Indonesia, a toma de contacto coa outra historia da civilización.

Mércores 19 de setembro. A etapa asiática da Volta ó Mundo, a definitiva, quedaba inaugurada cando entre lusco e fusco aterrabamos na capital de Indonesia, Iacarta, unha das cidades máis poboadas do planeta.

Dis que en Iacarta hai que andar con ollo, que como te despistes pódente desplumar antes de que te deas de conta. O mesmo conto que levamos escoitando dende o primeiro día cada vez que pisamos unha grande cidade. O que xa me colleu máis de improvisto foi que as que me tentasen roubar fosen as mesmas autoridades.

O esperpento tivo lugar na aduana, cando fun a estampar o selo de entrada no país. O encargado de concederme o permiso para ingresar en Indonesia pediume que lle amosara o billete de saída, e cando lle dixen que non o tiña, o tipo viu un filón. Xa tiña a excusa perfecta para extorsionarme. Non importaba que lle tratase de explicar que posuía un billete electrónico, que non o tiña físicamente. Non escoitaba cando lle dicía que el mesmo, co ordenador que tiña diante dos seus fuciños, podía comprobalo. Negábase, e non paraba de repetirme que tiña que marchar de volta ó meu país.

Evidentemente eu non tiña pensado facelo, e ante a miña insistencia “accedeu” a concederme o ingreso se lle entregaba un millón e medio de rupias, algo máis de 120€. Comido pola rabia e a impotencia resigneime a retira-los cartos no caixeiro máis achegado. Mais antes de emprende-los camiño de volta onda o militar corrupto, Cons preguntoume por qué non trataba de imprimi-lo billete no mostrador dunha das compañías de voos. Non puiden acceder a eles, xa que antes debía pasa-lo control de equipaxe, pero atopei unha alternativa: a oficina de turismo.

Alí, con toda a amabilidade do mundo, sacáronme unha copia, e puiden recrearme observando a cara de frustración do corrupto da aduana cando me viu achegándome co billete impreso na man. Crédeme que me resultou ben grato.

Insignificante exemplo do que pode ser o tráfico en Indonesia.

Afortunadamente este desagradable incidente non creou prexuízos na miña cabeza con respecto @s indonesi@s. E digo afortunadamente porque a partires dese intre cada habitante deste peculiar país co que establecimos contacto causounos unha impresión inmellorable. De rasgos chineses e hindúes a partes iguais, mais de ampla maioría musulmá. Eu chámolles morochindios. Ubicados na Asia máis alonxada de occidente, mais a súa escritura utiliza o alfabeto latino, nada de caracteres asiáticos nin árabes. Curiosa e atractiva mistura a que ofrece a cultura indonesia, non hai dúbida.

Dende o aeroporto tomamos un autobús público que nos achegou ó centro da cidade, e de alí un taxi ó noso hostel. O escollido foi o Six Degrees. Seguindo os consellos de tódol@s nos@s coñecid@s que visitaron o país, ó día seguinte tiñamos pensado fuxir do balbordo e o caos de Iacarta. Pasamos a xornada xestionando na embaixada española os trámites para poder votar por correo nas Eleccións Galegas, xa que non seremos nós os que perdamos a posibilidade de o 21 de outubro sumarnos ó ilusionante e indispensable cambio que @s galeg@s temos a oportunidade de orixinar no noso país, e unha vez rematadas as xestións, entrada a noitiña, puxemos rumbo a Yogyakarta, unha pequena poboación ó leste da illa de Xava.

Yogyakarta.

Despois dunha travesía en tren que levou toda a noite, chegamos a ela a primeira hora da mañá. Botamos unha soneca no Venezia Garden, aloxamento que nos recomendaran no noso hostel de Iacarta, e contra a tardiña dispuxémonos a pasear un chisco por aquela vila que prometía encanto. E abofé que o ten. Quixemos visitar o Templo de Auga. Estaba pechado. Mais non importou. A volta por Yogyakarta resultou igualmente gratificante.

As xentes, que ateigan as saturadísimas rúas da cidade, ollaban para nós case coma se fosemos visitantes de outro planeta. Non tiña máis ca devolverlles a ollada e esbozar un lixeiro sorriso para que se desfixeran en efusivos saúdos e tentativas de comunicación. Xa non digamos se lles dirixía algunha palabra no seu idioma.

Nunca esquecerei o xesto dunha velliña que estaba sentada no chan, encorvadiña, agarrotada, engurradiña coma unha pasa, á que, tras decatarme de que cravara os seus pequenos ollos en min, chapurreeille un “apa kabar?” (¿cómo está?). Debuxou na súa faciana, cos seus diminutos ollos tornados en pratos e a boca aberta de par en par, un aceno de inmensa sorpresa, de admiración, de ilusión, de perfecta inocencia, e con el inmutable foime seguindo ata que desaparecín entre a multitude. Foi formidable.

Templo de Borobudur.

Para o sábado decidimos ir a coñecer o Templo de Borobudur, un dos destinos de obrigada visita estando en Yogyakarta. E a verdade é que o sitio non defrauda. Construído entre os séculos VII e VIII, o templo en si érguese en forma de pirámide, formando en varias alturas comunicadas por escadas.

No Templo de Borobudur.

E en cada unha desas alturas, unha sucesión de campás xigantes de pedra, que agochan no seu interior unhas figuras de inconfundible apariencia asiática, eu diría que de curte budista.

E todo elo ubicado no medio dunha extensión enorme sementada de palmeiras, e flanqueada por montañas tanto ó norte coma ó sur. O albor en semellante emprazamento debe ser realmente espectacular, coa luz coándose entre as palmeiras e iluminando o templo dende as montañas.

De volta ó Venezia Garden había cita coa Liga BB… coa Primeira División. O Xetafe de Luis García rendía visita ó Templo de Fragoso, que non ten 1.200 anos coma o de Borobudur, pero aí lle anda. En canto a figuras budistas, non coñezo a tendencia relixiosa de Park, pero a súa aparición sen dúbida foi milagreira. Celta 2 -Xetafe 1, con actuacións estelares dos recén chegados, ademáis do coreano, tamén de Augusto e sobre todo de Krohn Dehli.

Para o domingo, e dado que ó día seguinte tiñamos programada a nosa partida a Bali, decidimos tomar o día de relax. Pasámolo ciscados cal lagartos no hostel, e a remollo na súa pisciniña. Para o que si nos deu foi para coñecer a Raffaele, un italiano de Ferrara, preto de Venezia, que estaba a facer unha Volta ó Mundo case idéntica á nosa.

Era Raffa un tipo extrovertido, alegre, optimista. Sempre pensaba en positivo. Un día pensou en facer unha viaxe por Asia. Mudou o plan polo de facer a Volta ó Mundo tras sufrir dous colapsos por mor da reacción dunha vacina xusto antes de saír, que o tiveron ás portas da morte. Iso é interpretar un sinal, o resto son parvadas.

Raffaele.

Como dixen, o luns deberiamos ter partido hacia Bali. Mai non puido ser. O autobús que tiña que recollernos no noso hostel esqueceuse de nós. Así de triste, así de claro. Non nos importou. Iamos sobrados de tempo, sairíamos ó día seguinte, e esa noite de hostel era de balde, o que a min persoalmente veume de perlas. Xa podían esquecerse de recollerme tódolos días durante un mes enteiro. Fatal para a autoestima, excelente para o peto. Cuestión de prioridades do momento.

Mais, para frustración dun servidor, o martes non se esqueceron de nós. Ás 07:30 da mañá recolléronnos na porta do Venezia Garden, e montamos nunha micro con destino ó volcán de Bromo, primeira das dúas paradas que tiñamos fixadas antes da chegada a Denpasar, cidade máis poboada da illa de Bali. Foi xa coa noite enriba cando chegamos á aldeíña que medra ó pé do volcán que habiamos visitar ó día seguinte.

Alborada no val ós pes do volcán Bromo.

E para facelo existían dúas opcións: ou ben a pé, ou ben nun jeep que te achegaba ó cumio dunha montaña dende onde observar o volcán e o seu val, para posteriormente facer o ascenso ó mesmo de igual xeito. A segunda valía non sei cántos centos de miles de rupias, así que optamos pola primeira. Ademáis ésta permitía durmir media horiña máis. Algo insignificante, diredes vós, mais cando esa media hora supón a diferencia entre as 03:30 e as 04:00 da madrugada, xa vai adquirindo algo de importancia.

Indonesia, tamén conquistada.

Aínda así, non desfrutamos dela. Ás 03:30 malladas tiñamos a unha recua de morochindios petando na nosa porta para preguntarnos se iamos en jeep ou a pé. O primeiro levou un gruñido, un desagradable son gutural por resposta. Ó segundo resposteille cun berro. O terceiro levou un “espertadorazo” na cabeza. Ó cuarto podédeslle preguntar vós. Aconséllovos que para facelo utilicedes unha ouija.

Vista dende o cumio do Bromo.

Mal que ben, ás 04:00 estabamos en marcha, prestos para visitar o volcán de Bromo. Polo camiño coñecimos a Juliette e a Amandine, dúas francesiñas de Lyon que andaban de visita por Indonesia e as illas do Índico. Eran intelixentes, de conversa ben interesante, e tiñan un humor no que se percibía un sarcasmo que deixaba certo arrecendo á retranca galega.

Amandine á esquerda e Juliette á dereita.

Con elas puxemos rumbo conxunto ó volcán, e con elas perdímonos unha manchea de veces. Porque o camiño non tiña ningún tipo de indicación, e porque as xentes ás que lles preguntamos indicáronnos a dirección incorrecta intencionadamente para que, ó sentirnos perdidos, lles alugasemos un cabalo. Ocorréronseme varias cousas que os seus cabalos lles poderían ter feito ós desgraciados dos seus donos.

Chegamos a coroar o alto do volcán xusto a tempo para a saída do sol. Impresionounos observar dende arriba o cráter fumegante que aló embaixo ameazaba aínda durmido. E impresionou o albor, que ó mesmo tempo que iluminou o volcán, descubriu unha intensa brétema que cubría gran parte do val, unha brétema que se deitaba ós pés do mesmo, xusto á altura do chan.

Cráter do volcán Bromo.

Cando decidimos retornar, almorzamos os catro xuntos, pegámonos unha ducha, e de volta á micro, nesta ocasión para poñer rumbo a Ijen, o segundo dos destinos previos á illa de Bali. Unha vez máis chegamos coa noite sobre nós. Ceamos algo rápido e deitámonos a durmir, xa que ó día seguinte si que non había elección: había que erguerse ás 03:30 da madrugada. Non saía da cama a horas tan absurdas dende que traballaba en Carrefour, no posto de entrada de mercadorías. Ás 03:30 da mañá xa non é que non estean postas as rúas. É que ás 03:30 non está posto nin Pocholo.

Subindo ó volcán Ijen.

Xuntámonos de novo coas nosas francesiñas, e alá tiramos os catro xuntos por Ijen para arriba. Este ascenso leva máis tempo que o de Bromo, e polo tanto máis esforzo. Unha hora estivemos subindo pola súa cara menos empinada, mais, cando chegamos ó cumio, unha ve máis a suor verquida pagou a pena. Certamente espectaculares as vistas que ofrece do esu interior o volcán de Ijen.

No cumio do volcán.

Unha lagoa en toda regra anega as súas entrañas, e unha nube de fume ascendente lembra a actividade xeotérmica que alí dentro se dá de xeito natural. Traballadores van e veñen, ascenden e descenden o volcán cargados no seu lombo con dous cestos de 40 quilos cada un de pedras de azufre extraídas da mina ubicada no interior do volcán. O prezo que obteñen por cada cesto non o vou publicar aquí. Pon os pelos de punta.

Unha imaxe, máis que mil palabras.

Decidimos baixar nós tamén ó cráter onde estas xentes traballan na mina de azufre. O descenso non é doado, o que fai valorar aínda máis a súa laboura. Ó descenso só nos animamos Amandine e máis eu, por un camiño, e Cons, que optou por outro máis á esquerda da lagoa. Cando chegamos ó pé da mesma, non puidemos máis ca permanecer un par de minutos. A nube de fume procedente do interior do cráter intensificouse de tal xeito que o cubriu todo e encheu o aire de sulfuro.

Amandine, reclutada para a causa.

Iniciamos unha fuxida desesperada, pois a respiración era dificultosa e a visibilidade case nula. Cando polo camiño vin a traballadores axeonllados, tusindo e vomitando, de verdade que pasei medo. Detívenme no medio do ascenso tras respirar un pouco de aire fresco, pero unha nova nube de sulfuro obrigoume a emprender de novo a fuxida.

Cando, finalmente, alcanzamos de novo o cumio do volcán e puidemos respirar aire puro, a gorxa quimaba, os ollos choraban e o nariz moqueaba unha auga dun cheiro ácido. Insisto en que o pasei mal durante uns minutos. Pero conseguín sobrevivir, e tamaña heroicidade, mellor ca min, que son un soso, nárrana as crónicas épicas do día:

“Iniciou Alvarellos Wallace o descenso ó máis fondo da boca mesma do inferno, sen importarlle o máis mínimo os inminentes perigos que tan heróica acción entrañaban. Os seus pasos debían ser certos, pois ata as pedras posúen maldade no averno, son escorregadizas, invitan á caída.

Coa firmeza e seguridade que lle outorga a súa musculatura privilexiada, o noso heroe conqueriu chegar ó corazón do abismo. Alí vagaban os condenados, sen rumbo, desnortados, cos ollos afundidos, a mirada perdida. Coa pel pendurando carente de carne, por pernas dous finos ósos resignados a non descansar en toda a eternidade. Presos das súas maldades. A Alvarellos pareceulle distinguir unha figura coñecida entre a néboa: era Núñez Feijóo.

De súpeto, o chan comezou a tremer. O inferno decatárase da presenza brava, afouta e pura de Alvarellos Wallace no seu territorio, o mesmísimo Maligno percatárase da súa chegada, e estaban a empregar todo o seu abominable poder para contrarrestala. Era momento de fuxir, mais de entre as fendas das rochas comezou a saír un fume tóxico que se filtraba por cada orificio do seu corpo case perfecto.

O peito ardía, os pulmóns enchíanse daquel veleno mortífero e atroz que mermaba a súa respiración. Pero el continuaba, impasíbel, imperturbábel. Impertérrito, inmutábel.”

Non lin máis porque non son eu de recibir tanta loubanza, o certo é que tanta verdade me incomoda un pouco, pero o artigo non estaba nada mal. Repuxemos unhas poucas de forzas e continuamos o noso camiño en micro hacia o punto máis ó leste da illa de Xava, para tomar alí o barco que nos había levar ata a veciña illa de Bali.

No “circobús”.

Unha vez alí, un autobús que máis que un autobús semellaba un circo, con xente sentada polo corredor central en taburetes, o revisor chimpando por riba nosa, vendedores subindo para ofrecer o seu produto e ata un tipo tocando unha mini-guitarra, transportounos ata Denpasar, capital de Bali. De Denpasar trasladámonos a Kuta, e puxémonos a procurar aloxamento. Juliette e Amandine atopárono no Bari Bali, nós no Rita Hostel. Así, como soa: Rita Hostel.

As francesiñas no ferri no que chimpamos de illa.

Kuta… qué queredes que vos diga. Non sei o resto de Bali, espero que non sexa o mesmo, pero Kuta é un Cancún en pequerrechiño. Unha pequena poboación que medra á beira da praia, ateigada de hoteis, discotecas e negocios relacionados co mundo do turismo máis decadente. Co dobre de australianos ca indonesios na súas rúas, éstes últimos adícanse a rexentar os pequenos negocios que quedan na cidade, tanto legais coma ilegais. O primeiro día que saín a dar unha volta por Kuta, ofrecéronme catro tipos de droga diferentes nun espazo de cincuenta metros. Aparte de viagra, xa ves ti, non sei qué tipo de febleza percibirían en min.

Praia de Kuta, Bali.

Así que o único que fixemos nos nosos días en Kuta foi ir da praia ó hostel e viceversa. E así foi ata que Cons, o domingo, e tras atoparnos o día anterior con Raffaele, decidiu acompañar a éste a Ubud, outra cidade na illa de Bali. Os motivos deste desprazamento deberían resultar obvios para @s que o coñecedes, e para @s que non… pois tamén. Os dous saíronlles ó encontro a tres italianas amigas de Raffa.

Eu quedei en Kuta, de novo lastrado pola miña economía, a cal non me permitía moverme ata saír de Indonesia. Esta nova situación trastocou os meus plans radicalmente, xa que eu so non podía afrontar o pago da habitación que ata entón compartiamos, así que o domingo vinme na obriga de procurar un novo sitio onde poder durmir. E atopeino no Waringin Homestay, onde por un pouquiño máis do que pagaba no Rita tiña un colchón ciscado no piso, un ventilador, e un buraco no chan por retrete.

A perdición tamén está presente en Indonesia.

Ese mesmo domingo, á felicidade que me aportaba a miña estancia en Kuta uniuse a derrota do Celtiña ante o meu “adorado” Granada, nun partido onde nos fartamos a errar ocasións e no que lle perdoamos a vida a un conxunto nazarí que se fixo cunha vitoria absolutamente inmerecida. Para resarcirme, pola noite un grupo de sete arxentinos que coñecera días atrás convidáronme a acompañalos na súa noite de festa.

Na enésima demostración do meu especial entendemento coa xente deste país, nunha nova edición da irmandade galego-arxentina, pasamos unha noite divertidísima, entre contínuas risas, carallada e non exenta de moi interesantes conversas. Unha auténtica panda de fenómenos, da que me despedín o día seguinte, despedida na que Joaquín, un dos compoñentes de semellante equipazo, me agasallou cunha camisola de adestramento de Boca Juniors.

A miña xente arxentina en Bali.

A miña xente arxentina en Bali.

O martes 2 de outubro reatopeime con Cons no aeroporto Denpasar, onde tiñamos que colle-lo voo que nos devolvese a Iacarta. Alí, ó día seguinte, tocaba abandonar Indonesia con destino Xapón. Ó reatoparnos contoume que nos seus días en Ubud estivo nuns campos de arroz, nun templo ubicado no denominado Bosque dos Monos e nun acto de carácter relixioso pola lúa chea que tiña lugar ó día seguinte. Aí vos queda unha batería de fotos de todo elo:

Templo no Bosque dos Monos.

Valeria, unha das tres rapazas ás que lles saíron ó encontro Raffaele e Cons.

Espectacular arrozal ás aforas de Ubud.

Como dicía, o mércores 3 de outubro deixabamos atrás Indonesia para aterrar no Xapón. E deixabamos atrás un país extraordinario, único, realmente peculiar. Un país que posúe unha mistura cultural que o fai tremendamente característico.

Marchabamos do país que supuxo a nosa toma de contacto con Asia, o continente que ofrece meirandes diferenzas cos nosos costumes occidentais de tódolos que compoñen as civilizacións do planeta. Que continúen os destinos peculiares, que continúen as diferenzas culturais. Porque así continuará a aprendizaxe.

Vindeira parada: Xapón.

Sydney, a vida “hippie” que nos salvou.

Sábado 8 de setembro. O noso voo procedente de Auckland aterrou en Sydney contra as 08:30 da mañá. Grazas a Meri e a Ramón puidera superar a estancia en Nova Zelandia co orzamento irrisorio que destinara para ela, e tralo encontro con Álex nas antípodas levaba unha folla de ruta, unha importante listaxe de instruccións coas que tamén debería sortear o escollo australiano dentro dos límites marcados.

Non ía ser tarefa doada. Se en Nova Zelandia o nivel de vida é escandalosamente caro, en Australia os prezos son os mesmos, mais coa sutil diferenza de que o dólar australiano prácticamente equivale ó euro, mentres que o neocelandés roldaba os 1’5 dólares por cada unidade da moeda europea. Case nada.

As primeiras instruccións que Álex nos indicara para facernos a vida máis barata en Sydney eran, primeiro, dirixirnos a unha casa no barrio de Malabar onde el estivera aloxado, e segundo, unha vez alí, poñernos en contacto coa súa moza. E iso foi exactamente o que fixemos.

Ó chegar á casa de Malabar chamamos a Carven, que é así cómo se chama a moza australiana do noso amigo, e ésta, entre risas e nun case que perfecto castelán, laiouse de non poder verse connosco ata o serán, e convidounos a que entrasemos na casa e nos presentasemos nós soíños. Así que procedimos. Entramos pola porta e comezamos a presentarnos a tód@l@s que alí habitaban. E @s que alí habitaban eran doce, nada menos.

A casa de Malabar.

Unha comuna hippie no sentido máis estricto e con tódalas da lei. Con tódalas da lei polo de comuna, xa que penso que o número de compoñentes alcanza para entrar dentro da definición, e con tódalas da lei polo de hippie, xa que era ésta a tendencia ideolóxica e social á que pertencían @s nos@s nov@s compañeir@s de piso. Ou máis ben compañeir@s de casa, xa que a de Malabar era unha vivenda de dúas alturas, a escasos metros da praia á que dá nome o barrio.

