar de parte da construcción reflectida na auga do pozo, e máis bonita debe ser a estampa en primavera, coas típicas flores rosas xaponesas por todas partes enchendo o parque co manto dos deus pétalos. Vin fotos no folleto turístico do lugar, e asegúrovos que si o é.

O propio Castelo de Osaka.

Do castelo achegámonos ó Templo de Shitenno-ji. O templo budista máis antigo do Xapón, presenta unha torre ben alta no centro do complexo… e a verdade é que pouco máis vos podo narrar sobre el debido ó meu problema de percepción que antes vos comentaba, a causa do cal tódolos templos budistas me parecen iguais.

Shitenno-ji. Para min, todo un paleto na materia, un de tantos.

Estivemos camiñando polo porto, que coma no caso de Yokohama tamén conta coa súa nora, e observamos o Museo Marítimo, con deseño en forma de cúpula. E do porto dirixímonos ó distrito de Dotonbori. E Dotonbori, queridas xentiñas miñas, de todo o que visitamos do fantástico país que é Xapón, foi un dos puntos que máis nos impactou.

Museo Marítimo de Osaka.

Pódese dicir que é o Akihabara de Osaka, pero eu diría que máis besta. Consta dunha rúa que avanza ó longo dunha canle cruzada por varias pontes, e curtada perpendicularmente por unha chea de rúas peonís, todas elas de carácter comercial.

Dotonbori.

O punto máis concorrido e famoso é un bombardeo publicitario a base de luces e neóns, con pantallas luminosas xigantes incluídas, ó máis puro estilo Times Square. Nas rúas paralelas os letreiros dos restaurantes cobran vida, e algúns, coma no caso da nécora dunha marisquería, ademáis de estar en 3 dimensións, move as patas e os olliños dun xeito realmente simpático.

Zona de restaurantes de Dotonbori, co seu centolo xigante móbil.

Polo demáis, como dixen, todo garda a mesma liña que Akihabara. Tendas manga aquí e alá, xente peculiar abordándote dende tódalas direccións, e algún que outro salón recreativo espectacularmente futurista, con videoxogos de funcionamento inverosímil.

Co xesto desencaixado ante tanta información impactante, vímonos na obriga de abandonar Osaka, xa que ó día seguinte había que visitar o Monte Fuji. Para elo debiamos decidir cál era o punto idóneo para observalo, cál era a poboación á que debiamos desprazarnos dende a estación de Osaka.

Nesas andabamos, tentando descifrar un panel en letras xaponesas no que era de supor que aparecían os distintos destinos dende Osaka, cando de súpeto se nos achegou un señor para preguntarnos, no inglés máis básico, en qué podía axudarnos, atraído pola cara de polbos en garaxe que debiamos ter.

Cando conseguimos facerlle entender a nosa situación, colleunos da man e levounos á oficina de venda de billetes. Alí botou un cacho longo falando coas dependentas, ata que entre tod@s decidiron enviarnos a Shizuoka. Foi entón cando outro señor de avanzada idade, e que tamén tiña algunha noción de inglés, ó escoitar o nome da localidade, comentoulle ó primeiro que Shizuoka era tamén o seu destino, que podía retirarse, que xa se encargaba el de acompañarnos. A situación comezaba a sobrepasarnos.

Pero o máis incrible estaba aínda por chegar. Efectivamente o señor colleu o mesmo bus ca nós hacia Shizuoka, e unha vez alí, guiounos e meteuse canda nós no tren de cercanías ata Fujinomiya, unha localidade que medra ó pé do Monte Fuji. Cando chegamos, ó baixarse do tren, e cando viramos a cabeza ollando cara el para que emprendese a marcha canda nós hacia a montaña, o noso guía estábase a despedir de nós, xa que debía poñer rumbo a Toquio. Chegara ata Fujinomiya únicamente para acompañarnos, para asegurarse de deixarnos no sitio exacto que nós andabamos a procurar.

Podería falar longo e tendido das sensacións que tamaño altruísmo provocou en min, pero prefiro que vós mesmos extraiades as vosas propias conclusións. Impresionante.

Así que nada, unha vez máis cos ollos coma pratos, arrincamos cara o lago Tanuki, o sitio escollido para face-la reportaxe gráfica do Fuji.

Lago Tanuki, co Fuji de fondo.