As presentacións transcorreron entre sorrisos, aloumiños e apertas do máis sentidas, así pechando os ollos, como marcan os tópicos que recaen sobre esta tribu urbá. Mais neste caso non só o tópico dos saúdos agarimosos se cumpría a raxatáboa. Entre presentación e presentación achegóuseme unha moza á que xa de lonxe, e coa miña vista nefasta, lle detectara algo máis de sombra na cara do habitual. E cando a tiven preto puiden comprobar con estupor cómo a moza en cuestión lucía un bigote dun espesor espeluznante. Xúrovos que non esaxero cando digo que era pouco menos poboado que o meu, ata tal punto que facía dubidar, tanto da súa feminidade por motivos evidentes, xa que o único máis masculino que o bigote que hai no corpo humán é o propio pene, como da miña mesma masculinidade. Quince anos cultivando con esmero o meu señor mostacho para chegar a Australia e que ás dúas horas se me prante diante unha tipa cun igual de tupido que o meu. Pero é que a señorita achegábaseme para abrazarme, polo cal o facía cos brazos erguidos, e non queirades ver as guedellas que agochaban aquelas axilas. A piques estiven de espetarlle algo así como “estás en Australia, ¿non, corazón? Pois que te abrace un koala”.

Non me xulguedes, fago estes comentarios só para rir. Únicamente a modo de carallada, a min tanto me dá o que queira face-la xente coa súa apariencia. Ademáis, non son eu o máis indicado para meterme co belo corporal dos demáis.

A panda de amig@s de Carven.

Pois nesa casa estivemos a facer tempo ata que un chisquiño pasadas as 17:00 do serán fixo acto de presenza Carven. Tratábase dunha rapaza miuduña, de longo cabelo mouro e marcados rasgos asiáticos, xa que os seus pais eran chineses. Ela era nada en Sydney. A impresión xovial e alfúfara que me amosara por teléfono tivo continuidade en persoa. Falábanos coma se nos coñecese de toda a vida, entre contínua risas e bromas, o que nos facilitou enormemente o noso acoplamento tanto a ela coma á propia Sydney.

Asímesmo, co paso do tempo tamén nos foi amosando a súa faciana máis doce, tenra e infantil. Un auténtico amor de rapariga. Un auténtico amor que posuía unha mente bastante privilexiada: o anxiño falaba á perfección inglés, chinés mandarín, cantonés e o dialecto do pobo da súa nai, e un castelán correctísimo. Iso si, para facelo era un chisco preguiceira, e a práctica totalidade do tempo a comunicación entre nós producíase en inglés. E a todo isto hai que engadir as nocións de galego que eu lle aprendín e que asimilou con abraiante facilidade. Pode que polo seu don para as linguas, pode que polo maxistral das miñas leccións. Quén sabe.

Trala presentación e algunha que outra formalidade máis, e por se aínda non asimilaramos por completo o novo estilo de vida que nos ía agardar ó longo dos nosos días en Australia, este amoroso cerebriño xa se encargou de meternos de cheo na realidade perrofláutica. Pouco menos que nos exortou a coller cadansúa bicicleta e tirar a “facer a compra” para a cea desa noite. Deseguido saberedes por qué escribo entre aspas o de facer a compra.

Carven Lee, a moza australiana do noso Álex.

Así que nada, montamos nas bicis, eu por primeira vez dende que con once anos me espichara un hostión criminal e me abrira a cabeza -non vaiades de list@s, o meu desequilibrio mental é de nacemento-, e puxemos rumbo ó supermercado máis achegado. E unha vez alí, dispuxémonos a facernos cos alimentos da cea nunha sección onde eu non o fixera na miña vida. De feito nin sequera entramos no supermercado en si. Concretamente dirixímonos á súa parte posterior, onda os colectores onde as distintas seccións ciscan os alimentos en suposto mal estado, e metímonos a remexer neles tras unhas arduas negociacións co encargado da seguridade do lugar, ante a súa ollada entre atónita e divertida.

Esta actividade ía constituír a nosa principal fonte de alimentación día si e día tamén de aí ó remate da nosa estancia en Australia. Cando dimos por finalizada a colleita, montamos de novo nas bicis e marchamos de volta á casa de Malabar, onde co recopilado deunos para cociñar unhas albóndigas con arroz, e de postre un despropósito de pastel de banana con iogur de chocolate polo medio. Rillamos todo en comuna, e a durmir.

Ó amencer a mañá seguinte, almorzamos unhas tortas cociñadas, atención, nunha tixola colocada sobre unha placa solar ideada por Alain, un dos habitantes da casa e todo un científico tolo ó servizo da ecoloxía e da sostibilidade. Tras un breve paseo con Carven pola costa de Malabar e de xantar un popurrí de verduras preparado por Cons, cómo non, na tixola solar, marchamos os tres hacia o centro da cidade, a coñecer o corazón de Sydney.

Alain pousando canda a súa creación, a tixola solar.

E no corazón de Sydney, ubicado á beira da súa bahía, atópase a mítica, a única, a inconfundíbel Opera House. Construcción ésta rocambolesca, transguesora para a época na que foi erguida, e situada nun entorno precioso. Xusto enriba da bahía de Sydney, unha bahía moi edificada pero con gran gusto, misturando a liña de rañaceos da cidade coa propia Opera House e cunha impoñente ponte: a Sydney Harbour Bridge.

A Sydney Harbour Bridge.

De alí dirixímonos ó Black Rose, un local frecuentado polo grupo de amizades de Carven onde visualizamos unha película de temática anarquista; e ó remate désta fumos a pasa-la noite ó Dusty Monster, un centro social onde os anteriormente mencionados membros da panda de amig@s de Carven levan a cabo diversas actividades, todas elas incluídas nun marco que poderiamos calificar de solidario-anarquista-antisistémico.

Primeiro exemplo gráfico, e pode que o máis evidente, da nosa vida “perrofláutica”. Aquí, no “Dusty Monster”, no barrio de Dulwich Hill, Sydney.

Para o luns tiñamos planeado arranxar o visado que nos permita entrar na China, para o cal nos puxemos a procurar, canda Carven, a embaixada do xigante asiático en Sydney. Non a atopamos, pero aproveitamos para dar unha volta pola Chinatown de Sydney, onde xantando nun restaurante chinés seguimos a perfeccionar a nosa técnica cos palillos de cara á nosa inminente etapa asiática. Carven ficou a durmir no Dusty Monster, no-los dous desprazámonos á casa de Malabar.

Un koala no Taronga Zoo.

O martes era día de visita ó Zoo Taronga de Sýdney. A entrada non é barata -$37 con desconto dunha revista que arramplamos no aeroporto-, mais existen demasiadas especies animais autóctonas e únicas de Australia, que non viramos ni voltaremos a ver as nosas vidas, como para non facer unha visitiña a un parque zoolóxico deste particular país.

Un canguro vermello, coma sempre, ciscado cal saco de patacas.

As especies únicas de Australia son moitas, e non perdoamos nin unha. Vimos koalas, vimos canguros, vimos wallabies, ornitorrincos. Emúes, todo tipo de roedores estrañísimos, vimos demos de Tasmania… A cada cal máis peculiar -o ornitorrinco lévase a palma-, a cada cal máis especial.

Mais non só especies australianas constituíron a nosa visita. Tamén gozamos da inigualable elegancia, da maxestuosidade dos tigres, e un deles incluso nos agasallou cun íntimo cara a cara, separando os nosos fuciños os escasos centímetros nos que se interpón o cristal da xaula.

Estivemos con hipopótamos, pingüíns, xirafas e tódalas especies de monetes habidas e por haber. Un grupo de elefantes deleitou ós asistentes con todo tipo de monadas que lles indicaban os seus adestradores, os cales lles recompensaban cun petisco de comida as súas execucións.

Foi unha visita ben completa, a verdade. Á marxe de todo isto, voume aforrar o recorrente discurso das olladas tristes, ausentes, apáticas, apagadas dos animais dentro das súas gaiolas, que por grandes, espazosas e traballadas, non deixan de ser gaiolas, e nelas os seus ocupantes desenvólvense mediante movementos repetitivos, cíclicos, case robóticos. Compórtanse prácticamente coma autómatas. Voume aforrar o discurso porque tod@s sabedes en qué consiste un parque zoolóxico.

Trala visita ó zoo, fumos a pasa-la noite ó Dusty Monster. Alí, ó día seguinte ,tiña lugar a People’s Kitchen, unha actividade consistente en, coa comida recollida dos colectores o día anterior de forma masiva, cociñar a meirande cantidade de pratos posible para a xente que por alí se achegue. Eu supoño que a actividade en cuestión nacería nun principio para axudar ós máis desfavorecidos, mais por alí só se achegaron amigos e familia, todo o mundo pertencente ó mesmo círculo de xente. Como comentario adicional, e da importancia que lle queira dar cada un/a, hei de dicir que, dándolle continuidade á miña recén descuberta creatividade na cociña, preparei un pote de vexetais cocidos que a xente dixo -eu non lle botei pelotas a probalo- que estaba ben rico. Son perroflautas, si, ést@s comen de todo, pero alí quedar non quedou nada.

Para non perde-lo costume, o xoves foi día de reencontro. E desta volta era quenda para Regina, a eslovaca membro do Europe Team que coñeceramos en Cusco, e que xunto a Judith nos acompañara na nosa visita a Machu Picchu.

Con Regi na praia de Manly.

Tralo seu periplo por Latinoamérica, voltara uns meses ó seu fogar na República Eslovaca, mais non tardou en emprender voo de regreso a Sydney, onde xa botara vivindo unha tempada longa con anterioridade. E Regi vivía aloxada nun hostel no barrio de Manly, á outra beira da bahía. Un dos barrios máis acomodados da cidade, senón o que máis, Regi levounos a dar un paseíño pola costa de Manly, cheo de praias e cantís.

Tamén estivemos camiñando pola rúa comercial do barrio, mais despois de xantar moi rico e a prezo razoable para o barrio máis caro dunha das cidades máis caras do mundo, púxose a chover, así que houbemos de continuar co noso reencontro no hostel de Regi, entre risas e xogos de cartas.

Cantil na costa de Manly.

Un verdadeiro pracer atoparnos de novo con esta mociña de mente inocente e corazón puro, de valores intachables e espírito afouto. Que todo lle vaia xenial na súa nova vida en Australia, señorita Vikova.

O sábado acudimos, xunto a Carven e @s seus amig@s, a un acto de reivindicación do pasaporte aborixe. Éste é un pasaporte que recoñece Australia como territorio aborixe, e dun xeito simbólico á espera de seguir loitando pola súa oficialidade, proclama as fronteiras dispostas polos antigos e orixinais poboadores deste país.

Foi un evento interesante, positivo, pero que eu considero que se salta varios pasos previos, comezando pola inclusión do pobo aborixe no sistema educativo. Un pobo sen educación é un pobo abocado á súa autodestrucción, e dende logo é un pobo ó que non podes concienciar da importancia que teñen este tipo de actos para a súa potenciación e de cara a devolverlles o estatus que merecen dentro da sociedade australiana.

O pai de Julian Assange, no acto polo pasaporte aborixe e coa bandeira aborixe ás súas costas.

Proba delo é que ó acto non acudiu nin un só aborixe. Quén si acudiu foi o pai de Julian Assange, así como un grupo de vasc@s e cataláns, con quén estivemos de parola e con quén nos tiramos unha foto moi significativa, tod@s co seu pasaporte aborixe no que, de paso, tamén reivindicamos as nosas respectivas nacións.

Galegos, vasc@s e cataláns amosando o noso pasaporte aborixe.

Tres nacións sen estado reivindicando un pobo marxinado.

 

Xa pola noite, ás 02:00 da madrugada, este celtista estaba pegado a un ordenador no Dusty Monster. Valencia 2 -Celta 1. Derrota das que doen, nas que es consciente de que puideches sacar moito máis do que finalmente obtiveches nun campo complicadísimo. Sobre todo despois dunha primeira metade a un nivel altísimo, e nun partido onde só dous erros puntuais, unidos a unha segunda parte un chisco máis frouxa nos impediron puntuar en Mestalla. Paciencia. Se mantemos o nivel de xogo, os resultados chegarán.

O domingo foi o día que escollimos para fuxir de Sydney. E fixémolo ás Blue Mountains, en concreto a Katoomba, un pobo nas montañas a uns 100 quilómetros da cidade máis poboada de Australia. No-los dous canda Carven, durmimos na casa dun amigo désta, un tipo que vivía amargado en Sydney e decidiu emprender unha nova vida na montaña, unha vida respectuosa ecolóxicamente e en consoancia coa natureza. Qué vos vou a contar.

Casa nas montañas de Katoomba onde pasamos a noite.

E foi o luns cando nos achegamos ó Parque Nacional Blue Mountains a facer unha excursión por el. E fixémolo por separado. Cons decidiu apuntarse a un tour en autobús ó que a miña economía non podía aspirar, así que decidín tirar pola miña conta camiñando, como tiña previsto. Cando nos reatopamos, xa polo serán, Cons contoume que finalmente decidira facer a visita tamén camiñando. Cousas que pasan.

A visita ás Blue Mountains non a tiñamos prevista antes de chegar a Sydney. É máis: antes de chegar a Sydney nas nosas vidas escoitaramos falar das Blue Mountains. Porén me resultou aínda máis chocante a beleza do parque.

O Parque Nacional Blue Mountains agocha un val dunha fermosura espectacular, que, sen chegar ós niveis da Chapada Diamantina ou do Gran Canón do Colorado, a min resultoume, en certo modo, unha mistura dos dous.

Coa depresión cuberta de verde ata a súa fin, coma a Chapada, e con formacións rochosas inverosímiles e inmensas, coma o Gran Canón. Coa auga xogando coa vexetación e coas alturas, coma na Chapada, e cos tons vermellos e alaranxados da súa pedra, coma o Gran Canón.

Mais tamén as Blue Mountains teñen elementos de seu. É o caso das Tres Irmás, tres formacións rochosas impresionantes e idénticas, que se erguen señoriais e se presentan en fileira, destacándose entre unha paisaxe de cantís e diversas paredes.

As Tres Irmás.

Fabuloso o Parque Nacional Blue Mountains de Katoomba.

O noso derradeiro día en Sydney, o noso derradeiro día en Australia, adicámolo a pasear polo Royal Botanic Garden e polo casco vello da cidade, o denominado The Rocks. O Real Xardín Botánico é un espazo verde enorme, co seu invernadoiro de forma piramidal, as súas tropemil especies de prantas, árbores e verduras varias, das que supoño que, coma no caso da fauna, moitísimas serán propias de Australia, e o seu paseíño pola beira da bahía. Todo isto na compaña de paxaros de tódalas cores e tamaños. Moi agradable o paseo.

Royal Botanic Garden de Sydney.

En canto a The Rocks, dicir que si, que dá a impresión de ser un barrio un tanto máis antigo que o resto dos que visitamos na cidade, pero nada máis aló dunha lixeira sensación de atoparte máis preto  da cidade colona, Londres. Lóxico, tendo en conta que seguramente teña pelos nos meus testículos con máis antiguedade que Australia como nación.

“The Rocks”, o casco vello de Sydney.

E así, sen máis, foi cómo tocou á súa fin a nosa visita a Sydney. Australia, un país peculiar, onde se misturan as raíces de tódolos pobos europeos e se marxinan as propias. Un país, coma os seus veciños neocelandeses, evolucionadísimo a nivel cívico e social, e esaxeradamente caro. Máis incluso que Nova Zelandia, e de xeito sustancial.

E un país ó que sobrevivimos trala vida hippie que levamos a cabo grazas ós consellos de Álex e á compaña e exemplo do contacto que éste nos facilitou, a súa moza Carven. Ese cerebriño australo-chinés, ese anxiño xovial, alfúfaro. Tenro, doce, infantil. Grazas a ela e grazas @s seus amig@s, unha panda coa que, a pesares de estarlles eternamente agradecidos por ternos acollido na súa casa ou no seu centro social, a pesares de non ter nada en absoluto que reprocharlles, temos que recoñecer que en ningún momento chegamos a sentirnos completamente cómodos con eles. A pesares, insisto, de acollernos sen ningún problema nin condición, amosábanse distantes, con suma frialdade máis aló das apertas protocolarias da presentación. Falando claro, que non sendo Carven, alí ninguén nos fixo nin puto caso.

Sexa como fose, o caso é que xa estamos dispostos a chimpar a Indonesia, a primeira parada no mundo máis afastado do noso a nivel cultural. A outra cara do planeta, a outra historia, as outras civilizacións milenarias. Comeza a parte máis exótica da nosa viaxe. A máis descoñecida. Esperemos que a mellor. Chegamos a Asia.

Nova Zelandia. Encontro nas antípodas dos Phileas Fogg do Calvario, e irmandade galego – catalá.

Xoves 30 de agosto. Aterramos en Auckland, Nova Zelandia, contra a noitiña, despois de facer escala en Sydney. Os problemas comezaron dende o minuto 1. A aerolínea perdéralle a mochila a Cons, e houbo que face-la denuncia correspondente para que, sen aportarnos demasiada seguridade, nos comentaran que enviarían a mochila á mañá seguinte ó enderezo que les dimos, o correspondente ó hostel no que nos iamos aloxar.

Unha vez feito o trámite, saímos ás rúas de Nova Zelandia. E o país oceánico non quixo agardar nin a que saísemos do aeroporto para deixarnos claro a qué clase de economía no enfrontabamos, cál é o nivel de vida que se gastan os “kiwis”. Incriblemente a liña pública de autobuses non comunica a cidade co aeroporto, e para chegar á civilización, dado que ésta está afastadísima do aeroporto, hai que coller o bus dunha empresa que se adica únicamente a ofrecer este servizo, e que custa a frioleira de $16. Hai que dicir que o dólar neocelandés está a 1.5 con respecto ó euro, aproximadamente. Aínda así, como dicía, toda unha declaración de intencións por parte de Auckland.

Auckland, Nova Zelandia.

Xa no Airbus, que así se chama a empresa cometedora do delito, sorprendeunos a cantidade de letreiros e paneis que estaban escritos en linguas e con caracteres asiáticos en xeral, e xaponeses en particular. “Estaremos no barrio xaponés”, pensei eu. Co paso dos minutos xa pasei a pensar “¡pois si que é grande o barrio xaponés!”. Máis adiante habíame decatar de que toda Auckland é un barrio xaponés en si mesma.

Efectivamente, tivemos que aloxarnos nun hostel unha vez máis. As máis de cento trinta billóns de solicitudes que enviara vía CouchSurfing para que alguén nos acollese no seu fogar non surtiran efecto, e por uns motivos ou por outros todas foran rexeitadas. Aínda así, nunca tan mal foi a cousa. Tendo en conta que nos atopabamos no país máis caro que pisaramos nas nosas vidas, cun dos niveis de vida máis elevados do planeta, a noite de hostel no FrieNZ saíanos por 19 dólares neocelandeses, menos da metade do que nos custaran polo xeral nos Estados Unidos, sen ir máis lonxe.

Instalámonos e puxémonos a procurar un sitio barato onde cear ou algo barato no supermercado para cociñar. Coitados. Iso non existe en Nova Zelandia. Comimos unha hamburguesa no Burguer King e fumos a deitarnos. Tremíanme as perniñas. Así era completamente imposible que me alcanzase o meu modestísimo orzamento.

 O venres á tardiña, tras xantar uns fideos deshidratados, saímos a coñecer Auckland. Achegámonos ó Mount Eden, para coroar a principal atracción turística da cidade máis populosa de Nova Zelandia. O monte Edén é un parque no que se ubica un enorme cono volcánico, hoxe durmido e cuberto dun intenso verde, e dende onde se poden desfrutar unhas magníficas vistas da cidade e da súa bahía.

Cráter do volcán situado no Mount Eden.

Unha vez no alto do volcán, a estampa que ofrece Auckland é espectacular. As augas da súa bahía rodéana case por completo, uníndose a cidade ó continente tan só por un estreito istmo. Unha sucesión de illas salpica o horizonte mentres no chan da parte continental altérnanse contínuas vivendas con zonas verdes, zonas verdes por tódolos recunchos. Ata nas partes máis urbanizadas.

Vistas de Auckland dende o Mt. Eden.

Sentamos a observa-las vistas un anaco ben longo, case sen mediar palabra. Ós dous nos invadira a mesma sensación, unha das sensacións máis estrañas que tiven xamáis. Ollar detidamente aquela preciosa paisaxe, dende aquel monte de verde tan puro, polo que vai descendendo a cidade, ata topar coa mar, que a envolve case que por completo, mentres suxeita aquelas illas no horizonte… Todo era moi familiar.

¿Auckland ou Vigo?

Non puiden evitar sentirme no Castro, sentado nas Áncoras, observando a ría coas Cíes de fondo. Sentinme en Vigo estando o máis lonxe dela do que estarei xamáis, máis que nada porque non se pode. Escoitei a súa chamada xusto cando alcanzamos a metade da Volta ó Mundo, cando a conta atrás xa se realiza en positivo, cando o que falta para voltar a pisala xa é menos do que nos levamos alonxando dela. Desconcertante. Reconfortante.

Ó día seguinte, sábado, produciuse o primeiro dos dous encontros prodixiosos que tiveron lugar en Auckland. Mentres estabamos facendo a cea cos únicos produtos cos que podiamos aspirar a facernos no supermercado -pasta e un bote de tomate infumable-, escoitamos de fondo unhas palabras en castelán. Estas proviñan dunha moza catalá chamada Norma, e ésta á súa vez levounos a unha mesa onde estaba a cear, entre outr@s, Meritxell.

Tratábase dunha barcelonesa que no ano 2.010, canda o seu mozo Ramón, fixeran unha volta ó mundo de seis meses grazas a un concurso que gañaran de Shandy Cruzcampo. E nese concurso impuxéranse a Adri e a Gosi, os nosos amigazos de Vigo que tamén fixeron a súa volta ó mundo, éstes entre 2.011 e 2.012. Cando atopamos o nexo de unión quedamos os tres parvos, interpretamos o sinal e fumos a mercar dúas botellas de viño.

Meritxell, a noite que a coñecimos.

Fumos a bebelas á azotea do hostel, e ó longo da velada fóronse unindo a no-los catro (os dous vigueses e as dúas catalás), personaxes de diversa índole. Carlos, un chileno que atopamos bebendo pisco en solitario polo FrieNZ adiante; Mohamed, un emiratí que se trasladara a Australia e que tiña un don espectacular para os idiomas; e outro Mohamed, éste eritreo, amante do fútbol e que manexaba uns coñecementos sobre o Celta que me chegaron a emocionar.

A noite e o bo ambiente entre os compoñentes da tropa acendeunos e saímos a dar unha volta. Pero cando chegamos á entrada dun antro no que pedían $10 por entrar, fixen estoupar unha bomba de fume e desaparecín sen deixar rastro. Si, para aforrar, pero tamén é certo que estaban a piques de dar as 02:00 da madrugada, as 16:00 na Galiza, e a 3ª xornada de Liga citaba en Balaídos a Celta e a Osasuna.

En Nova Zelandia non é de balde nin o Wi-Fi, así que tiven que conformarme con seguir de moi mala maneira o partido polos ordenadores do hostel, cunha conexión bastante deplorable. Non importou. Primeira vitoria do Celtiña trala súa volta á máxima categoría, nun partido máis que convincente no que se fixeron méritos máis que de abondo para merece-la triunfo, cun Bermejo estelar e o primeiro gol de Aspas en Primeira. Funme deitar enchidiño de felicidade.

Para o domingo non había dúbidas sobre o plan a desempeñar. O encontro con Meritxell da noite anterior deixara unha sensación inmellorable e moitos cabos por atar, e agora era tempo para coñecer a Ramón, o seu mozo. E as boas vibracións non se mantiveron. Incrementáronse elevándose á enésima potencia.

Con Ramón e Meritxell, unha conexión brutal.

Ela, Meritxell, era un fedelliño, unha fuxefuxe, pura alegría, sempre activa. Inqueda, espléndida, fartureira. Tiña un don especial para poñerse sempre no lugar da persoa coa que falaba, de ver a realidade cos ollos do outro, o que a levaba a comprender á xente de xeito inmediato e actuar en consecuencia sen cuestionar nada xamáis. Un auténtico anxo non exento de picardía, pois gozaba dunha notable capacidade de vacile e dun envexable sentido do humor.

El, Ramón, era a típica persoa á que o corazón non lle cabe no peito e non é quén de ocultalo de xeito algún. Posuía, coma a súa moza, unha enorme facilidade para escoitar, para entender, para compartir. A comunicación con el é dun sinxelo extraordinario, todo flúe, todo é cómodo. Estar con el era un enriquecemento constante. Só desprendía gratitude, non emitía máis ca amabilidade.

Con Meri e Ramonet en Hunua Park.

Comezamos o día á tardiña, paseando polo porto e facéndolles un vídeo ós nosos amigos de MolaViajar, Adri e Gosi. Rematámolo ben de madrugada de novo na compaña do viño na azotea do hostel. Facendo gala dun irmanamento inmediato e fortísimo, mediante un intercambio de culturas xenial. Gastronomías, culturas populares, historia. Crenzas, soños, metas, retos. Política, moita política. Nacionalismo. As mentes abertas en todo momento, no horizonte sempre un planeta máis xusto, un mundo mellor.

A conexión fora instantánea e dunha solideza inquebrantable. O paso dos días aínda a fortalecería máis.

De cara ó luns, Cons tiña planeado cumprir un micro-soño dentro do grande soño que supón facer a Volta ó Mundo. Estaba en Nova Zelandia, e na Illa Norte, onde nós nos atopabamos, rodouse parte da saga de “El Señor De Los Anillos”. O decorado pertencente a Hobbiton constitúe uha atracción turística bastante importante, e Cons contratou un tour para visitala. Eu quedei de novo con Meri e Ramón, posto que o tour barato non é precisamente, e a min a saga de “El Señor De Los Anillos” tenme moitísimo sen coidado.

E precisamente por iso, porque non teño nin idea do que supón estar en Hobbiton, polo que vos vou trasladar, literalmente, as palabras de Cons sobre o que alí experimentou, mentres cumpría o seu pequeno soño freak:

“… e véndome no espello de aquel carro decateime de que xa non era un neno, xa non era un cativo, as enrugas dos meus ollos delataban a miña vindeira trintena.

Mais alí volvín a sentirme un neno, o mesmo que con once anos lera ‘O Hobbit’. ¡Estaba en Hobbiton! Se cadra non son o mesmo, ou iso din estas enrugas… ou se cadra si.

Eu aínda non deixei a fantasía a un lado, sigo soñando, sigo imaxinando. Porque imaxinar é a única forma de crear, de avanzar, de ter esperanza.

Non pode haber un avance na intelixencia dos homes se non teñen fantasía, se non imaxinan, se non inxenian novas solucións para os problemas. Nada existe máis necesario no pensamento científico que imaxinar para crear.

E alí, sendo un home que non deixara de imaxinar, de soñar e ter fantasía coma un neno, alí en Hobbiton, no medio da Terra Media, alí atopei, como diría o Adri, a miña Bola Máxica.”

O martes saímos pola mañá cedo os catro para visitar o Parque Rexional Hunua. Ésta é unha paraxe natural bastante linda, onde se combinan fervenzas e lagoas, todo sempre dentro do marco neocelandés, un marco onde predomina poderosamente o verde en todo momento.

Falando de marcos, aí tendes un para observar unha fervenza en Hunua.

E é que Nova Zelandia, ou alo menos Auckland, é unha terra case perfecta. Avanzadísima socialmente como corresponde a un país con semellante nivel de vida, as súas xentes son educadas e están profundamente concienciadas a nivel ecolóxico e de convivencia. Todo está limpísimo, a policía non existe nas rúas, todo o mundo sorrí, ata os animais semellan estar felices e contentos…

Nova Zelandia constitúe o clásico país da piruleta, un mundo noxentamente idílico que provoca que che entren unhas gañas irreprimibles de profanar a súa sacra perfección. De comezar a cambadelas pola rúa e escachar da persoa en cuestión cando estea no chan, de cuspirlles na cara cando che dan os bos días con ese sorriso de orella a orella, de ciscar o lixo no chan, colarte na fileira do supermercado e cruzar a estrada en vermello para aportar un mínimo de caos ó seu puto tráfico perfecto. Por asquerosos.

Lagoa en Hunua Park.

Xa voltando de Hunua Park detivémonos nunha Marae, unha especie de templo onde os maoríes se reúnen para realizar as súas oracións e para facer vida social en xeral. Este edificio está aberto a tódalas razas e capas da sociedade, non é restrictivo en absoluto nin exclusivo dos maoríes.

Meri no interior da “marae” con Ramón, quén sabe se tentando facer a mítica “haka”.

Foi antes de despedirnos cando Meri e Ramón nos soltaron a bomba. Sabían do moito que nos complicaba a viaxe o ter que pagar a estancia no hostel, e cando menos o agardabamos comentáronnos, coma quén non quere a cousa, que os seus compañeiros de piso marchaban varios días, e que nos acollían a nós nel. Con toda naturalidade, sen cuestionar nada nin a ninguén. Con toda xenerosidade. Xa eran parte da nosa aventura, e viñan de converterse en salvadores da mesma.

A nosa parelliña de cataláns na súa casa, e a nosa ata a nosa partida de Auckland.

Foron días, de aí ata a nosa marcha de Auckland, e coma sucedera en Valdivia, de vida en familia. Teríanos encantado coñecer máis de Nova Zelandia, a min persoalmente doeume moito ter que marchar sen ter coñecido de preto nada con respecto á miña admirada cultura maorí, pero non é Nova Zelandia un país pensado para mochileiros. E menos para mochileiros con orzamentos ridículos coma min.

Así que nos adicamos a pasalo ben entre nós, e a verdade é que co nivel de entendemento do que gozabamos entre nós, non foi difícil precisamente. Un paseíño por Albert Park, un precioso parque que tiñamos ó carón da casa, uns vídeos made in Meritxell, uns monólogos…

Albert Park.

Ata que chegou o día do segundo encontro prodixioso. E éste levabámolo a agardar máis de dous anos. O mércores 5 de xullo, pasadas as 19:00 do serán, fixo acto de presenza na cidade de Auckland Álex, o noso irmán calvariense que leva dende 2.010 de Vólta ó Mundo, e ó que aínda lle queda alo menos outro tanto.

Mestre e mentor, apareceu canda Cons, que lle saíra ó encontro, pola porta traseira do piso de Meri e Ramón. Co cabelo máis longo que nunca, coas barbas máis longas que nunca. Coa mochila máis repleta que nunca de novas aventuras apaixoantes, de novas aprendizaxes impagables, de novos coñecementos dos que non se aprenden na univarsidade nin nas rúas da túa propia cidade. Novos coñecementos que só se adquiren lanzándose a coñecer os mundos máis lonxanos, as culturas máis estrañas, os currunchos máis recónditos.

Mais nin tan sequera se adquiren lanzándose coma nos lanzamos Cons e máis eu, cun colchón de cartos que, por xusto que sexa, sempre che permite dar un paso máis, e, no peor dos casos, poder voltar a casa. Son coñecementos que só se adquiren lanzándose, coma el fixo, con catro pesos no peto e un letreiro na man coa primeira cidade onde queres chegar.

Aí o tendes, ó gran Alexandre Barcia, toda unha lenda no Calvario.

Todo un espello onde verse reflectido, un exemplo de coraxe e determinación para calquera ser humán e en particular para todo aquel que, en maior ou menor medida se considere viaxeiro. Na súa ollada albíscanse as vivencias máis fascinantes que ningún de nós poidamos imaxinar. E con elas agasallounos durante horas e horas a no-los catro, que escoitabamos atónitos mentres o tempo pasaba para todos agás para nós, ata que o ceo comezou a clarexar e o sol asomou anunciando a alborada.

Álex impartindo leccións.

E foi así cómo se uniu á familia o derradeiro membro. Porque si, porque Meri e Ramón, na súa enésima demostración de total altruísmo, tamén acolleron a Álex na súa casa. E a vida en familia mellorou aínda máis, fíxose máis amena, máis rica. Cociñamos tod@s xunt@s, eu incluído, que cheguei a facer a miña primeira tortilla, cantamos xunt@s nun karaoke doméstico, xogamos xunt@s a todo tipo de xogos, e falamos de todo unha vez máis, e outra, e outra.

Meritxell continuou cos seus vídeos-montaxe, e elaborou un sobre a nosa Volta ó Mundo, con entrevista incluída para o seu blogue SinÑ, que cada vez que o reproduzo pónseme a pel de galiña.

Meri e Ramón rascando Nova Zelandia no “Rascamap” que me regalou Mary en Vigo.

E así foi tocando á súa fin a nosa estancia en Nova Zelandia. Nas antípodas da nosa Terra, nun país que nun principio partía coma un dos destinos estrela, unha das paradas máis atractivas, apenas coñecimos nada. Mais, aínda así, marchamos plenamente satisfeitos.

Os reporteiros de SinÑ entrevistados co seu propio micro.

O baleiro que nos provocou o non poder movernos da casa enchérono con creces Meri e Ramón. Grazas a eles continuou a imparable conta de xente magnífica que imos coñecendo no noso camiño e c@s que nos enriquecemos constantemente, só que éstes dous igual se pasan de magníficos.

E xa non falemos do encontro con Álex. Tras máis de dous anos tratando de cadrar o encontro das nosas Voltas ó Mundo, o destino quixo que éste se producise nas antípodas do Calvario, de Vigo. Da nosa Galiza. Tres calvarienses que decidiron percorrer o planeta atopáronse no punto máis alonxado da súa Terra que se pode pisar en todo o globo. O titular impresiona.

A familia ó completo.

Pois tanto de un coma dos outros tivemos que despedirnos o sábado 8 de setembro. Levamos tal cantidade de despedidas sentidas nesta viaxe que sería incapaz de dicir cál foi a que máis nos lastrou. Mais ésta, sen dúbida, foi especial. Moi especial.

Despedímonos da nosa parelliña SinÑ. Dos nosos cataláns. Dos salvadores da miña viaxe. A nosa conexión foi brutal, e grandes encontros futuros nos agardan para desempeñar proxectos fantásticos que xa están no horizonte. Grazas por todo, rapaces.

E despedímonos de Álex. Do noso mestre e mentor. Do noso conselleiro. Do espello onde vernos reflectidos. O mundo voltará a cruza-los nosos camiños, meu amigo. Ata entón, que todo che vaia coma ata agora. O mundo acho agradecer. Ultreia Acolá.

California. Sensación de vivir… nunha burbulla.

Xoves 16 de agosto. Contra as 18:00 do serán o noso autobús de Greyhound, que así se chamaba a empresa coa que mercaramos a oferta para movernos por todo o territorio norteamericano, chegou á estación de autobuses de Los Angeles. Aquí citarámonos con Sarah, con quen nos puxera en contacto Cata, a nosa irmanciña chilena. Ambalasdúas coñecéranse en Valdivia, fixéronse amigas da morte, e Catalina aproveitou o noso paso por California para cruzar o noso camiño co da súa amiga estadounidense.

Ésta chegou a recollernos á estación tan só 10 minutos despois do noso desembarco. Presentouse cun amplo sorriso na faciana, e inmediatamente fixo unha demostración de por qué caeu en graza no seno da nosa famila en Valdivia, de por qué fixo tan boas migas con Cata. Ó máis puro estilo familia Sanhueza Spuler, dirixiuse a nós coma se nos coñecera de toda a vida, cunha confianza abraiante, e ofrecéunolo todo dende o primeiro instante.

Casa de Sarah en “Hermosa Beach”. Non dabamos creto.

Sarah conduciu durante aproximadamente media hora dende a estación ata a súa casa, e tamén a nosa durante eses días. E cando chegamos… non podiamos crer o que vían os nosos ollos. Sarah vivía, canda outras dúas compañeiras, nunha idílica casiña a escasos metros de Hermosa Beach. De feito, ó estar a casa situada nunha ladeira, dende a mesma pódese observar directamente a praia, bañada polo Océano Pacífico. No porche da casa, porque ten porche, pendura de dúas cadeas un banco-columpio. No piso de abaixo atópanse o salón, un baño e a cociña, que comunica cun patio exterior. No piso de arriba, as habitacións e o resto de baños.

Dende a casa viamos a praia.

Aínda sen asimilar de todo a especie de soño que estabamos a vivir, deixamos na casa os petates, puxémonos a roupa de praia, e dirixímonos lixeiriños, os tres en compaña de Sarah, a Hermosa Beach. Alí apenas pousamos as toallas na area, e fúmonos mergullar nas augas do Pacífico. Richi por primeira vez na súa vida. Cons e máis eu por primeira vez dende Totoritas, con César e Anto.

A temperatura era perfecta. A da auga, inmellorable. Non eramos quén de saír dela. E nela sorprendeunos o solpor. O sol agochouse diante dos nosos fuciños nas mesmas augas nas que nós nos estabamos a bañar, tinguindo na súa marcha o ceo dun alaranxado fresco, veraniego.

Solpor en “Hermosa Beach”.

Estabamos a observar o solpor nunha praia nada máis chegar a Los Angeles, a California. Nunha praia que se atopa a cincuenta metros da casa onde nos acollera unha moza guapa, simpática e agarimosa. Nunha casa con porche e banco-columpio. Así nos recibira Los Angeles. A vida tratábanos demasiado ben.

Foron os nosos primeiros días de vida californiana días de relaxación, despois do tute monumental de quilómetros e noites sen durmir que supuxo a nosa particular Ruta 66. Por internet alugaramos un coche por tres días para movenos por California, por tan só $11 cada un. Éste contaba con dúas camas, unha na parte de atrás do coche e outra nunha especie de cápsula no teito; dúas pranchas para cociñar, a vaixela completa, fregadeiro, DVD, e outras tantas mil prestacións que xa non me lembran. O venres fumos a recollelo, e pola noite saímos a tomar unha cervexiña canda Sarah e unhas amigas súas. Pero era o sábado para cando estaba reservada a festa grande.

Sarah á dereita, cunha compi de casa.

Unha das compañeiras de casa de Sarah marchaba a vivir a Chicago, e tíñanlle montada a despedida. Xuntouse unha chea de xente, fixemos unhas risas moi grandes xogando ó para nós xa famoso beer-pong no patio da casa, e cando saímos de discotecas a diversión continuou.

Antes de comezar un partido de “beer-pong”.

Foi un bo xeito de tratar de esquecer o debut do Celta en Primeira tras cinco anos no inferno.

Partido moi serio dos nosos, que deixaron ben ás claras que podemos competir sobradamente nesta liga e tratar de ti a ti a calquera equipo da categoría. Mágoa de resultado, pero hai que pagar a novatada.

O domingo tiñamos planeada a nosa visita a San Francisco. E maldito o momento. A idea era arrincar pola mañá, pasar o día na cidade, durmir no coche, devolvelo pola mañá e regresar a Los Angeles en autobús, no último día que nos restaba de oferta con Greyhound. Mais as cousas non saíron segundo o previsto, nin moito menos.

Ésta é a única foto que temos da famosísima ponte de San Francisco, o “Golden Gate”.

Trala festa que nos pegaramos a noite anterior, erguímonos moi tarde, polo camiño perdímonos nun par ou tres de ocasións, e rematamos por chegar a San Francisco xa á noitiña, cando xa escurecera. Tras tirarnos unhas fotos coa famosa e bela Bahía de San Francisco de fondo, cociñamos na prancha do coche uns cachorros cunhas salchichas e uns bolos de pan que mercaramos nun mercado, e dispuxémonos a pasar a noite nas camas do automóbil. Richi e máis eu abaixo, tras facernos unhas risas épicas, Cons na “cápsula” do teito.

E ésta é a única foto que temos da bahía de San Francisco.

Foi imposible pegar ollo. Por algunha estraña razón que aínda hoxe non entendemos e que ninguén alcanzou a explicarnos, San Francisco, dentro da propia California, “goza” dun microclima propio. Un microclima infernal. Xa á nosa chegada recibiunos con choiva e unha espesa brétema, e pola noite a cousa empeorou. En pleno verán pasamos un frío horroroso -eu incluído-, e Cons tivo que baixar do teito ós asentos de adiante para non morrer de hipotermia.

De cocinillas en San Francisco, coa cociña do coche.

Pero as vilezas que nos tiña preparadas San Francisco non remataban aí. Debiamos devolver o coche esa mesma mañá, así que puxemos rumbo ó negocio. Levabamos o carro cargadiño de combustible, co depósito baleiro das augas residuais do fregadeiro, e todo o que nós cosiderabamos que tiña que estar en orde. E digo o que nós considerabamos, porque os señores de Jucy, que é ése o nome da empresa de estafadores á que lle alugamos o vehículo, non o considerou así.

Utilizaron o pretexto dun suposto cheiro a tabaco no interior do coche -que pode que existise, pero que a min, un non fumador, me resultou case que inapreciable- para reter os $500 de fianza que asinaramos. Aseguráronnos que a factura non ía exceder os $200, cousa que xa nos parecía absolutamente desorbitada. Ó cabo duns días comprobamos que a Cons, quén puxera a conta para o aluguer, retiráranlle a fianza enteira. $500 por un suposto cheiro a tabaco.

Todo isto quitounos as gañas de coñecer San Francisco por completo, e decidimos emprender o camiño de volta a Los Angeles. No camiño detivémonos en Oackland, unha cidade que non pinta mal, e aínda que aparentemente non ten demasiado que ofrecer e as súas rúas, alo menos o día que nós as percorrimos, amosáronse sorprendentemente baleiras, o clima mellora con respecto a San Francisco, e semella moderna e ben coidada.

Oackland.