Alcanzando case que os 4.000 metros no seu cumio, o Monte Fuji é considerado un dos símbolos máis representativos do Xapón. É o pico, o punto máis elevado do país, e é posible observalo dende múltiples emprazamentos, incluso dende Toquio se o día está despexado.

A súa presenza, incluso dende a lonxanía, é magnífica. Garda unha simetría case perfecta entre as súas saias, o cal unido a que no intre do ano no que o estabamos a visitar non estaba nevado no seu cumio, circunstancia que se dá durante moi escasas datas, daba a impresión de estar posto alí de xeito artificial, de ser calquera cousa agás un accidente xeográfico natural. Demasiado perfecto, a súa imaxe é demasiado súbita, no medio dun entorno antónimo por plano e homoxéneo.

Por outra banda, o punto de observación escollido resultou ser ideal. O ceo foi clarexando co paso do tempo trala nosa temperá chegada, e rematou por amosarse impoluto. A luz do sol rebotaba nas quedas augas do Tanuki, e o reflexo do Fuji era unha copia exacta da súa imaxe. Dimos unha volta rodeando o lago enteiro, e decidimos emprende-lo camiño de volta a Toquio, tras dous días de actividade frenética, case sen durmir e cunha barbaridade de quilómetros nas pernas.

O magnífico Monte Fuji.

Era de noite cando, o xoves, chegabamos á estación de Meidaimae para retornar á casa de Kouji.

Xa só nos restaban dous días en Toquio. Únicamente dous días máis en Xapón, un país do que, pouco a pouco, e ser apenas decatarnos, namoraramos por completo. E para esa recta final estabamos todos, xa que era fin de semana, o cal permitía que Tomo puidese unirse ós nosos plans. ¿E en qué consistiron os nosos plans para os dous últimos días? Pois en crapulear pola noite. Exclusivamente.

O venres comezámolo no-los dous canda Tomo nun bar de copas tradicionalmente frecuentado por estranxeiros, cita á cal non tardou en unirse Kouji canda dúas amigas. Máis adiante os que non tardamos fumos o resto en decidir continuar a noite de novo cun cartón de sake pululando polas rúas. Pasámolo en grande os seis, e como guinda rematamos por meternos nun bar para ver o amigable que en Saint Denis disputaron as seleccións de fútbol de Francia e Xapón. Sorprendinme a min mesmo celebrando o único gol do partido, o que lle daba a vitoria a Xapón, case coma se dun gol da selección galega se tratase, e liderando os cánticos dos presentes no bar ó berro de Nippon, Nippon!

Trouleando canda os nosos amigos e anfitrións.

O día seguinte, sábado, era o derradeiro da etapa xaponesa. Aínda cos corpos mallados pola festa do día anterior, a cita era ineludible. Eran preto das 20:00 do serán cando nos diriximos irremisiblemente hacia un karaoke. A misión estaba clara. Non podía deixar só a Amir García coma o único galego, o único vigués que gañase o recoñecemento dos xaponeses por cantar a canción de As Bolas Máxicas no seu país de orixe, e en galego.

O intre máis agardado. “¡Temos que buscar, a Bola do Dragón…!”

O destino era certo, e non fixen nada por impedilo. Deixei a ialma e a gorxa no envite. Fíxeno con toda a miña paixón. O resultado foi máis que cuestionable, mais iso só o poderán avaliar os alí presentes, mail@s privilexiad@s -máis ben coitad@s- que vaian visualizar os vídeos que do histórico momento se gravaron.

Despois de abandonar o karaoke, no mesmo bar de copas para foráneos da noite anterior, coñecimos a dúas mociñas locais. Unha non teño nin idea de cómo se chamaba. Creo que de feito non cheguei a sabelo nunca. A outra, Luna, era unha monequiña de risa doada e melódica, fina figura e viva ollada. Non teño a máis remota idea de qué significa nin unha soa das palabras que saíron dos seus doces beizos, pero quero imaxinar que eran comentarios inxeniosos e intelixentes. Iso semellaba. Escápanme suspiros mentres escribo estas liñas. O meu corazón será por sempre de Estrella. De Luna, perdón.

A do puchiño e Estrella. Digo, Venus. ¡Ai, Luna, home!

Tras unha nova sesión de karaoke, desta volta na compaña de Venus e da súa amiga da cal sempre descoñecín o seu nome, e co ceo xa clarexando, chegou o momento de emprende-lo camiño a casa para recolle-las mochilas e tirar para o aeroporto. Na estación de Shibuya despedímonos de Tomo. Grazas por todo, pequeno amigo. Pola túa compaña, as túas risas, a túa inmensa amabilidade. Por achegarnos a cultura do teu país, grazas á cal aprendimos o impagable. Verémonos en futuras datas. Non o dubido.