Á nosa volta a Los Angeles, o luns 20, houbemos de aloxarnos nun hostel. O escollido foi o Adventurer, no barrio de Inglewood, barrio no que, por certo, naceu e medrou o meu admirado Paul Pierce, capitán e emblemático xogador dos Boston Celtics. Trala nosa chegada a Los Angeles, a cal nin nos nosos soños máis ambiciosos poderiamos imaxinar, presentábase ante nós a nosa segunda etapa de vida californiana. E, sen dúbida, prometía non ser tan grata coma a primeira. Tamén é certo que o tiña complicado. Alo menos coñecimos máis a fondo a cidade, percorrímola máis aló do residencial barrio de Hermosa Beach polo que nos moveramos case que exclusivamente durante os primeiros días.

E Los Angeles sorprendeunos coa súa paisaxe urbanística. Moito máis semellante a unha cidade sudamericana calquera que ás grandes metrópoles estadounidenses, os seus edificios son de escasa altura, sinxelos, sen o máis mínimo alarde arquitectónico. As beirarrúas, máis ben as rúas en xeral, están descoidadas, a vexetación salvaxe medra de entre as fendas do cemento, o lixo abunda sobre a superficie da urbe.

Los Angeles. Non queirades ver as beirarrúas.

Non é Los Angeles unha cidade bonita precisamente, non. Antes comparábaa cunha cidade sudamericana, mais xa lle gustaría a Los Angeles semellarse a algunha das capitais de Latinoamérica que tivemos a sorte de coñecer ó longo da nosa viaxe. L.A. non é bonita, pero o que si é é grande. É unha auténtica inmensidade. Ó non ter altura os seus edificios, exténdese ó longo dun terreo inimaxinable, non alcanza o entendemento a procesar semellante cantidade de quilómetros cadrados. Alo menos para un pobre paleto coma min.

As súas rúas son atravesasdas por unhas estradas enormes. Non crucei nin unha soa estrada de menos de catro mil carrís. É unha cidade completamente descentralizada: ó ser tan extensa, cada barrio, cada distrito é totalmente independente, incluso co seu propio corpo de policía.

É xusto por isto, polo extensa que é, polo que sorprende poderosamente o feito de que non teña metro. Los Angeles carece de transporte público subterráneo. E o sistema público de transporte, composto por dúas empresas diferentes de autobuses, é paupérrimo, cunha frecuencia ridícula para unha cidade coma esta. En Los Angeles todo o mundo ten coche propio, e o transporte público está total e lamenteblemente esquecido.

Unha vez que quedei a gusto poñendo Los Angeles pouco menos que a caer dun burro, podemos proceder a continuar coa narrativa. Na nosa segunda etapa anxelina tamén aproveitamos para achegarnos a algún dos destinos de visita obrigada da cidade. O martes foi a quenda de Hollywood.

A tan afamado barrio, cheo de contrastes e incoherencias, partimos coa chegada da tardiña. Baixamos do autobús e puxémonos a camiñar rumbo ó arquicoñecido letreiro de “Hollywood” que loce no alto da colina. Sinceiramente, teño que recoñecer que me sentín bastanate imbécil ó meterme aqueles quilómetros no corpo procurando un monte cunhas letras xigantes espichadas nel.

Supoño que é o prezo que hai que pagar por ser turista nun país que ten máis de circo que de país propiamente.

E se me sentín imbécil procurando o letreiro de Hollywood, non vos quero dicir cómo me sentín camiñando polo paseo da fama. O paseo da fama, o mítico bulevar –Hollywood Boulevard– coas beirarrúas onde se suceden baldosas con estrelas cos nomes dos artistas máis recoñecidos -a xuízo dos señores que fan o paseo- do mundo do cine, da música e da televisión.

Un dueto que fixen un momento co cantante de Kiss.

O paseo da fama, ó que perfectamente poderían chamar “paseo dos petos furados”, ou “paseo dos polos sen cabeza”. Non hai nin unha soa persoa que camiñe ollando cara adiante. Nin sequera ollando hacia arriba, coma sucedía en Nova Iorque. Nun exercicio de ridículo supino, todo o mundo camiña coa cabeza gacha, ollando cara o chan, coma se lle acabara de caer unha moeda do peto, na procura da estrela dun personaxe que coñeza. As xentes colisionan unhas coas outras, e só nos faltaba levar unha mecha con chispa na cabeza para semellar definitivamente unha atracción de coches de choque. Moi triste.

Porque esa é outra. Non vos pensedes que o paseo son uns poucos centos de metros e que só as súperestrelas teñen o seu nome lucindo na súa baldosa. Con aparecer en medio capítulo da serie máis cotrosa xa podes dispoñer do teu espazo no paseo. Eu non a vin, pero escoitei que Ana Obregón ten a súa baldosa pola súa aparición estelar nun capítulo de “El Equipo A”.

Visto o visto, eu solicitei a miña propia estrela, tralas miñas entrevistas de antes de comezar a viaxe en Radio Galega e na Cadena Ser, a miña reportaxe a páxina completa en Faro de Vigo, e unha vez que saíra na TVG respondendo a unha pregunta sobre o estrés que me fixeran pola rúa hai uns anos, nun día de resaca. Non me garantiron nada, pero as xestións están en marcha.

Ó día seguinte decidimos visitar o barrio de Santa Monica. Barrio, este si, ben lindo, limpiño, cunha rúa peonil ateigada de negocios e postos na rúa, flanqueada por dúas fileiras das típicas palmeiras californianas. Por fin nos atopabamos na clásica estampa de Los Angeles que tiñamos na cabeza, o que se nos amosa na televisión.

Distrito de Santa Monica.

Tras dar un paseíño por tan típica paraxe, decidimos dirixirnos á praia. Coma case todas as de Los Angeles, a de Santa Monica é unha praia inmensa, tanto ó longo coma ó ancho. Fai graza observar cada poucos metros o típico posto de vixilantes, os mesmiños que ocupaban David Hasselhoff, Pamela Anderson e Carmen Electra.

Ademáis, Santa Monica Beach conta cun peirao, unha pier que eles lle chaman, que inclúe un parque de atraccións con noria e montaña rusa, zona comercial, e toda esa clase de prestacións que se fan indispensables nun día de praia.

“Pier” da praia de Santa Monica.

Ó día seguinte, xoves 23 de agosto ás 06:00 da mañá, Richi voltaba para Vigo. Aquí remataba a súa aventura americana. Aquí remataba a etapa da Volta ó Mundo co equipo ó completo. Volviamos a estar Cons e máis eu sos, voltabamos a xogar en inferioridade numérica. Mais non foi unha despedida emotiva. Non houbo lugar ó drama. Recuperaremos a igualdade numérica en menos do que tod@s pensamos. Ata aquí podo ler.

O resto da nosa estancia en Los Angeles, o que restaba ata que o martes collesemos o voo a Nova Zelandia, prometía ser longo e tedioso. A miña economía, sempre precaria e tendo que pagar hostel, e a de Cons, co vimbiazo que supuxo a retirada dos $500, non nos permitían movernos do Adventurer, algo ó que tamén axudaba o patético funcionamento do transporte público anxelino.

Mais cando todo semellaba perdido, cando xa tiñamos asumido que non iamos poñer un pé fóra do hostel ata o día de acudir ó aeroporto, fixo acto de presenza a milagreira figura dun vello salvador noso, co que xa non contabamos, ó que xa dabamos por desaparecido ata rematar a viaxe enteira.

Unha vez máis, coma xa sucedera en Florianópolis, no Brasil, acudiu ó noso rescate o canalla dos canallas. O vividor dos vividores do xeito mellor entendido posible. Un compatriota, un paisano. Richard Rama. Trocabamos Ricardo por Ricardo sen perder un ápice de calidade. Ás nosas mentes saltaron inmediata e inevitablemente as festas rachadísimas que nos meteramos en Floripa canda este auténtico fóra de serie e canda Raqueliña, a compostelá de pranta senegalesa, coas participacións estelares de Nachete e Miguelón.

Reencontro con Richi, tralo vivdo en Floripa.

Xa non contabamos con el, pero alí apareceu. Unha vez máis para safarnos, para aportarnos, para facernos a vida máis doada. E apareceu porque se fartara da súa vida no seu hostel de Florianópolis e decidira botar unha tempada en Los Angeles. Nada máis chegar xa estaba vivindo na casa dunha “medio moza” súa, coma el mesmo denomina. Sempre na procura da gran vida, sempre perseguindo a excelencia. Nunca deixarei de admiralo.

Trala súa aparición case que de película, case “hollywoodiana”, citámonos para o día seguinte. E o día seguinte era sábado. E o sábado xogaba o Baby-Gali-Celta. Cunha conexión a internet vergoñenta para a suposta primeira potencia económica do mundo, escoitei o partido a tiróns, a saltos pola Radio Galega, da man do mito, de Xaime Escudeiro.

Tampouco houbo moito que escoitar. Derrota xusta en Anoeta, nun partido moi frouxo onde amosamos unha febleza en defensa condenatoria na Primeira División. Non pasa nada. As fichaxes acaban de chegar, aínda o ten que facer algunha máis, e a grande maioría dos rapaces están a dar os seus primeiros pasos na nova categoría. Por suposto que seguimos confiando. Entre outras cousas porque nunca nos deron motivos para deixar de facelo.

Ó pouco de rematar o partido apareceu Richi, acompañado da súa “medio moza” Nadine, anxelina de ascendencia vietnamita. Os dous leváronnos, no coche dela, ó barrio chinés de Los Angeles. A China Town anxelina non é tan grande coma a de Nova Iorque. As súas xentes semellan máis integradas na sociedade estadounidense, non desempeñan as súas vidas dun xeito tan puro, non desenvolven a súa cultura dunha maneira tan fiel coma sucede na China Town neoiorquina.

Barrio chinés de Los Angeles.

Iso si, coma en case todo o referente a Los Angeles, existe unha fachada para maquillalo todo. As rúas do barrio chinés están engalanadas coa típica decoración oriental, e as súas estradas crúzanas cordeis de onde penduran esa especie de piñatas redondas, que cando estea na China xa aprenderei cómo se chaman e para qué serven. Os edificios tamén teñen o clásico deseño chinés, cos típicos tellados rematados en picos de corvatura ascendente. Todo dunha artificialidade bastante chocante.

Tamén estivemos no barrio xaponés, máis pequeno e sen tanta maquillaxe, e de alí fumos directamente á praia, despois de facernos cuns litriños de calimotxo. Moi agradable o día que pasamos canda o noso Richi e máis Nadine, e especialmente amena foi a sesión de calimotxos e risas que organizamos na praia, mentres o sol iniciaba o seu descenso.

Richi e Nadine. Non, en directo non ten ollos de morcego.

O domingo quedamos con Richi para botar o serán na praia de Venice, a que para moit@s nativ@s é a mellor da cidade. E a verdade é que non está nada mal, pero non lle sabería eu atopar o punto de melloría con respecto ó resto de praias da cidade. O punto diferencial en xeral. É enorme, e conta con todo tipo de servizos de cara o bañista. Exactamente igual ca todas as que visitaramos ata o momento.

Busqueino, pero non atopei ó vixilante careco e de bigote, o coleguita de Mitch Buchanan. Queríalle dicir catro cousas.

O que si que é peculiar é o propio distrito de Venice-Venecia en inglés-. Barrio rico da cidade, os dirixentes non debían ter moi claro ónde investir os cartos, e decidiron emular á cidade que lle dá nome ó distrito, prantando unha sucesión de canles que cruzan unha das súas avenidas principais, coas súas pontes correspondentes.

Canle da Venecia de Los Angeles.

Novo exercicio de artificialidade co que nos agasallaba Los Angeles, nova mostra de derroche absolutamente inaxeitado, coa cantidade de necesidades reais coas que conta a cidade. Nós seguimos ó noso, e procedimos a unha nova sesión de calimotxos e risas, desta volta na propia praia de Venice.

A nosa estancia en Los Angeles, un tanto agredoce, un chisquiño bipolar, con dúas fases marcadamente diferenciadas, tocaba á súa fin. Unha cidade, repito, fea. Mais cun estilo de vida, aínda que sumamente artificial, envexable. Baseado no ocio, no lecer, deixando un espazo importante ó relax e a relaxación. Alegre e saudable.

E con ela tamén tocaba á súa fin a nosa etapa nos Estados Unidos. Unha etapa que nos deixa lembranzas imborrables. Coma a semana en Nova Iorque, unha cidade que nos ha marcar de por vida. Coma os días que pasamos na fermosísima Boston canda o Tito Fernando, unha persoa que xa nos marcou de por vida. Ou coma a paisaxe que nos brindou o Gran Canón, o espectáculo natural máis desproporcionado que observei na miña vida.

Un país os E.U.A. que nos ofreceu xusto o que agardabamos del. Na Meca do capitalismo, nunha nación que vive por e para o consumo, nada é o que parece. Todo está agochado tras unha fachada de conveniencia, todo está oculto baixo un manto de interese. Nun país onde non existen os escrúpulos, con todo se fai negocio, a todo se lle pon prezo, todo é susceptible de ser vendido. Todo o puro é violado, a todo se lle aplica unha capa de maquillaxe para que lle entre mellor polos ollos ó consumidor.

Isto é o que supón o capitalismo, deixando a un lado as actividades atroces que implican as políticas exteriores encamiñadas a mante-lo sistema, obviando as invasións militares, invasións empresariais, relacións esperpénticas e interesadas con outras nacións, e outros tantos e tantos temas turbios que se tratan de ocultar de xeito patético á sociedade, aspectos estes polos que é imposible pasar por enriba sen profundizar.

Marchamos dos Estados Unidos, mais non o facemos do Primeiro Mundo. A loita continúa. Seguinte destino: Nova Zelandia.

Medio ano de Volta ó Mundo. Paréntese para reflexionar, parte II.

Luns 20 de agosto. Hoxe exactamente cúmprense seis meses desque comezamos a viaxe. Xusto hoxe chegamos ó ecuador da nosa aventura, a estas horas hai medio ano que partíamos da Terriña mortos de medo, consumidos polos nervios e enchidiños de inquedanzas. Moito cambiaron as cousas dende entón.

É por iso polo que, o mesmo que cando cumprimos o primeiro cuarto de viaxe, vou facer un alto na narración para deternos a analizar cómo vai a aventura, qué cousas cambiaron, qué continúa igual ou con qué novidades contamos, se é que contamos con algunha. Poi ben, comecemos:

Din que o tempo o pode todo. Que sana as feridas máis fondas, perdoa os actos máis atroces; e que marchita os sentimentos máis puros, enfría as paixóns máis descontroladas. O seu paso é inexorable, din. A nosa, sen dúbida, é unha aventura especial. Alo menos ós nosos ollos. Aínda así, incluso támen ós nosos ollos, nin sequera unha experiencia tan particular pode escapar ás vontades inapelables do tempo. Ata algo tan extraordinario como é o cumprir o soño da túa vida vese afectado polo implacable do seu transcorrer.

Inevitablemente, as nosas sensacións non son as mesmas do comezo. Seguimos poñendo un empeño moi forte en tratar de valorar cada momento, de ser conscientes permanentemente do que estamos a vivir. Aínda así, de xeito inconsciente, afixémonos a esa sensación de aprender algo novo cada día, o que tanto nos chamaba a atención ó principio. Fixemos rutina da variedade, convertimos en costume a diversidade.

A convivencia extrema desgasta, e moito. Xurden os problemas económicos, centrados e agudizados na miña persoa. As lembranzas mistúranse, as caras confúndense, algunhas difumínanse. A típica sensación de espertar tras unha soneca completamente desubicado, a estas alturas da viaxe magnifícase ata ter que reflexionar case medio minuto para centrarte no tempo e sobre todo no espazo. “¿Ónde estou? ¿Na Arxentina? ¿En Colombia?”

Había, pois, que buscar vías de escape, e éstas chegaron da man d@s diferentes compañeir@s de viaxe que fumos atopando polo camiño. De tódalas nacionalidades, idades e caracteres, foron eles/as quen nos aportaron ese punto de desconexión preciso para non acabar por asasinarnos entre nós.

Adentrámonos en Bolivia canda dez assholes, percorrimos a mesma xunto a Arthur, con quén elaboramos o noso segundo equipo para acceder a Perú, o Europe Team. Tirando máis para casa botamos tres semanas canalleando por Lima da man de César, e cruzamos os Estados Unidos de costa a costa na compaña de Richi.

Compañeir@s de viaxe uns, amigos de toda a vida outros, incluso algunha amizade que se vaia perpetuar no tempo. É o caso do inesquecible mes e medio que compartimos con Arthur, ese alelmán que comezou aportándonos orde, control; pero que tras “calvarizalo” e afacelo a deixar todo nas mans da improvisación, pasou a aportarnos risas, paz, confianza, calor.

O noso querido Arthur.

Ó longo da nosa travesía conxunta compartimos diferentes estancias canda algunhas mozas que tamén contamos con voltar ver nun futuro, unha vez rematada a nosa aventura. Cómo esquecer á estraña parella que conforman Natie e Judith, coas súas compras compulsivas e ese ritual que tiñan de compartir sempre os seus postres; ou a enerxía irreprimible da nosa baby dinamarquesa, Ida.

Ascendendo por Cusco canda Natie e Judith.

Maz, a “Serena Williams” londiñense;  Dayana, o terronciño de azucre colombo-americano;  Helene, a bretona namorada de Bolivia; Natalia, a tolemia con pasaporte cordobés; Regi, a mochileira orgullosa… Todas elas nos aportaron, en todas nos apoiamos en diferentes e numerosos momentos da viaxe, en diversos puntos da xeografía americana. Xunto cos xa nomeados axudáronnos a manter acesa a chama da nosa viaxe, a conservar a ilusión, a que permanecesen intactas a nosas ansias de seguir devorando quilómetros, de continuar coa nosa aprendizaxe sen fin.

Porque nese aspecto nada cambiou. Seguimos adquirindo coñecementos impagables, seguimos extraíndo feixes de informacións de todo aquel punto do planeta onde nos establecemos. Cada país apréndenos algo, cada cultura apórtanos a súa filosofía da vida.

En Bolivia reafirmámonos nunha das premisas principais do noso ideario: non son as posesións materiais as que brindan a felicidade. Un país tan pobre coma o Estado Plurinacional, con tan pouco que ofrecer en canto a economía, fíxonos enormemente felices, dun xeito enigmático, case que subliminal. Coa maxia da súa cultura ancestral, coa particularidade das súas xentes, co diferencial da súa identidade.

O Perú gañounos, ademáis de polo estómago, pola súa historia, grazas á cal aprendimos moitísimo sobre a cultura inca. No Perú adentrámonos na Amazonia, onde vivimos experiencias que seguramente non repetiremos xamáis. E seguimos os primeiros pasos do proceso de apertura ó mundo por parte dun país excepcional, que ten todo por ofrecer. E cando digo todo quero dicir todo. Absolutamente.

Colombia aprendeunos cómo un país debe esquecer as súas loitas internas para amosarse ó mundo como unha nación nova, reinventada, reivindicando as súas cualidades. Orgullosa do que é e do que foi, ollando cara adiante sempre e sen esquecerse do seu pasado xamáis. Colombia é un país de futuro, que só precisa dun goberno que aposte por ela e polas súas xentes dun xeito definitivo. Fantástica lección a que nos brindou Colombia.

E agora andamos apurando a nosa recta final nos Estados Unidos de Norteamérica. Para continuar coa nosa aprendizaxe, para pegar un considerable salto cualitativo nela, adentrámonos na Meca do sistema capitalista. Colámonos na casa do inimigo, infiltrámonos nas súas entrañas, coñecimos e manipulamos os seus mecanismos para aprender os segredos do seu diabólico funcionamento. O balanzo foi notablemente satisfactorio.

As cousas cambiaron na nosa aventura, si que o fixeron. Pero seguramente o fixeran cara unha especie de adaptación, pode que sexa a nosa propia evolución detro da nosa Volta ó Mundo. Xa non somos aqueles tipos inseguros, invadidos pola desconfianza, que un 20 de febreiro deambulaban polas rúas de Recife na procura do fogar dunha tal Pamela.

Hoxe camiñamos con paso firme, sen medo a quén nos poida abrir a porta ou a quén se interpoña no noso camiño hacia ela. Porque iso foi o que nos aprendeu o mundo, esa foi a principal lección que nos impartiu a xente, foi ela a que nos empurrou a movernos polo mundo con total confianza en nós mesmos, pero sobre todo neles, nos nosos mentores.

Xa chegamos á metade da nosa viaxe. E a casualidade quixo que isto coincidise co momento no que hemos estar máis lonxe da nosa casa do que estaremos xamáis. Unha vez en Nova Zelandia, calquera movemento que realicemos non fará outra cousa senón achegarnos a vós, nosas xentiñas. O mesmo que calquera movemento que fagan as agullas do reloxo.

No ecuador da nosa aventura chegamos onde xa non hai máis camiño, e agora toca retornar. Pero non o faremos por onde viñemos. Farémolo polo camiño oposto. Para seguir aprendendo, para seguir coñecendo. Para seguir desgastándonos, para ter máis problemas económicos, para seguir misturando lembranzas. Para seguir atopando compañeir@s de viaxe, amigos de toda a vida e amizades que se perpetúen no tempo. Para seguir evolucionando.

Porque o paso do tempo xoga á nosa prol.

Ruta 66, terceira Bola Máxica no Gran Canón, e Las Vegas. O que acontece en Las Vegas…

Venres 10 de agosto. O seguinte destino tras Chicago era o Gran Canón do Colorado. Como sabedes, a nosa intención dende un principio sempre foi cruza-los Estados Unidos facendo a mítica Ruta 66. E como tamén coñecedes, as posibilidades tanto de alugar un coche na costa leste e devolvelo na oeste, como de mercalo en Chicago e vendelo en Los Angeles, escapaban totalmente ás nosas economías.

E escapaban ás economías dos tres, non só á miña -á miña economía escapa ata a posibilidade de facer a ruta nun burro con tres pezuñas escordadas, anemia e paludismo-. Así que, procurando e procurando, en Boston atopáramos a oferta de poder movernos por todo o territorio norteamericano collendo un número ilimitado de buses, por $360. Non faríamos a clásica Ruta 66 no noso propio coche e escoitando a nosa propia música. Non me ía deter na tasca de Joe a pedirlle que me enchese o vaso de bourbon unha vez máis, que éste mo denegase mentres limpa o interior doutro vaso co seu pano, alegando algo así coma “xa bebiches de abondo, Adri, ¿por qué non te vas para casa?”, para eu berrarlle aquelo de “¡¿é que os meus cartos non valen na túa tasca, Joe?!”

Nun sitio semellante a este imaxino eu a miña liorta con Joe.

Non, non se ía producir esa escena. Pero igualmente iamos facer a Ruta 66, alo menos en autobús. A duración da viaxe dende Chicago ata o Gran Canón leva máis dun día e medio, así que había que facer unha parada intermedia. E conxugando horarios e distancias, o destino máis axeitado resultou ser Amarillo, unha poboación illada no medio do norte de Texas. Naturalmente non nos fixamos nos atractivos turísticos que puidese ofrecer Amarillo, xa que só iamos facer noite para continuar hacia o Gran Canón.

Mais, avatares do destino, non quedaban prazas para desprazarnos directamente a Amarillo. Lembrando os traxectos ifinitos do noso primeiro mes no Brasil, tivemos que pasar por un punto intermedio antes de chegar ó destino final, e houbemos de agardar ata as 21:00 do serán para poñer rumbo a Dallas. De madrugada fixemos paradas en Memphis, no estado de Tennessee; en Little Rock, Arkansas; e en Texarkana, Texas.

Quilómetros, quilómetros e máis quilómetros de estrada e deserto.

A Dallas chegamos en pleno serán cunha calor que impoñía o seu respecto, e sen saír da terminal de buses, arrincamos, desta vez si, a Amarillo. Alí fixemos media noite, que nin enteira nos deu para pasar, xa que chegamos ben entrada a madrugada.  Ó erguernos e chamar a un taxi que nos achegase á estación de buses atopámonos con que ía tardar unha hora e pico en recollernos. Non nos daba tempo de chegar a coller o autobús ó Gran Canón. Pero non pasaba nada, alí estaba Raj, un hindú perfectamente descoñecido que escoitou o noso drama e non dubidou en ofrecerse a achegarnos. Bueno, por ofrecernos tamén nos ofreceu auga, folletos de desconto en hostels, e o seu número de teléfono para chamalo en caso de que tivesemos calquera improvisto nos Estados Unidos.

Pouco antes do mediodía arrincamos hacia Flagstaff, a localidade máis achegada ó Gran Canón onde chegaba a compañía de buses coa que decidimos percorrer Norteamérica. Tamén esta era unha quilometrada fina, e o autobús fixo unha das súas paradas coa entrada do luscofusco para descansar en Albuquerque, Arizona. Nesas andabamos Richi e máis eu, estirando as pernas. Cons non, Cons estaba inquedo. Esa mesma noite tocaba Iron Maiden xustamente alí, en Albuquerque. Corría de aquí para alá, procurando a alguén que lle vendese unha entrada. Richi e máis eu ollabamos o un para o outro co típico xesto de “éste toleou”.

Pero non, non toleara. Ou si, pero safou, e de qué xeito, dentro da súa tolemia. Na enésima vez que se achegaba á nosa posición, fíxoo máis alterado do que xa estaba dende que pisara a estación de Albuquerque. Contounos que coñecera a un mexicano que lle vendía unha entrada para o concerto, e que lle ofrecía a súa casa para pasa-la noite. E anunciounos que quedaba en Albuquerque para presenciar o concerto do seu grupo favorito. Naturalmente, Richi e máis eu continuabamos adiante, rumbo ó Gran Canón.

Cons canda Paloma e Ana, as dúas mexicanas que atopou na estación, e Javi, o que lle vendeu a entrada e o aloxou na súa casa.

Contounos que tras tomar unhas birras na casa de Javi, o mexicano afincado en Albuquerque que lle vendeu a entrada, canda Paloma e Ana, dúas amigas deste, dirixíronse ó concerto. Contounos que a súa entrada e a de Javi eran entradas V.I.P. Todo o concerto en primeira fila, e sen necesidade de usar o cóbado. Contounos que nun intre do espectáculo, Nicko McBrain, batería da banda británica, lanzou o parche do tambor ó público. E si, caeulle a el. Asinado.

Foto do concerto de Iron Maiden que tirou Cons co móbil dende a súa posición V.I.P.

O que gozou do concerto só o pode saber el. Valorar o extremadamente afortunado que foi de aparecer no sitio exacto no que se producía o concerto, e no intre perfecto para atoparse coa persoa que lle facilitara a entrada para o mesmo, tamén só o pode facer el. Javi, o seu anfitrión e proveedor, tratou de facelo, de valorar tanta fortuna, de comprender cómo é posible ter tanta sorte. Non atinou a facelo, atribuíuno a designios do destino, e decidiu convidar a Cons. $120 de entrada V.I.P. que lle saíron de balde ó noso amigo de cú florido. E aínda non mercou nin un só billete de lotaría no que levamos de viaxe.

Pero voltemos á viaxe puramente entendida. Trasladémonos a Flagstaff, onde Richi e máis eu chegamos, unha vez máis, de madrugada, para aloxarnos no clásico motel de estrada. Desta volta si, exactamente igual que nas películas yankees.

Típico e tópico motel de estrada gringo.

Botamos unha soneca na nosa habitación totalmente equipada -biblia incluída, por suposto-, e á mañá seguinte dirixímonos ó noso obxectivo principal dende que comezáramos a meternos semellante malleira a base de quilómteros días atrás: o Gran Canón do Colorado.

Flagstaff, Arizona. O interior dos E.U.A. en todo o seu “esplendor”.

A el chegamos, non sen poucos atrancos, ó comezo da tardiña. No microbús que nos achegou ó Parque Nacional uníusenos unha mociña xaponesa que Richi entendeu que se chamaba Norito. Eu entendinlle Yokito, así que aquí, polo momento, ímoslle chamar Sisuka. Polo momento, xa sabedes que aquí as cousas cambian rápidamente, sobre todo os nomes inventados.

Como digo, foi a primeira hora da tardiña cando no-los dous, acompañados de Misae, asomamos ó Parque Nacional do Gran Canón. As sensacións a medida que te achegas son as das grandes citas. Como cando asomamos ás fervenzas do Iguazú. Como cando xiramos 180º para topar co Centro Galego de Buenos Aires. Como cando ascendimos o último chanzo da boca do metro de Times Square.

E cando chegas, o incomparable de ver colmadas as expectativas creadas tras aquelas sensacións invádeche o corpo. Ante ti ábrese un espectáculo de rochas e fendas, montañas e vales, paredes e gorxas. E todo elo tinguido dun vermello intenso que se extende ata onde alcanza a vista.

Din que a orixe do Gran Canón data de máis de 1.500 millóns de anos. Mais iso non é o que semella. O traballo da erosión durante un período de tempo tan prolongado invita a pesar en formas homoxéneas, máis ben redondeadas, pode que ata predicibles. O Gran Canón, nembargantes, ofrece  unha estampa de formas impensables, incomprensibles. Un perfil dunha irregularidade fantástica.

O Gran Canón non semella ser froito dos designios da erosión. Diríase máis ben que hai uns poucos séculos un diluvio de meteoritos se cebou nesta paraxe, e os seus impactos fortuítos, os puntos de caída marcados á toa orixinaron esta paisaxe de formas anárquicas, incoherentes.

Unha parede dunha caída de máis dun quilómetro agocha un val incrustado a machete, como posto pola forza. A dúas rochas milagreiramente xemelgas síguelles a saia dunha montaña deitada, salpicada dunha infinidade de matoxos, sobor da cal sobresaen varias bancadas cuxo saínte vai de máis a menos, desaparecendo ós pés e fusionándose coa formación que as cobixa.

O Gran Canón xoga coa túa percepción. O heteroxéneo das súas formas e o inmenso da súa extensón fan que, cando tratas de concentrarte nun punto, perdas a perspectiva dos planos, e non saibas se o que observas está en vertical ou en horizontal. É esta unha sensación confusa, case que sedante.

O Parque Nacional do Gran Canón alberga a gorxa do río Colorado. E a bacía do Colorado non desentona en absoluto co abrupto do seu entorno. É unha conca de perfil afilado, con ángulos definidísimos. Dá a sensación de que a terra rachou nesa zona cedendo ante unha forza superior. Semella que no canto de auga, o caudal do río Colorado confórmano un exército de guerreiros que se abren paso a machetazos.

Tras varias horas percorrendo aquel fascinante parque, e arrastrando a Xuneo, que estaba esfolada dende o momento que baixou do microbús, decidimos ir pensando en retornar. Un erro de cálculo do conductor que nos levara na ida, quén non se enterou de que non había sitio para nós na volta, deixáranos sen transporte para chegar ó motel, así que tiñamos que buscarnos a vida e xa comezaba a caer o solpor.

Transcorrer do río Colorado polo Gran Canón.

Finalmente, tras unha carreira frenética fiando os diferentes autobuses gratuítos do parque, carreira que Xigante pasou durmida coma un lirón, acadamos chegar ó motel xa coa noite ben entrada. Á nosa chegada, na nosa habitación estaba Cons. Fixemos un pouco a mona os tres xuntos, e puxémonos a durmir. Derrotados, Richi e máis eu pola quilometrada feita tanto en bus como a pé, Cons por dalo todo no concerto de Maiden.

Á mañá seguinte había que separarse de novo. Cons tiña que visitar o Gran Canón, Richi e máis eu continuabamos cara Las Vegas. Marchabamos de Flagstaff, deixabamos atrás o Gran Canón do Colorado. Mais eu non o facía co peto baleiro. Na miña retirada do parque o día anterior, mentres procurabamos un dos autobuses de balde, un esquío meteuse no meu camiño.

Cun día de retraso, pero Cons tamén estivo no Gran Canón.

Ergueuse das patas de diante, ollou para min, e botouse a unha beira do camiño. Entón volveu parar, voltou a ollar para min, e desapareceu na vexetación. Quixen saber qué quería de min aquel simpático animaliño, así que me acheguei ó punto onde o perdera de vista. Ó apartar a vexetación, alí estaba ela, relucinte, impoluta. A miña cuarta Bola Máxica.

Goku_holding_4_star

O martes 14 de agosto Richi e máis eu puxemos rumbo a Las Vegas. Tras facer algún que outro numeriño para chegar á estación de autobuses de Flagstaff, ás 14:30 estabamos a bordo do bus que nos había levar ata a cidade máis representativa do estado de Nevada.

A isto me refiro co de facer algún que outro numeriño.

A Las Vegas chegamos Richi e máis eu o mesmo martes, contra as 20:30 do serán. Cando baixamos do autobús, a sensación de calor que nos asaltou era algo bestial. Esa mesma tarde, a pleno sol observáramos cómo o termómetro dunha estación de servizo na que baixamos en Arizona marcaba 127ºF. Ou o que é o mesmo: 54 graos dos nosos. Na miña vida o sol me pegara con tal violencia. Pola noite, en pleno deserto de Nevada, os marcadores térmicos marcaban 110. Máis de 40ºC ben entrada a madrugada.

Á nosa chegada xa escurecera por completo, así que “A Cidade do Pecado” nos recibiu na súa total plenitude. En Las Vegas todo está iluminado. Os paneis dos negocios, as marquesinas, os sinais. O chan e os teitos, ata os letreiros cos nomes das rúas están iluminados. E non cunha iluminación calquera. Todo ten que estar bordeado con eses puntiños de luces que se moven. Moi discreto todo.

Isto foi o primeiro que nos atopamos nada máis poñer un pé fóra da estación. Era un hotel do máis normaliño.

De camiño ó hostel, percorrido que fixemos camiñando, paseamos durante 15 minutos por unha rúa peonil, cuberta cun teito abovedado. Nela atopamos á morte, a Spiderman, a Batman. Pasamos por catro concertos diferentes. Nun deles decenas de persoas tentaban seguir os pasos de baile que unha moura medio espida trataba de marcarlles. O teito abovedado, naturalmente, estaba iluminado con xogos de luces en movemento. No último tramo decatámonos de que por el, polo teito, se desprazaba a xente por medio dun sistema de tirolinas.

Entrada da rúa peonil que vos acabo de describir.

Medio aturdidos, chegamos ó noso hostel. Hostel Cat, facíase chamar, e a verdade é que tampouco tiña desperdicio. Antro de perdición con camas e duchas, nel rodáronse varias escenas do filme Resacón En Las Vegas, e delo fachendean con orgullo mediante varios pósters. Para que vos fagades unha idea, obríganche a deixar en recepción o teu saco de durmir, “por motivos de seguridade e hixiene”. Eu tampouco o comprendo. Pero por $14, non iamos pedirlle máis.

Cartel que che anuncia a túa chegada ó Hostel Cat. Ben iluminadiño, non vaia ser.

Como digo, á nosa chegada ó hostel estabamos medio aturdidos. Pode que polas luces que viñan de ametrallar as nosas mentes, pode que pola cantidade de preguntas que sempre che suscita Las Vegas, e que ó estar nela rexurden inquedándote soberanamente.

¿Hai xente que vive en Las Vegas? ¿De verdade que nacen bebés veguenses?

De ser así, ¿ónde se produce o parto? ¿Nunha mesa de black jack? Porque hospitais non vin nin un…

¿Cómo paga Las Vegas a súa factura da luz? ¿Co que aforra en hospitais?

¿Algunha vez na historia Las Vegas tivo alcalde de esquerdas, que levara a cabo políticas de esquerdas?

¿Qué pasa en Las Vegas se tratas de expropiar o terreo dun casino para construír un colexio?

¿Cántas mortes se producen en Las Vegas ó cabo do ano por ataques epilépticos?

Dispostos a clarexar todas estas inquedantes dúbidas, Richi e máis eu saímos a percorrer as rúas de Las Vegas.

Partimos a camiñar polo bulevar onde se atopan tódolos casinos, a zona hoteleira, a Las Vegas típica. Lanzámonos directamente ós brazos da perdición, falando claro.

South Las Vegas Boulevard, que así se chama a avenida, non é un bulevar pensado para pasear precisamente. Cada pouco a beirarrúa vese interrompida por unha ponte que tes que sortear subindo por unhas escadas, as cales te levan a unha encrucillada de camiños. Todos eles pasan ben pegadiños á entrada dos casinos, e se non escolles ben o que queres seguir, acabas no interior dun deles.

Incluso algunha ponte se introduce directamente no casino-hotel, e para voltar á rúa tes que pasar necesariamente polo salón de xogos. Tódalas hospedaxes teñen transporte de balde a eles, e unha vez alí convídante ás primeiras fichas. Todo pensado para facilitarche ó máximo que comeces a xogar. Unha vez metido no vicio, pagas. Dun xeito ou doutro, pero pagas.

O señorial Hotel-Casino Bellagio, co seu espectáculo de chorros de auga.

Un tras outro, imos deixando atrás os sucesivos hoteis-casino. The VenetianTreasure IslandThe MirrageFlamingoCaesar Palace. A cada cal máis impoñente, a cada cal máis luxoso.

Bellagio, Paris Las Vegas, Monte Carlo, Tropicana, Luxor. A cada cal máis ostentoso, máis petulante; a cada cal máis fastuoso, máis cargante. O derroche polo derroche, en Las Vegas todo resulta excesivo. Non hai escrúpulos, non teñen medida á hora de captar clientes incautos. Se teñen que espichar unha puta montaña rusa enriba das azoteas dos edificios que compoñen o complexo, non lles treme a man. É o caso do New York New York.

O Paris Las Vegas.

Se as vistas dende o andar 86 do Empire State as percibín coma unha metáfora do soño americano, Las Vegas é unha hipérbole do mesmo. Nada é real, introdúcente nun mundo de ilusións no que che fan sentir o rei. Fanche crer que tes uso e dominio de todo, que todo está baixo o teu control, que todo está preparado para que te fagas rico co único recurso do dólar de fichas de balde que che agasallan na porta do casino no que apareciches involuntariamente.

Caesar Palace.

Prostitución e drogas por tódolas esquinas baixo un manto de glamur. Xogo, apostas, luxo, despilfarro… Las Vegas é a Meca do vicio, do desenfreno, da perdición, da decadencia.

O mítico Luxor.

Luces, moitas luces. De tódalas formas, cores e tamaños. Las Vegas é un paraíso. O paraíso… das polillas. Pero como nós non somos polillas, fai falla moito máis que luces de cores e vicio en bandexa para facernos felices. Pero qué esperar dunha cidade onde un dos negocios principais e máis numerosos son as capelas de vodas exprés. Dimos por finalizado o tour por Sin City, e recollímonos no Hostel Cat.

Unha das capelas para poder casar que te vas atopando a cada paso por “South Las Vegas Boulevard”.

Á mañá seguinte, a do mércores 15, Cons apareceu na nosa habitación do hostel, recén chegado do Gran Canón. Xa nos alcanzara definitivamente, ata a vindeira arroutada que lle dea xa non nos habemos separar máis. Pasamos o día paseando e descansando no hostel, xa que a calor apertaba aínda máis que o día anterior.

Las Vegas dende unha das pontes que cruza “South Las Vegas Boulevard”.

E chegou a noite, e preparámonos para, agora si, agora que estabamos os tres calvarienses xuntos, poñer a proba á noite de Las Vegas. Rachar con ela.

Mais amig@s, como reza o dito, e como ben sabedes, o que acontece en Las Vegas… fica en Las Vegas.

Vindeiro destino, California.

Niágara, Toronto e Chicago. Ou o que é o mesmo: Chicago.

Domingo 5 de agosto. Saímos rumbo Niagara Falls, onde chegamos a primeira hora da mañá do luns, tras pasar por localidades tan insulsas coma Albany, capital do estado de Nova Iorque, ou Buffalo, xusto na fronteira entre Estados Unidos e Canadá e antesala das afamadas fervenzas.

Foi aquí onde collimos o bus que nos deixase definitivamente na localidade estadouinidense de Niagara Falls. Camiñamos uns minutos ata que comezamos a sentir unhas pingas de auga que caían sobre nós. O día era soleado e o ceo estaba totalmente despexado. Barallamos a posibilidade de que proviñesen das fervenzas do Niagara. Uns metros máis adiante confirmámolo ó albiscar ao lonxe unha columna de auga vaporizada dunha altura descomunal. Seguimos a pista que as propias fervenzas nos tenderan.

Entramos moi tranquilamente no Parque Estatal Fervenzas do Niágara, onde aínda non había nin unha ialma. Nin tan sequera na entrada. Adentrámonos ata topar coa auga, e avanzamos no sentido que ésta o facía, procurando a súa caída. Cando o divisamos, cando tivemos diante, a uns trinta metros, o punto no que a auga se precipitaba dando forma á fervenza, sorprendeunos o escaso ruído que o choque entre augas emitía.

Augas do río Niágara antes de chegar á caída que conforma a fervenza.

Chegamos onda a fervenza, e quedamos un tanto fríos. O punto de observación non era o máis idóneo precisamente, o ángulo de visión, lateral con respecto á fervenza, non permitía nin tan sequera vela enteira, e a caída de auga… Penso que o adxectivo máis axeitado, sempre na miña opinión, é decepcionante. Visto o visto, decidimos seguir avanzando hacia a parte canadiana do enclave.

As fervenzas dende o lado estadounidense.

Para saltar a Canadá o único que tivemos que facer foi cruzar unha ponte. A pé, tranquilísimos, sen que ninguén nos saíse ó paso en ningún momento. Á outra beira da ponte había unha minúscula aduana onde nos fixeron media pregunta entre ós tres, comprobaron os nosos pasaportes, e nin selo nos puxeron. “Sigan, sigan”, convidounos o axente.

Punto exacto que divide os E.U.A. e Canadá.

Na beira canadiana o mirador ofrece unhas vistas infinitamente máis ricas. Pódense observar por completo e de fronte as dúas fervenzas principais dende un balcón que debía ter uns 300 ou 400 metros de lonxitude. Desta volta, coas fervenzas do Niágara diante na súa total plenitude, con tódolos datos na man para poder valoralas con coñecemento de causa, o adxectivo máis axeitado para calificalas, sempre na miña opinión, é… decepcionante.