Na estación de Meidaimae despedímonos da miña namorada, Osa Menor. Grazas por… bueno, ti xa sabes por qué. E na súa casa despedímonos do noso anfitrión. Grazas pola túa hospitalidade, Kouji. Pola túa xenerosidade, polas túas ansias de aprender e por todo o que nos aprendiches. Crack & Genius -así nos autodenominabamos- teñen aínda moitas misións por cumprir, xa o sabes.

A nosa derradeira noite no Xapón.

Como xa dixen, a nosa estancia en Toquio, formidable, non o tería sido nin a metade de non ser por estes dous fenómenos ós que lles debemos unha barbaridade.

Xa con saudade no peito ante a inminente partida, e cos primeiros raios de luz, camiñamos hacia o aeroporto. Despedímonos de Xapón. Unha sociedade que acariña a perfección coa punta dos dedos. Con toda seguridade o país máis desenvolvido, o máis avanzado do planeta en múltiples eidos, coma o tecnolóxico, o cívico ou no que atingue a seguridade.

Sen dúbida o pobo máis organizado do mundo. Todo garda unha orde escrupulosa, meticulosa. Todo está deseñado, indicado e conectado cunha exactitude matemática, milimétrica. A importancia capital que á honra lle outorga o seu código de valores fai da xaponesa unha sociedade dunha honestidade brutal. Dos once días que botamos en Toquio non fechamos a porta da casa nin un.

Unha sociedade noble, xenerosa, solidaria. Ninguén fala nin papa de inglés, pero iso non lles impedirá cercionarse de que vas chegar ó sitio polo que lles preguntaches, chegando incluso, por exemplo, a acompañarte pouco menos que collido da man durante 200 metros dende unha estación de metro ata a entrada da rúa que procurabas. Por non lembrar o exemplo máis esaxerado que nos aconteceu, o do señor que dende Shizuoka nos acompañou ata Fujinomiya, e unha vez chegados, pegou a volta e puxo rumbo a Toquio.

Unha sociedade dunha ética admirable. Lembro a noite na que falabamos con Kouji e Tomo da historia das nosas culturas, e recupero a cara de parvo que nos quedou cando, diante dun vaso de sake, os dous afirmábannos con total naturalidade que o pobo xaponés non lle garda rencor algún ós E.UA. polas barbaries de Hiroshima e Nagasaki. Eles tiveron, recoñecen, parte de culpa por ter atacado previamente Pearl Harbor.

Unha sociedade alegre, riseira, que se sabe divertir unha vez que aparca as súas obrigas. Vaia se se saben divertir @s xaponeses/as. A sociedade xaponesa é, querid@s amig@s, como dixen nun principio, unha sociedade case que perfecta. Pero non perfecta coma a neocelandesa, unha perfección que che empurra a transgredila por repelente, porque dá a sensación de ser pura fachada. A perfección da sociedade xaponesa convídache a ser partícipe dela, anímache a respectar e imitar as súas normas e automatismos. Porque está enfocada, está construída dende a humildade máis fonda, dende a modestia máis absoluta.

É por isto, e por outras moitas cousas, polo que lle concedo a Xapón a miña quinta Bola Máxica. Mais desta volta, esta Bola non a atopei eu só. Esta Bola atopeina canda moitos dos meus amigos. Esta Bola atopárona Juantxo, Brou, Potro, Gus, Dani, tan amantes da arte gráfica comercial xaponesa. Atopouna Nostris, que dende pequeno co karate leva toda a súa vida interesado na cultura nipona.

Porque eles si saben valorar un aspecto tan importante e tan característico deste fenomenal pobo. Porque se eu gocei da miña estancia neste país, só imaxinarme o que eles poderían ter desfrutado fixo que apreciera cada intre con meirande detemento, con mellor detalle.

Foron eles os que camiñaron diante miña, os que me guiaron ata chegar todos xuntos ata a porta dunha construcción esférica, sobre a cal, en grandes letras, locían as palabras “Capsule Corporation”. Foron eles os que falaron cunha moza de cabelo azul, de trato e xesto amables, a cal rematou por entregarlles a Bola Máxica.

Deica sempre, Xapón. Nunca esquecerei os días que pasei onda ti.