E as fervenzas dende o lado canadiano.

Non as estou a comparar, sería inxusto facelo, coas de Iguazú. Sería inxusto. As comparacións, din, son odiosas, e nesta Niágara sae perdendo por goleada. É por iso polo que vou tentar manterme obxectivo, e tratar, por complicado que sexa, de afastar durante uns intres aquel prodixio da natureza que conforman as fervenzas de Iguazú.

Para comezar, as fervenzas do Niágara nin sequera son un enclave natural. A caída de auga non ven producida por un designio da natureza. As augas precipítanse dende un muro, unha especie de encoro elaborado polo ser humán. Non son un enclave natural, e están moi lonxe de selo. Ó seu redor hai montado un complexo comercial que pretende meterte polos ollos unhas fervenzas que eles mesmos convertiron en produto, pero que o que conseguen é dexeneralas cunha artificialidade que ata molesta.

O que si impresiona, aí non hai dúbidas, é a culumna monumental de auga vaporizada que orixinan as augas da meirande das dúas fervenzas ó toparse logo dunha caída de 52 metros. Alcanza ata a eclipsar o sol, chega a facer efecto nube e a paliar a intensidade da pegada dos raios do astro rei.

As fervenzas do Niágara están ben, pero considero que non son merecedoras da fama que posúen a nivel planetario. Esta análise deberíana facer dous expertos na materia como poden ser Víctor e Oli, pero ata que chegue ese momento, aí queda a miña opinión.

Había que continuar adiante, era tempo de poñer rumbo a Toronto. Á capital do estado de Ontario chegamos contra o mediodía. Custounos horrores atopar o hostel que levabamos reservado, o Backpackers on Dunda, xa que éste está máis agochado que Rosa Díez de visita por Galiza, pero unha vez que dimos con el, instalámonos e saímos a xantar. Fixémolo nun restaurante chinés, coma todos, rico, barato e en cantidade, e co papo cheo dispuxémonos a percorrer as rúas de Toronto.

Barrio chinés de Toronto.

O primeiro que nos chamou a atención foi o deserto das rúas da cidade. Seguramente veña dado pola época do ano: coa chegada do verán, e tras pasar un inverno das características do que se dá nesta zona, é de supoñer que os toronti… os torontia… os toront… é de supoñer que os cidadáns de Toronto fuxan en manadas na procura de sol, calor e praia.

Lago Ontario, Toronto.

Toronto é unha grande cidade. A clásica metrópole norteamericana que máis aló dos seus rañaceos e algún que outro parque, pouco máis ten que ofrecer. Decatámonos disto cando, ó saír do hostel, preguntamos a un traballador do mesmo polos sitios máis representativos, os puntos máis interesantes a visitar. O tipo enviounos ó parque principal da cidade e a un centro comercial.

Toronto.

E iso fixemos. Tras dar unha volta polo barrio chinés aproveitando que xantáramos alí, comezamos a camiñar rumbo Queens Park, onde ó chegar topamos co Toronto Legislative Building. Paseamos un pouquiño polo parque, deitámonos un cacho para repoñer forzas, e continuamos co tour.

“Toronto Legislative Building”.

Camiño da zona comercial, polo centro da cidade, Toronto cobra bastante vida. As rúas xa se ven ateigadas de xente indo e vindo, como corresponde á cidade máis populosa dun país coma Canadá, e a actividade frenética da clásica macro-urbe fíxose patente de inmediato. Pegamos unha voltiña polo centro comercial, un máis entre tantos, e separámonos. Richi e Cons foron a tomar unha cervexiña, e voltei para o hostel. Punto e final ó primeiro día de visita por Toronto, e a durmir, que levabamos dende Boston sen facelo.

Ó día seguinte, martes, tiñamos o bus a Chicago pola tarde. Había que deixar o hostel ás 11:00 da mañá, e o tempo que transcorreu dende que o abandonamos tras pegarnos unha ducha deleznable ata plantarnos na terminal de autobuses adicámolo a visitar, primeiro a famosa CN Tower, e despois o lago Ontario.

A famosa “CN Tower”.

Dende a base da edificación máis famosa de Toronto dirixímonos ó Ontario. Alí, nun peirao, tirámonos unhas fotos coa liña de rañaceos da cidade, entre onde destaca presisamente a CN Tower. Cando deu a hora prantámonos na estación, e, en pleno serán, puxemos rumbo a Chicago.

Toronto dende o lago Ontario.

De madrugada fixemos parada en Detroit, Michigan, para pasa-lo control de aduanas. Chegamos a Chicago contra as 07:00 da mañá. Na capital de Ilinois aloxámonos no Hostel Parthenon, no barrio grego. E a primeira levámola na fronte: non podiamos meternos na habitación ata as 15:00 do serán. Así que nada, unha vez máis, sen durmir, partimos a facer turismo pola “cidade do vento”. Iso si, o almorzo que lle metimos ó corpo, incluído no prezo do hostel, foi dos que marcan época.

E por Chicago estivemos camiñando nada menos que sete horas. É certo que Chicago tamén é unha grande cidade. A cásica metrópole norteamericana. Pero aínda así, as sensacións que transmite son diferentes.

É unha cidade moderna, viva, con personalidade propia. Aínda gardando a liña das grandes urbes estadounidenses, Chicago marca as diferenzas cun estilo de seu. Os seus edificios gardan harmonía cando teñen que gardala, e rachan coa monotonía estética cando teñen que facelo.

Río Chicago.

Preséntase inmensa no seu centro, amosando os seus enormes rañaceos; e cautivadora, maimiña fóra del, cunha arquitectura de estilo federal. Mais en ambolosdous terreos sempre está presta á sorpresa, e en calquera momento pode impactarte cunha edificación de deseño innovador.

Paramos na descomunal Willis Tower, detivémonos no famoso Teatro de Chicago, e asomamos ó río Chicago. Cando dimos coa auga, viramos, e dirixímonos ó Millenium Park. E é este parque o exemplo perfecto da tendencia impactante e innovadora da cidade de Chicago.

Teatro Chicago.

Ten fontes e demáis estructuras de curte sobrio, elegante; e de súpeto, e sempre con gusto, sorpréndete con obras de carácter moderno e transgresor. Un exemplo delo é unha especie de feixón xigante prateado, onde a xente se ve reflectida nunha imaxe deformada, algo desenfadado e divertido.

Feixón prateado no “Millenium Park”. A saber cómo se chamará en realidade.

O parque tamén conta cun auditorio enorme, cun equipo de son espectacular, onde por esas datas se celebraban concertos case a diario. A ambos lados da ponte que o comunica exténdese o Instituto de Arte de Chicago, unha construcción amplísima que conta coa máis variada oferta cultural.

Auditorio en “Millenium Park”.

Continuamos coa marcha, e o seguinte destino era o lago Michigan. Ó chegar ó seu peirao comezamos a camiñar por el con rumbo á Navy Pier, unha zona recreativa ubicada nunha illa, e que pasa por ser o punto máis turístico de Chicago.

“Navy Pier” de Chicago.

É unha especie de parque de atraccións, coa súa noria, os seus postos, e o que para min foi o máis atractivo: unhas vistas da cidade que quitan o salouco. Coa Navy Pier dimos por rematada a maratón de Chicago, e dirixímonos ó hostel, onde xa nos estaba permitido ingresar na habitación, e puxémonos a descansar, xa que, por segundo día nos últimos tres, estabamos sen durmir.

Chicago dende a “Navy Pier”.

Tan intensa foi a sesión turística do mércores, que para o día seguinte só deixamos o United Center. Pola tardiña achegámonos ó pavillón onde xogan os Chicago Bulls da NBA e mailos Chicago Blackhawks da NHL, a liga de hockey.

E o que é máis importante: a casa onde levou a cabo a meirande parte das súas fazañas o señor Michael Jordan, sen discusión, unhna das figuras máis importantes da historia do deporte. Impoñente posar diante da estátua de cobre que lle erixiron nunha das entradas do complexo, ó pé da cal se citan un por un os fitos que foi quén de acadar este fenómeno sen comparación, esta lenda viva do deporte do baloncesto.

Dous prodixios do baloncesto: MJ e máis eu.

Regresamos, pola noite tomamos unha cervexiña, e preparámonos para o día seguinte. Ó día seguinte, venres, ía comezar a nosa particular Ruta 66.

Non fóramos quén de cumprir co plan trazado nun comezo de percorrela no noso propio coche, mais iamos facela en autobús. O seguinte destino era o Gran Canón do Colorado, mais a distanza era demasiada como para facela dunha soa quenda. E a parada escollida para facer noite era Amarillo, unha localidade perdida no medio de Texas. Pero iso xa será outra historia.

Gran Canón e Las Vegas. O segundo prato forte da etapa norteamericana presentábase ante nós. O interior dos Estados Unidos era o noso seguinte reto.

Boston. Forxando a lenda de Tito Fer na Atenas americana.

Chegamos a Boston a madrugada do mércores 1 ó xoves 2 de agosto. Non foi a máis afortunada a nosa arribada á capital do estado de Massachusetts. Tiñamos reservada a noite no noso hostel e apuntado o enderezo, localizado na School Street, así que comezamos a buscar. Mais co que non contabamos é que en Boston existen un cento de School Streets, mínimo unha por distrito, e estivemos pegando tumbos coma toupas un bo anaco cando saímos da estación. O peor de todo é que parte dese anaco percorrímolo en taxi, e cando por fin dimos co hostel, a factura do mesmo ascendía a uns quince millóns dos antigos maravedíes. Non queirades saber o equivalente en dólares.

Entramos, aínda co recto proído, no Backpackers Hostel, que así era cómo se chamaba o noso aloxamento. Era tan complicado de atopar porque nin sequera se atopaba en Boston, estaba en Everett, unha pequena localidade veciña de “Beantown”. Deitámonos a durmir sen máis.

Downtown de Boston.

O xoves amencimos co firme propósito de trazar dunha vez por todas o noso ruteiro por Norteamérica, e sobre todo de poñer solución á eiva de cómo desprazarnos até a costa oeste. No plan inicial, o pensado en Vigo, barallabamos a idea de alugar un coche na costa leste e devolvelo en California tras percorrer con el a histórica Ruta 66. Mais no plan inicial eramos un mínimo de catro, e na actualidade o custe do aluguer era inasumible para no-los tres sos. Así que decidimos probar sorte coa opción número dous, a que nos suxeriron os nosos compatriotas coruñeses en Medellín: mercar o coche no leste e vendelo en Los Angeles, algo bastante habitual entre os visitantes que optan por cruza-lo país, segundo parece. Confiados na nosa sorte, dirixímonos a un local de compra-venda de autos usados.

Non nos foi difícil atopalo, de feito chegamos camiñando. Dimos unha volta polo aparcadoiro para botarlle unha ollada á oferta de coches, e metímonos na oficina. Alí presentóusenos o vendedor, en perfecto castelán. Facíase chamar Fernando, un venezolano residente en Boston e de papás canarios. Era un home ben alto, duns cincuenta anos. Peiteaba as súas canas engominadas hacia atrás, e dirixíase a nós con voz ronca, grave, pero igualmente afable. Mais a afabilidade do seu trato non agochaba o espeluznante das cifras que nos ía espetando entre oferta e oferta.

Pouco a pouco, paseniño, as nosas facianas íanse alongando, os nosos corazóns sobresaltábanse a cada labazada que supuña cada cantidade que cuspía a boca de Fernando, e non tardamos, alo menos eu, en desconectar de todo o que dicía aquel home para comezar a cavilar outra posibilidade lonxe da de mercar un coche.

Antes de despedirnos, Fernando ofreceuse a levarnos a coñecer Boston da súa man, incluso a convidarnos a un grolo unha vez que rematase a súa xornada de traballo ás 18:00 do serán. Aceptamos por inercia, xa que aínda estabamos desconcertados pola batería de prezos mareantes que viñamos de escoitar. Erguímonos das cadeiras coas perniñas tremendo, e fumos a refuxiarnos no hostel.

Inmediacións do porto de Boston.

Cheguei ó mesmo desesperado. A miña situación económica era -e segue a ser- calamitosa. O día a día nos E.U.A. estaba a castigala aínda máis, e non existía nin unha posibilidade de moverse polo país a prezo razoable. Desbotadas as opcións de alugar e mercar un coche, puxémonos a procurar voos. Mais nin con esas. Nin o voo de máis curta duración baixaba dos $100. E precisabamos un mínimo de catro. En canto ós buses, pouco máis baratos eran que os avións.

A miña única opción era voltar ó autostop. Xa o tiña decidido. Estaba resignado. Ó rematar a visita a Boston comezaría a darlle ó dedo, e dalgún xeito, non sabía cómo, reuniríame con Richi e Cons en Los Angeles. Estaba afundido. Precisaba falar con alguén da miña xente en Vigo para desafogar, e botei a man ó peto procurando o móbil. Lembrei que o perdera en Cancún -algo que non reflectín na entrada de México porque me deprimía bastante-, e rematei por derrubarme. Funme deitar á habitación.

Boston Common.

Cando acordei, canda Richi e Cons andaba Tony, un xaponés que coñecéramos en Leticia, na Amazonia colombiana, e que hai 15 anos que vive en Boston. Mentres trataba de despexar tanto do sono coma dos milleiros de voltas que lle dera á miña situación de merda, os rapaces déronme unha boa nova: procurando por aquí e por alá atoparan a posibilidade de moverse por todo o territorio norteamericano en autobús, durante 15 días e con número ilimitado de viaxes e quilómetros, por $360.

Non era a panacea, 360 dólares seguía a ser unha estacada moi importante para a miña feble economía, pero alo menos habíanos permitir seguir xuntos o noso periplo por Estados Unidos e Canadá. E con estas dirixímonos os catro, no-los tres máis Tony, de novo ó local de compra-venda de autos, onde esa mesma mañá nos citaramos con Fernando, o vendedor venezolano.

Bandeira de Harvard.

Era unha situación esta que nos tiña algo confusos. Non é moi habitual que unha persoa á que coñeciches hai 20 minutos se ofreza a levarte da súa man a coñecer unha cidade e que che convide a tomar unhas chiquitas, mais nós achacámolo a un intento de gañar as nosas confianzas para rematar vendéndonos un carro. Fora como fose, isto era algo que nos importaba ben pouco, estabamos decididos a visitar Boston guiados por Fernando, e non tiñamos pensado mercar coche ningún nin por asomo.

Cando chegamos, Fernando saudounos coa mesma amabilidade coa que o fixera esa mesma mañá. Escolleu un automóbil máis amplo dado o improvisto da chegada de Tony, e comezamos o tour por Boston. E o lugar escollido para comezalo non foi un lugar calquera. Coma se me coñecera de toda a vida, a primeira parada que Fernando elixiu para inicia-lo percorrido foi o TD Garden, o pavillón onde xogan os meus queridos Boston Celtics.

Entrada do TD Garden de Boston.

É sabida por tod@s @s que me coñecedes un mínimo a miña afición bastante pronunciada polos Celtics. A fidelidade que lle profeso ós “orgullosos verdes” suporá aproximadamente un 2% da paixón que sinto polo Celta, así que imaxinádevos cantísimo me gustan. Hai 16 anos que Xosé me pegou a afición por este equipo, o máis laureado da historia da NBA, pero que cando eu decidín escollelo coma o meu, era un dos máis frouxos.

Para min non foi calquera cousa estar no pavillón onde xogan os meus Celtics.

Foi algo realmente especial para min visitar o TD Garden. @s que seguimos a NBA dende Europa facémolo cunha marcada sensación de lonxanía, percibimos aquela liga e todo o que a rodea coma algo inalcanzable, xa non só pola distancia física, senón tamén polos anos luz que separan o baloncesto estadounidense en canto a infraestructuras, orzamentos e espectáculo mediático do que se practica no resto do mundo. Foi por iso que toca-lo escudo dos Boston Celtics que luce á entrada do pavillón e tirarme fotos coas imaxes dos meus admirados Paul Pierce, Rajon Rondo ou Kevin Garnett supuxo un subidón bastante importante para min.

Paul Pierce…

Co luscofusco enriba puxemos rumbo a Faleuil Hall. Principal punto de reunión de bostonianos e foráneos, esta praza, onde se organizan a cotío eventos lúdicos e culturais, conta co Quincy Market , un mercado ateigado de postos de comida de calquera recuncho do planeta.

Aledaños de Faneuil Hall.

Aquí, aconsellados por Fernando, degustamos a chowda, unha sopa de marisco con base de leite, prato típico de Boston. A capital de Massachusetts conta cun moi importante porto pesqueiro, e é famosa pola calidade do seu marisco, especialmente das langostas.

Quincy Market.

A seguinte parada foi no mítico bar onde se rodou a serie Cheers. A diferencia do bar de Cómo Conocí A Vuestra Madre, éste si que garda unha fidelidade case absoluta co que vemos na tele, e serviunos para trasladarnos ós anos ’80, a nosa máis tenra infancia, cando se emitía Cheers.

Pasamos por Newbury Street, a rúa comercial de Boston. Moito máis discreta que a Quinta Avenida de Nova Iorque, substitúe os rañaceos por edificios baixos, antigos, feitos de pedra. Este tipo de arquitectura, coñecida coma de época federal, é a tónica dominante na meirande parte da cidade, o cal lle outorga a Boston o seu famoso aire europeo, a súa semellanza coas grandes capitais do vello continente.

Aínda así, existen zonas onde a arquitectura da época federal se mistura con edificios de altura impoñente, coma no distrito financieiro, onde por riba de todos érguese fastuosa a Prudential Tower.

Prudential Tower.

E chegou o momento de deternos en Harvard. O alcume de “Atenas americana” venlle a Boston pola suposta sapiencia das súas xentes. E á súa vez, esta fama ven dada pola cantidade inxente de universidades e institutos cos que conta a capital de Massachusetts. Máis de cen entre unhas e outros, nada menos, o cal xera unha importantísima cantidade de empregos e dota á cidade dun dinamismo incomparable.

Instalacións de Harvard, cando as visitamos ó día seguinte xa de día.

Moitas destas universidades son privadas e de difícil alcance para o cidadán de clase media, mais Boston tamén conta con servizos públicos en canto a educación. De feito, o Sistema de Escolas Públicas bostoniano constituíu no seu día a primeira rede de centros educativos de carácter público na historia dos Estados Unidos.

Rúas de Harvard.

Harvard, esa grande factoría de enormes intelectos, non é pública precisamente. Percorrimos, na compaña da noite, as súas instalacións, e chegamos á estátua de John Harvard. Din que se lle tocas o pé esquerdo a Harvard vólveste un tipo listo. Eu probei, e efectivamente notei cómo medraba de golpe a miña intelixencia. Mais coa emoción esvarei, batín coa cabeza co pé dereito da estátua e de inmediato volvín a ser o idiota de sempre. Pouco duran as alegrías na casa do imbécil.

Estátua de John Harvard.

A derradeira parada antes de que Fernando nos achegase de volta ó hostel fixémola no río Charles. O Charles separa o centro de Boston de localidades coma Cambridge, Watertown ou a propia Charlestown, e dende a beira onde nos detivemos ofrece unhas vistas magníficas da liña de rañaceos bostoniana.

Vista de Boston dende o río Charles.

E así, como digo, chegou a hora de poñer o punto e final ó tour por Boston dese día. Despedímonos de Fernando. As horas que pasamos con el coñecendo da súa man a súa cidade de residencia disiparon toda dúbida que puidesemos ter sobre a súa persoa. A cercanía e a extrema amabilidade do seu trato, a súa familiaridade, a paixón coa que nos falaba de Boston provocaron que lle entregasemos sen pensalo dúas veces a nosa total confianza a Fernando. Unha confianza que, aínda a día de hoxe non comprendemos moi ben por qué, el depositou en nós dende o primeiro segundo que nos tivo diante.

Canda o Tito Fer e Tony, o amiguete xaponés que coñecimos na Amazonia colombiana.

É máis. Quedamos con el de novo para o día seguinte, e cando se enterou do que estabamos a pagar no Backpackers Hostel pouco menos que nos obrigou a pasar a noite seguinte e as que fixera falta no seu apartamento.

Cando nos despedimos non o fixemos de Fernando, o vendedor de coches venezolano. Dixémoslle deica mañá ó noso novo amigo en Boston: o Tito Fer.

Ó día seguinte, venres, fuximos do Backpackers Hostel de Everett. Non é que estivese mal, pero tiñamos unha oferta moito mellor. Contra o mediodía achegámonos ó chollo do Tío Fernando coa intención de que nos permitise deixarlle alí as mochilas e dar unha volta pola cidade antes de voltar a quedar con el. Pero unha vez máis, Tito Fer foi máis aló.

Piso do Tío Fernando.

Deixou o negocio nas mans dunha empregada súa, colleu o coche e achegounos á súa casa para que deixasemos alí os petates. E non contento con iso, deixounos unha copia das chaves do piso para que dispuxesemos del cando quixésemos. Non pasaran nin 24 horas desque nos coñecera.

O tempo a transcorrer ata que saíse do traballo o Tito Fer pasámolo, para comezar, paseando pola praia que se atopa ó pé da urbanización onde el vivía. A praia de Revere foi, por certo, a primeira praia pública dos Estados Unidos, segundo nos comentou Fernando.

Praia de Revere.

Máis tarde achegámonos de novo a Harvard, por aquelo de desfrutala de día. Estivemos na súa biblioteca, e pasamos novamente pola estátua de John Harvard. Desta volta nin me molestei en tocarlle o pé. Total, para facerme ilusións, prefiro vivir feliz na miña ignorancia.

Facendo gala da nosa cultura infinita na biblioteca de Harvard.

Cando deron as 19:00 dirixímonos ó departamento do noso tío bostoniano, xa que era alí onde quedáramos con el. Arranxámonos un pouco e saímos a tomar uns cacharros con el, coma nos prometera o día anterior. Comezamos a velada cunhas cervexiñas e uns cócteles de vodka no Hipódromo de Boston, onde paraba habitualmente Tito Fer e onde Richi e máis eu estivemos a piques de gañar $500 coa primeira aposta das nosas vidas. Pero que moi preto. As risas que fixemos coa panda de amigos de Tío Fernando foron mundiais.

De alí trasladámonos a un bar de copas de colombian@s. Aquí estivemos bebendo guaro sen compaixón, a augardente colombiana que probáramos por primeira vez en Bogotá. Pegámoslle moi duro, e aínda pedimos outra botella no garito onde decidimos matar a noite. Tito Fer non nos permitiu pagar nin un só grolo. Os catro, tío e sobriños, agarramos unha gabexada moi importante. Desas que cando estás no medio da batalla es conciente de que ó día seguinte vas andar arrastro, pero que tanto che dá, e non fas nada por remedialo.

E como non fixemos nada por remedialo, o sábado eramos tres guiñapos. O Tío Fernando, todo pundonor, ergueuse ás 09:00 da mañá para ir traballar, mais a nós non nos deu o corpo para poñer un pé fóra da casa en ningún momento.

Ver fútbol foi unha das múltiples actividades proveitosas que fixemos para pasa-la resaca.

Cando chegou de traballar Tito Fer, contra as 19:00 do serán, atopouse cun panorama dantesco. Os corpos dos seus tres sobriños estaban desperdigados polo salón, e non daban sinais de vida. Ó final conseguimos reunir forzas para saír a cear.

E chegou o domingo, día no que tiñamos que poñer rumbo ó norte. O noso percorrido por Norteamérica continuaba, e o seguinte destino eran as fervenzas do Niágara. Iso significaba que tocaba despedirse de Boston, e con ela, do Tío Fernando. Era o seu día libre, así que aproveitou para pasar connosco as horas que nos restaban na cidade. Levounos ata o Boston Common, o parque máis grande da cidade. Cos seus estanques con parrulos e cisnes, esquíos correteando por aquí e por alá, lagoas nas que pegar paseos románticos nos típicos chimpíns con pedais, o Boston Common é o parque público máis antigo dos E.U.A.

Boston Common.

Ó entrar a tardiña Tito Fer insistiu en convidarnos a xantar a modo de despedida. Notámolo melancólico. Non paraba de suspirar, e de exclamar cousas como “¡ay muchachos, qué bien lo hemos pasado!, ¿verdad?”. Convidounos a xantar, nada menos, ó bar de Cheers.

E chegou o momento. O Tío Fernando aparcou na porta da estación de buses, e sacamos as mochilas do maleteiro. Un por un, fúmonos fundindo con el nunha aperta. Non sabiamos cómo darlle as grazas. El non sabía cómo dicirnos que para el foi un pracer, que non lle supuxo esforzo ningún, que lle tería encantado poder ofrecernos máis. ¿Pero qué máis nos podía ofrecer? Deunos a súa casa, deunos comida, deunos bebida, coñecimos a cidade grazas a el…

E todo elo sempre cun sorriso na cara, cun comentario agarimoso, coa naturalidade e a familiaridade que se lle brindan ós seres máis queridos. Coa tenrura e entrega que un tío lle profesa ós seus sobriños. A diferenza é que a nós coñecéranos namáis ca tres días atrás. Na miña vida presenciara un exercicio de xenerosidade tan desmesurado.

Brindando co Tito Fer no bar de Cheers.

E tamén marchabamos de Boston. A cidade das mil universidades, das mentes privilexiadas. Unha cidade de marcadísima pegada irlandesa. A cidade onde saltou a chispa da Independencia dos Estados Unidos. A cidade dos meus Celtics. Unha cidade que prende, que namora. E faino dun xeito diferente ó que o fai Nova Iorque. Non impacta, non impresiona de primeiras coa súa inmensidade e grandiosidade como fai a Grande Mazá. Boston seduce pouco a pouco, engatusa co seu encanto. Con tranquilidade, con seguridade. Coa calor das súas xentes e co frescor do seu mar.

Deica sempre, Boston. Deica sempre, Tito Fer.

Tres do Calvario en New York: a invasión definitiva.

Mércores 25 de xullo. Día da Patria Galega, así que escribirei esta entrada en galego, aínda que só sexa a portada.

Chegamos a Nova Iorque contra as 21:00 do serán. Como tod@s sabedes, o mes que vai durar a etapa dos Estados Unidos ímola facer en compaña de Richi, que nun principio, cando xurdiu o proxecto de facer a Volta ó Mundo, subírase ó carro, pero non puido chegar, e finalmente sumouse tan só ó periplo norteamericano. Tan só, polo momento.

Supoñíase que o noso amigo calvariense chegaba dúas horas antes ca nós nun voo procedente de París, onde fixo escala. Supoñíase tamén que chegaba cargadiño de licor café, para acougar a nosa sede insoportable del, o noso síndrome de abstinencia polo noso elixir predilecto.

Pois o noso amigo calvariense chegou media hora máis tarde ca nós, e coas mans baleiras de “LK”. Parece ser que no aeroporto parisino retiveron a súa maleta precisamente por causa da botella de licor café, pola que lle pedían unhas taxas desorbitadas. E en Vigo custáralle 6€. ¿Vedes ó que me refiro cando digo que os galegos non valoramos o noso patrimonio?

Ó final tivo que tomar o seguinte voo a Nova Iorque procedente de París, o cal saíu dúas horas máis tarde, de aí a coincidencia case absoluta nos nosos horarios de chegada.

O encontro, non vos vou enganar, estivo bonito, foi emotivo. Entre a ledicia por parte de Richi de ver rematada a súa odisea, e a nosa inmensa satisfacción ó ter connosco, por fin, e tras cinco meses, a un membro histórico e unha das principais cabezas visibles da alta cúpula do Calvario, orixinaron unha instantánea chea de emotividade, plasmada nunha aperta conxunta, entre chimpos, cánticos, e as primeiras parvadas de sempre que nos viñeron á cabeza.

A primeira cea, nada máis instalarnos. Eu coa bandeira nacional ó pescozo, xa que para nós aínda era Día da Patria Galega.

Agora si. Tralo baixón que supuxo a nova de que non podía afrontar a viaxe enteira canda nós, xa o tiñamos aquí. Xa eramos tres, coma debería ter sido dende un principio. O destino, as circunstancias, os deuses, o que vós queirades, quixeron que o equipo só vaia estar ó completo durante un mes -insisto, alo menos-, pero todos sabemos que nesta aventura somos un trío. Por destino, circunstancias ou deuses imos xogar en inferioridade numérica a práctica totalidade do partido, pero neste equipo somos tres. E agora estabamos todos. Certa sensación de invulnerabilidade percorre os nosos peitos. Se cando estivemos en inferioridade todo saíu a pedir de boca, máis perfecto do que nunca puidemos tan sequera chegar a imaxinar, agora que estabamos todos, nada podía saír mal.

E o escenario escollido para desenvolvernos en plenitude era Nova Iorque, nada menos. A capital do mundo, a Grande Mazá, a cidade que nunca durme agardábanos inmensa, confiada, fachendosa. Nunca oíra falar da nosa estirpe, nos seus informes non figuraban os calvarienses. Mais iso estaba a piques de trocar de contado. E para sempre.

Primeiro foi King Kong. Despois chegou Godzilla. Terremotos, tsunamis, meteoritos xigantes, invasións alieníxenas. A todo foi quén de repoñerse a todopoderosa metrópole de Nova Iorque. E agora era a nosa quenda. Tocábanos a nós poñer a proba a supremacía neoiorquina. A invasión definitiva xa estaba aquí: a perpetrada polo Calvario.

Chegamos ó hostel onde tiñamos feita a reserva por internet. Estaba no número 89 da rúa Stockton, no barrio de Brooklyn. Petamos na porta e timbramos varias veces. Abriunos un tipo con camisola sen mangas e pantalón salpicado de pintura. Apenas abría os ollos, e cada unha das nosas preguntas sorprendíano soberanamente. Un fumao de primeira categoría, á altura dos protagonistas de calquera comedia sobre yonkis que todos vimos en algunha ocasión. Tras instalarnos saímos a tomar unha cervexiña ó pub máis achegado, mais o cansanzo levounos cedo para cama. Ó día seguinte sería o día 1 da invasión calvariense en New York.

Como así foi. Erguímonos cedo, e lanzámonos directos ás entrañas da metrópole por excelencia. Descendimos ó metro, do que mercamos cadanseu pase semanal. Mistura de cores, letras e números, a organización do transporte subterráneo neoiorquino resulta o máis sinxelo posible dada a súa inmensidade. Non alcanzan as letras do abecedario, non abondan os números de dúas cifras, nin hai suficientes cores na caixa de 36 de Plastidecor.

A primeira parada na que baixamos foi Times Square. Así, sen anestesia nin nada.

Entrada do metro de Times Square.

Encaramos a boca do metro, ascendimos o último chanzo, e voltámonos diminutos de inmediato. O espectáculo de luces e cores dos paneis publicitarios nas fachadas dos edificios ametrallan as túas retinas case ata aturdir. Os propios edificios rodéante titánicos, impoñentes, avasallantes. Tentas non amosarte paleto, manter a dignidade, pero a túa cabeza actúa pola súa conta, e reclina o pescozo hacia atrás para que a vista alcance o remate daquelas monstrosidades.

Foi entón cando nos decatamos que levar a cabo a invasión daquela cidade non ía ser empresa doada. Por moi galegos do calvario que fósemos. Decidimos tomalo con calma, e mercamos un hot dog no típico posto da rúa. Tachando clásicos da listaxe, vós xa sabedes.

Sen un rumbo moi fixo dimos uns tumbos pola Quinta Avenida, e casualmente topamos coa Praza Rockefeller. Nela visitamos unha tenda de Lego.

A Quinta Avenida. “Fifth Avenue”, que diría un nativo.

Praza Rockefeller.

O señor Ricardo frikeando canda un R2D2 feito con pezas de Lego.

O seguinte destino era o Empire State Building. Levabamos tempo tentando atopar unha oficina de turismo ou un mapa da cidade, de Manhattan alo menos, e cando lle preguntamos a un paisano pola ubicación do mítico edificio, éste sinalounos directamente o que tiñamos ás nosas costas. Nun principio pensamos que o tipo estaba de cachondeo. ¿Cómo iamos ter o mítico Empire State diante dos nosos fuciños e non decatarnos delo?

Pero si, o señor ó que lle preguntáramos, que resultou ser dominicano, estaba no certo. Deramos de fuciños co edificio máis emblemático de Nova Iorque e nin conta nos dimos. Pero é que claro, ó estar tan achegados a semellantes mamotretos non se pode percibir a súa altura, é imposible albiscar o seu remate. Con sensación de incredulidade, procedimos a pasar ó seu interior.

Ascendimos ata o andar 86. Fixémolo en dúas quendas, a primeira ata o 80, na que o ascensor ía tan rápido que o contador de andares chimpaba de dez en dez; e a segunda ata a mencionada 86ª altura, xa nun ascensor que se desprazaba máis a modo. Ó asomar ó mirador a estampa que se che presenta é grandiosa.

Os xigantes de cemento que nos acompañaran ó longo de toda a mañá, que se sucedían a cada paso e que apenas uns minutos atrás nos abrumaban coa súa monumental presencia, incluso aqueles xigantes alumeantes de Times Square que nos aturdían coas súas mensaxes de luz, ficaban agora ós nosos pés. Diminutos, ridículos, insignificantes. Coma o eramos nós ante eles antes de elevarnos ata os ceos polo interior do Empire State.

A percepción de ter dunha soa vez ó alcance da vista a totalidade da capital do mundo, de ter a Nova Iorque baixo ti, de observala dende arriba, apórtache unha sensación de grandeza que axuda a comprender a realidade do “soño americano”. Eu percibina coma unha metáfora do mesmo. É unha sensación irreal, traizoeira, mentireira. Puro espellismo. Dura o que dura. Ata que descendes ata o derradeiro andar no ascensor que chimpa de dez en dez. Ata que te volves a sentir abrumado polos xigantes de cemento.

Despois de xantar e de botar outro bo anaco tentando acadar un mapa de Nova Iorque en van, puxemos dirección á Ponte de Brooklyn. Primeiro topamos co edificio do concello, o City Hall, que se atopaba de reformas. E logo si, encaramos a mítica ponte, que tamén tiña un tramo en obras, e pegámonos un bo paseo por ela.

Rañaceos de Manhattan dende a ponte de Brooklyn.

Ateigada de xente facendo footing e correndo en bici, ollas para eles estrañado pola súa naturalidade, como pensando: “¿pero non se dan conta de que van correndo pola Ponte de Brooklyn?” Supoño que serán cousas de paleto que son, eu qué sei.

Fachendeando de celtismo na Grande Mazá.

Co sol xa iniciando o seu descenso, e por fin cun mapa da cidade na man, que conseguimos -mira que era difícil- nunha estación de metro, dirixímonos ó World Trade Center. Pouco antes de chegar á denominada zona cero, detívonos un señor para vendernos unhas revistas. Era un sobrevivinte dos atentados do 11S, un ex-traballador dunha das Torres Xemelgas, hoxe convertido en vendedor ambulante.

Foinos sinalando un por un os edificios colindantes coa zona cero, coma por exemplo a igrexa de Saint Paul, primeiro na revista e despois en directo. Na revista aínda lucían canda as Torres Xemelgas, e resultounos impresionante comprobar cómo un edificio que tiñamos xusto diante e que nos parecía descomunal, na foto non supoñía nin unha décima parte do que se erguían as sinistradas torres.

Mural en memoria ós bombeiros que participaron nas labouras de rescate o 11S.

Achegámonos ata a entrada do museo en memoria ó 11 de setembro, onda o memorial ós bombeiros que aquel día se atopaban de servizo. Apoiámonos nun valado a observar a construcción que se está a erguer na zona cero.

Comentámolo entre os tres. O tempo detense nesta parte da cidade. Aínda transcorridos once anos. Dá a sensación de que xa poden transcorrer once mil. O ambiente é espeso, tenso, solemmne. Serio, sobrio, escuro. A xente camiña coa vista baixa, en silencio. Pode que sexa xusto iso, o silencio, o que máis poña a pel de galiña. Nunhas rúas tan inevitablemente barulleiras coma as de Nova Iorque, onde tes que erguer o ton de voz para que che escoite a persoa que tes ó teu carón, no World Trade Center non se perciben máis ca ecos.

Actual estado da zona cero, aínda en obras.

Facemos os nosos comentarios mediante murmurios para manter o ambiente de respecto. A chegada da escuridade trouxo consigo os primeiros indicios dunha treboada inminente. O forte zoar do vento eleva ás alturas unha bolsa de plástico, e debuxa con ela no aire un movemento zigzagueante, acompasado, que se fai sonoro en tódolos recunchos da zona, pero cuxa cadencia perfecta non desentona en absoluto da solemnidade do momento. Abandonamos o World Trade Center ó tempo que rachan os ceos, desfacéndose nun impresionante diluvio.

Antes de dar por rematada a primeira xornada de vida neoiorquina, pasamos por Wall Street. Paseamos diante d@s moz@s do movemento Ocupa Wall Street e tirámonos unhas fotos co emblemático touro situado enfronte do edificio, símbolo da fortaleza, do despótico dominio da economía yankee. Aínda co mal corpo do paso polo World Trade Center, pisar o epicentro do mundo financieiro fíxonos cavilar aínda máis. Dímoslle unha volta máis a todo o acontecido aquel día.

“Wall Street”.

Ceamos,  e voltamos ó noso buratiño infecto no corazón de Brooklyn.

Ollada, mistura de reto e noxo, ó touro de “Wall Street”… e si: tamén de Intereconomía.

Ó día seguinte, venres, tampouco escatimamos en clásicos. De feito, o noso primeiro destino foi a estátua da Liberdade. Unha organización bastante deficiente tívonos un anaco longo agardando baixo un solano de xustiza na fileira para ingresar no barco a Staten Island.

Unha vez alí deu comezo a sesión fotográfica pertinente, sen demasiadas emocións, a escaseza emocional que nos provocou a propia estátua. A sensación especial de atoparte nun dos puntos máis coñecidos do planeta, e pouco máis.

Novo punto mítico conquistado na Volta ó Mundo.

De feito, para min o máis espectacular foron as vistas de Manhattan dende a propia Staten Island.

De volta en terra firme, dimos por inaugurada a etapa friki da visita a Nova Iorque. Iniciamos unha desesperada procura do bar onde se filma a serie “Cómo Conocí A Vuestra Madre”, procura que nos levou a darnos un paseo máis que interesante polo West Side.

Avenida Amsterdam, no “West Side”.

Barrio éste ben bonito, tranquilo, de arquitectura harmónica, onde se repiten unha e outra vez esas escadas tan típicas de entrada ó baixo do edificio. Finalmente atopamos o famoso bar, que na realidade se chama o McGuee, e cál foi a nosa sorpresa que non se asemella en nada ó bar da serie. O clásico curte dos bares irlandeses, e nada máis. Aínda así as contínuas referencias á afamada serie evidencian que si é aquí onde se leva a cabo a gravación da mesma. Iso e que lle preguntamos á camareira directamente, unha rusa que se chamaba Katiuska, ou algo con sonoridade semellante.

Dous “frikis” en apuros no bar de “Cómo Conocí A Vuestra Madre”.

Ó saír do McLaren, McGuee na realidade, puxemos rumbo a Central Park. Polo camiño detivémonos en Columbus Circle, unha praza situada ás portas dunha das entradas do parque. Paramos tamén a sacarnos unhas fotiñas na mencionada entrada, e pasamos a continuar coa nosa quilometrada paseando por un dos parques máis coñecidos do planeta.

“Columbus Circle”.

Paseamos entre xente adestrando kick boxing, paseamos entre xente xogando béisbol, paseamos entre xente xogando fútbol, estivemos nunha especie de concerto, paramos nunha fonte enorme chea de moedas que cisca a xente para pedir desexos, pedimos nós algún tras facer algunha pequena falcatruada… Rato longo o que botamos en Central Park, para percorrer unha porcentaxe minúscula deste inmenso parque.

Na entrada de “Central Park”.

Coa segunda maratón en dous días, dimos por rematada a xornada e recollímonos no hostel. Iso si, alí atopámonos con Dani, un bilbaíno que xusto comezaba unha nova etapa na súa vida no norleste americano, xa que a súa moza se trasladara a Boston.

Como non podía ser doutro xeito, tivemos que ir a tomar unha birra para celebrar este encontro vasco-galaico, unha fórmula que sempre funciona.

Daniel Rubio, un bilbaíno solto en Nova Iorque.

Ó día seguinte dispuxémonos a seguir coa nosa conquista da Grande Mazá. Xa en compaña de Dani, o noso seguinte obxectivo foi China Town. O barrio chinés non é pequeno precisamente. Non é que eu estivese en demasiados barrios chineses nin de outras nacionalidades ou etnias nas diferentes grandes cidades do mundo, pero é difícil imaxinar unha aglomeración étnica con tanta presenza e tan diferenciada coma esta.

Perfectamente asentados, fondamente arraigados, os chineses montaron a súa pequena Pequín ou Shanghai no medio e medio de Nova Iorque. E nela viven tranquilamente o seu día a día, desenvolvendo a súa cultura con total plenitude, dende a gastronomía ata a relixión, pasando por aspectos máis escabrosos e que se manteñen á marxe da lei.

Chinatown de Nova Iorque.

Proba máis ca evidente do medre desmesurado do barrio chinés é a situación de Little Italy. A zona reservada á emigración italiana en Nova Iorque vive baixo un acuciante asedio asiático, e pouco a pouco as rúas da pequena Italia van sendo invadidas por negocios rexentados por emigrantes chineses.

Foi sorprendente comprobar cómo en varias das rúas que o noso mapa de Nova Iorque marcaba coma pertencentes a Little Italy, hoxe non queda nin un lixeiro atisbo da pegada italiana, e o que loce son letreiros luminosos e paneis con caracteres pertencentes á cultura do xigante asiático.

En “Little Italy”, ou no que queda dela.

E así, chimpando de cultura en cultura dentro da mesma cidade, caeunos a noitiña. Para a noite tiñamos plan, e non era un plan calquera. Tocaba atoparnos coa nosa representación viguesa en Nova Iorque, Yago, a quén coñeciamos hai unha chea de anos por medio de César.

Músico, pianista concretamente, hai cinco anos que Yago decidiu saír a buscarse os feixóns nos Estados Unidos facendo o que lle gusta, para o que se preparou, e seguramente incluso para o que naceu. Porque o concerto ó que fumos en Brooklyn e que nos serviu de encontro, non era o primeiro ó que asistiamos deste fenómeno, e, desculpando a miña total ignorancia en materia musical, ídesme permitir que exclame: “¡cómo toca o cabrón!”.

Non o digo eu. Unha vez finalizado o concerto, coñecimos e estivemos de parola un anaco coa vogalista do grupo de jazz co que tocou aquela noite, e, dun xeito menos ordinario ca min, como corresponde a unha refinada señorita e non a un cabestro do calibre do que vos narra, veu a significar máis ou menos o mesmo: que o noso amigo é moi bo.

Aquela noite tamén serviu para que se producira outro reencontro. Seguramente -a estas alturas xa non me atrevo a asegurar nada- o último con algún membro dalgún dos equipos que fumos xuntando por Latinoamérica adiante. Tratábase de Dayana, do Asshole Team.

Canda Dayana e Yaguiño, no bar onde éste deu o concerto.

Coñecerámola, coma a tódol@s assholes, na entrada a Bolivia polo Salar de Uyuni, e cando nos despediramos en Sucre, fixeramos a firme promesa de reatoparnos en Nova Iorque. E así foi. Estivemos un cacho longo con ela no mesmo bar do concerto, ata que decidiu retirarse, xa que ó día seguinte tiña que erguerse cedo. Sen dúbida un pracer enorme topar de novo cunha mociña tan doce e agradable coma esta colombo-estadounidense. Esperemos que se repita algún día.

A noite seguiu transcorrendo, e nun intre no que Dani e máis eu detectamos que o grupo de gringas co que estableceramos contacto non se amosaba receptivo, deixamos a Richi, Yago e Cons que seguiran porfiando, e nós partimos hacia Times Square. E se Times Square de día impresiona, miñas queridas, amadas e añoradas xentiñas, de noite é algo verdadeiramente abraiante.

Coma nunha representación alegórica do seu alcume de “cidade que nunca durme”, a escuridade da madrugada desaparece en Times Square. Polo día, ese brutal bombardeo de información mediante un espectacular xogo de luces e cores penetra ns túas retinas dende as fachadas duns edificios que percibes inmensos, mastodónticos, firmes, imperturbables.

Pero na noite… Á noite o número de cores multiplícase por mil, a intensidade das luces elévase á enésima potencia, e aqueles mastodontes impasibles semellan agora titáns luminosos, áxiles, coordinados, hipnóticos. Sintes coma que interactúan contigo, tratan de embelesarte, de acariñarte, de envolverte. Bestial.

O domingo foi día para retoma-la actividade freak. Desta volta tocábame tirar a min, e @s que me coñecedes xa sabedes hacia ónde apuntei. Efectivamente, había que visitar o edificio onde se facían as tomas exteriores de Friends.

Un friki coas súas expectativas colmadas. Bonito e triste ó mesmo tempo.

Ese día, por outra parte, saímos en manada. E era unha manada bastante variopinta e  sobre todo curiosa. Coñecímonos tod@s no hostel, e as nosas nacionalidades eran as seguintes: tres galegos, un vasco, dúas irlandesas, un escocés e máis un bávaro. Gallifante a quén lle atope o nexo de unión.

No edificio de “Friends”, un grupo de xente con intención de poñer a O.N.U. patas arriba.

Polo día non fixemos namáis. Saíramos moi tarde do hostel, e á noitiña @s celtas do norte estaban apuntad@s a unha festa á cal nos convidaron. Imposible rexeitar semellante convite, naturalmente. A dicir verdade, non me lembro do nome de ninguén deste grupo agás de Katie. Unha das irlandesas, linda coma unha monequiña, graciosa coma un cachorriño… lesbiana coma cinco Rossies O’Donell. Ou alo menos ésa foi a miña impresión. Unha mágoa.

Se xa ela era linda, coa bandeira da Galiza que lle pintei… O dito, unha mágoa.

A noite rematámola Richi e máis eu no hostel facendo unhas risas case épicas con Ronaldo, un cirurxán mexicano; Neri, un austriaco profesor de snowboard, e máis un polaco.

Ó día seguinte, luns, tocaba mudanza. Yago quedaba só, e trasladámonos daquel despropósito de hostel á súa casa. Yaguiño vivía en Queens, nun barrio de emigrantes gregos chamado Astoria. E por Astoria mesmamente, despois de invadir o seu xeitoso piso coas nosas mochilas, fumos a dar un paseíño na procura dun sitio onde xantar. Fixemos unha probatura na Casa Galega de Nova Iorque, pero parece ser que pechan en agosto, e malia que aínda quedaban dous días de xullo, non nos abriron as portas. Poucos galegos deben traballar aí.

Non sei, empezo a pensar que existe unha especie de forza oculta superior ós nosos coñecementos que está decidida a impedir por tódolos medios que probemos o licor café ou unha tapiña de polbo, a desgraciada. Resignámonos, e procuramos outro sitio.

Ó remate do xantar eu estaba para tirar comigo. Pero para tirar non ó caldeiro da reciclaxe, que nin para reciclar servía, senón para deixarme ciscado no primeiro recanto. Nin as pernas me respondían, así que optei por quedar deitado coma un baldreu no piso de Yago, e deixei que os outros tres fixeran a expedición pola súa conta. E menos mal que non fun, porque, un día máis, a tunda que se meteron foi de órdago.

Comezaron pasando polo Madison Square Garden, pavillón onde xogan os seus partidos coma locais, entre outros, os New York Knicks da NBA. Non quedei sen velo, xa que pasaría ó seu carón ó cabo de dous días.

Xa no barrio do Harlem estiveron na Universidade de Columbia, unha das máis prestixiosas do mundo e na cal cursaron os seus estudos presidentes coma Franklin e Theodore Roosvelt, ou o propio Obama.

Universidade de Columbia.

Aínda no Harlem, fixeron parada no Teatro Apollo. Este mítico clube de música viu cómo comezaban a súa carreira artística estrelas do firmamento musical coma Michael Jackson ou James Brown, algo que queda reflectido nas placas que lucen no piso da súa entrada.

Do Apollo camiñaron e camiñaron, e xa de novo no West Side, no seu punto máis achegado a Central Park, deron coa casa de John Lennon.

Fogar neoiorquino do “beatle” John Lennon.

De alí a uns poucos metros, xa no famoso parque, unha placa conmemorativa lembra o momento e sinala o sitio exacto onde foi asasinado o compoñente da banda británica.

Para rematar o tour, e aproveitando a caída da noite, decidiron achegarse a Times Square para vivi-lo espectáculo que eu vos narrei con anterioridade, para senti-la aperta dos xigantes gráciles alumeantes.

E caeu o martes. O martes tiñámolo destinado, aproveitando que dispoñiamos de fogar de balde grazas a Yago, para facer unha viaxe de ida e volta o mesmo día a Washington.

Tras un desprazamento de cinco horas, máis ou menos, dende Nova Iorque, chegamos á capital dos Estados Unidos á tardiña. Tiñamos namáis ca tres horas escasas para coñecer a cidade, algo que non foi atranco para as máquinas de conquistar territorio yankee nas que estabamos convertidos.

Por iso e, en menor medida, porque os puntos emblemáticos de Washington, os monumentos típicos e tópicos, están todos xuntos nun radio de escasísima distancia. De feito, a traxectoria que une ós cinco debuxa unha cruz perfecta.

No brazo dereito da cruz atópase a Casa Branca. Como algún/a de vós saberá, seguramente somentes @s máis cult@s e preparad@s, é aquí onde mora o presidente dos E.U.A.

O quelo de Obama.

Un valado separa o edificio dos turistas e déixao a medio ano luz, pero ese é pouco atranco para o zoom da cámara de Cons.

No punto de intersección entre os dous trazos da cruz temos o monumento a Washington, un pirulo de enorme dimensión rodeado de bandeiras gringas. Correcto.

Cons coa súa pose “aires de grandeza”.

Prosigamos a ritmo de vértixe, coma nós fixemos aquel día. Camiño do memorial Lincoln atopámonos con outro memorial, o da Segunda Guerra Mundial.

Memorial da II Guerra Mundial.

Trátase dun estanque de auga rodeado por unha circunferencia de recordatorios de cada un dos estados da unión, amenizado por frases cheas de épica onde os estadounidenses lembran ó mundo a súa intervención divina no conflicto bélico para brindarnos a liberdade a todos e cada un dos cidadáns do planeta. Para mexar e non botar pinga.

De paseo polo memorial da II Guerra Mundial, de estado en estado.

Xa chegamos ó Memorial Lincoln. Bastante espectacular este señor na súa cadeira, xusto coma o agardabamos tras coñecelo na tele.

Memorial Lincoln.

E non menos espectacular é a distancia que o separa do monumento a Washington, distancia cuberta por unha lagoa que xusto ese día estaba seca polas reformas que se estaban a acometer na zona. Mítico emprazamento, sen dúbida.

Richi sacándome de quicio, unha tónica dende que chegou ós E.U.A.

O tempo botábasenos enriba, e era hora de ir tirando para a estación de buses. Aínda así, polo camiño agardábannos construccións non pouco clásicas. Comezando polo memorial da Guerra de Corea, onde os nosos amigos yankees homenaxean ós caídos naquela confrontación.

Memorial da Guerra de Corea.

Seguindo o noso camiño cara á estación observamos ó lonxe o Thomas Jefferson Memorial, do cal, ó ir tan xustiños de tempo, só puidemos tirarlle unha fotiña dende a distancia.

Jefferson Memorial.

A piques de chegar á estación que estabamos, cando polo camiño nos sorprendeu o Capitolio. Separados da construcción novamente por unha lagoa, tirámonos as fotos pertinentes.

E por último, xa ás portas da estación, tropezamos coa Campá da Liberdade. Con ésta si que non contabamos, xa que non a viramos nin no mapa, pero estivo ben para completar este frenético tour por Washington, unha contrarreloxo que non nos permitiu valorar no súa xusta medida á cidade, algo que supoño si poderemos facer co paso do tempo.

Lambendo a Campá da Liberdade. Parece mentira que preguntedes por qué.

Chegamos de volta á casa de Yago en Queens contra as 02:00 da mañá, con case tres horas de retraso debido á inoperancia da compañía de buses de baixo custe coa que nos movimos.

Á mañá seguinte, mércores primeiro de agosto, comezamos as despedidas polo noso anfitrión na Grande Mazá, Yago. Xa non lembraba a sinxeleza e xenerosidade que desborda este fóra de serie, e qué ben me veu lembralo. Grazas por todo, amigo.

Partimos, e a seguinte en ser despedida foi a propia Nova Iorque. Dinlle a cidade que nunca durme. Non estou de acordo. Eu coñezo moitas cidades que non durmen, comezando pola miña. Mais Nova Iorque non é que non durma. Nova Iorque non acouga. Nova Iorque hiperventila as 24 horas. Non baixa o seu frenético ritmo de vida nin un ápice en ningunha franxa do día.

Existen moitos símbolos de Nova Iorque. A estátua da Liberdade, o Empire State, Central Park. Mais esta cidade vai moito máis aló destes iconos. New York é moito máis ca todo iso.

New York é unha viaxe no metro, onde á túa esquerda atopas a un desquiciado falando so e batendo a cabeza contra a barra do vagón, ó tempo que á túa dereita un negro exercita o bíceps erguendo repetidas veces un bidón de 10 litros de auga coma se fose unha pluma.

Nova Iorque é unha tapa de sumidoiro botando fume. É unha banda de músicos tocando para gañar unhas moedas no peor recuncho das rúas de Brooklyn. Tocando coma poucas veces escoitei facelo igual na radio.

Sei o que Nova Iorque representa. Aínda así, viñemos aquí a conquistala, e marchamos tan confundidos que non estamos seguros de tela conquistado ou se pola contra somos nós os conquistados por Nova Iorque. E non sei se quero clarexalo. Polo momento deixémolo estar así. Encantado de ter tentado conquistarte, Nova Iorque. Ata sempre.

Cancún, o México que non era mexicano.

Martes 17 de xullo. Aterramos en Cancún, finalmente, despois dunha travesía bastante dura e estresante, a pesares de contar cos seus momentos idílicos, coma aquela estancia nunha illa perdida no Caribe panameño. E dura sobre todo no económico. Saír de Sudamérica para prantarnos en México supuxo un descalabro para a miña maltreita economía do que me vai custar horrores repoñerme.

Chegamos a terras mexicanas, como digo, a primeira hora do serán. Do aeroporto desprazámonos ó Cancún propiamente dito nun autobús que alí chaman “A.D.O.”, e da terminal de buses ó noso hostel camiñando apenas uns minutos. Mesón de Tulúm era o nome do novo fogar na nosa aventura, un hostel no que por menos de 6€ contabamos con piscina, almorzo, internet, e un persoal e ambiente excepcionais, como vos comenterei máis adiante.

O primeiro que fixemos namáis instalarnos foi xantar, e tras xantar dirixirnos á praia.

De camiño ás praias de Cancún.

E debo facer mención, antes de entrar no tema praias, precisamente no xantar. Fixémolo nun posto con mesiñas na zona do mercado, moi preto do Mesón de Tulum, e vaia xeito de desfrutar. Chile relleno, tacos de tenreira, de camaróns, de pescado… Todo riquísimo, xúrovolo. Iso si, antes de nada vinme na obriga de poñer en coñecemento da señora cociñeira o escaso costume que ten o meu aparato dixestivo de procesar picante, dado o gusto desmesurado desta xente por darlle durísimo a este tipo de especias.

E, agora si, entremos en materia de praias. A liña de praias de Cancún exténdese ó longo de 22 quilómetros, en forma de “L”. A medida que te achegas a elas, a paisaxe de Cancún vai mudando paulatina e radicalmente. Os fogares e negocios modestos do Cancún mexicano van deixando paso a complexos hoteleiros monumentais, de tódalas formas e cores, canto máis rechamantes e ostentosos, mellor.

Pequena, case ridícula mostra do cargante da zona hoteleira de Cancún.

Por momentos tes a sensación de estar máis ben en Las Vegas. A nosa elección, tras consultar na recepción do Mesón de Tulum, foi a praia de Los Delfines. A dos golfiños é unha praia, segundo parece, menos concorrida que o resto, máis liberada da marabunta de turistas que ateigan a costa cancunense. Si, posúe areas finas e brancas. E si, as súas augas son quentes e turquesas. Poderiamos estar a falar, por fin, e tras cinco meses de viaxe, das primeiras praias que lles puidesen facer un chisco de sombra ás que temos na Galiza de tódalas que visitamos ata o de agora.

E obxectivamente, as praias en sí si que son comparables ás nosas. Mais esa masificación, eses mamotretos cos que te atopas só con virar a cabeza, esa falta de intimidade, de tranquilidade… Non penso que peque de exceso de patriotismo se digo que sigo quedando, por exemplo, coas praias que temos os vigueses á outra beira da Ría.

Ademáis, unha vez na auga, as ondas son altas e incesantes, e, aínda que rachan sen forza e non te arrastran, cáeche enriba unha cada aproximadamente cinco segundos, e a verdade é que resulta bastante molesto. Non me malinterpretedes, gozar gózase e moito, só digo que a calidade suprema das praias galegas segue a estar, na miña humilde opinión, por enriba de tódalas que coñecín ata hoxe.

Cando chegamos da praia e entramos na cociña do hostel, na mesma había unha presenza que ía mudar para sempre a nosa estancia en Cancún. Tratábase de Michel Dosal. Michel… Michel seguramente sexa a mente máis perturbada do que levamos coñecido nesta viaxe. Nativo de D.F., as súas constantes gargalladas deixaron ás claras dende o primeiro instante o seu privilexiado sentido do humor e o seu acusado desequilibrio mental.

De xantar con Michel.

Nunca ocultou nada. Dende o primeiro segundo nos alertou do agudo da súa tolemia e da súa resistencia na esmorga. Nin ocultaba nin mentía. Non nos separamos nin un segundo ata o último día.

Canda el coñecimos a Liz, outra defeña que, na miña opinión, era a parella perfecta para Michel. Tola coma el, riseira coma el, chilanga coma el… A proba é que cando os vimos xuntos pensamos que eran amigos de toda a vida. Coñecéranse a semana anterior.

Os tres xuntos, no-los dous máis Michel, achegámonos ó día seguinte de novo á praia. Baixamos antes do bus para desfrutar das vistas da zona hoteleira dende unha ponte, e despois camiñamos un bo cacho ata unha praia que nos convencera.

Unha vez nela, falamos, falamos e falamos. Moito tiñamos en común con este tolo mexicano, que desfrutaba aprendéndonos a falar chilango, a xerga do D.F.

Canda a representación da morte, “Catrina”, unha clara mostra da naturalidade coa que perciben os mexicanos o paso ó “máis aló”.

Pola noite saímos a tomar unhas chiquitas. A base de tequila, que era o máis barato ademáis do máis axeitado dada a terra onde nos atopabamos, fumos entrando en salsa. Antes de decatarme xa estaba procedendo a un dos meus clásicos da noite: crearme o meu propio personaxe.

Á saída dun karaoke, e escasos segundos despois de cantar “El Rey” en perfecto castelán, presenteime  a un grupo de xente como Ivan, un turista ruso. Ninguén dubidou da miña nacionalidade en ningún momento. É máis, pedían silencio para aprenderme a falar español correctamente:

Ivan, ¿cómo se dice silencio en ruso?

-Mostovoi.

Tomemos un taxi. ¿Cómo es taxi en ruso, Ivan?

-Karpin.

Quería facer a broma só por dez minutos. O problema foi que Ivan lles caeu ben de máis a estas xentes, que ficaron con nós ata as 08:30 da mañá. Incluso tiven que traballar máis o meu personaxe, xa que a moza do grupo comezaba a interesarse demasiado por Ivan, cousa que a un amigo seu que debía querer ser máis ca iso non lle fixo moita graza e os ciúmes fixeron acto de presenza. Tivo que acougar cando se enterou de que Ivan era un militar moi perigoso.

Asegúrovos que foi surrealista de todo, pero serviu para que Ivan nos acompañase o resto da estancia en Cancún, xa que ó día seguinte era coñecido por todo o hostel.

De aí ó día da nosa marcha todo foi un desbaraxuste. Vímonos contaxiados polo caótico de Michel, e deixámonos levar pola súa risa e a súa tolemia. Aínda así, visitamos sitios coma Isla Mujeres. Situada xusto enfronte da costa cancunense, Isla Mujeres é unha illa que conta co mesmo estilo de praias que Cancún, mais pode que non tan explotadas turísticamente.

A ela achegámonos con Montse, unha moza catalá que coñecimos no Mesón de Tulum. Honesta, sinxela, auténtica e xenerosa, esta loiriña andaba de paseo por México, e non tardou en gañar todo o noso agarimo. De feito, se non fose por ela, xamáis teríamos coñecido a un novo galego na nosa viaxe. Montse emperrouse en que un tipo con pinta de clásico guiri que tiñamos diante no barco á illa era alguén famoso, e non dubidou en preguntarlle quén era nada máis atracar.

Montse.

O seu famoso era Bruno, un pontevedrés que traballaba en Madrid para unha compañía de voos, e que aproveitando os privilexios do seu chollo andaba de desconexión polo Caribe mexicano.

Con Bruno, non en Ibiza, senón en “Isla Mujeres”.

Pasámolo ben en Isla Mujeres, un lugar ben lindo, natural, tranquilo, do que custa crer que se atope tan preto do barullo e da artificialidade que a sobre-explotación turística orixinan en Cancún.

As súas xentes viven alleas á actividade turística, non dependen dela en absoluto, e conviven cos foráneos cunha naturalidade que impresiona.

Coloridas rúas de “Isla Mujeres”.

Outra visita á que non podiamos fallar era a Chichen Itzá. Unha das principais ruínas clásicas da península do Xucatán, esta cidade da antiguedade foi fundada ó comezo do declive do imperio maia.

Chichen Itzá supuxo unha das cidades máis relevantes da cultura maia, e foi adicada ó deus Kukulcán. El dalle o nome á construcción máis representativa do sitio, o Templo de Kukulcán.

Templo de Kukulcán.

Conquistada a inca, era tempo de tomar a cultura maia.

Xa fose porque non nos custou esforzo ningún chegar, polo pouco carismático do guía, que en ningún momento nos conseguiu transmitir a maxia do lugar, ou simplemente porque non ten a mesma carga de misticismo, o certo é que comparándoa con Machu Picchu, a visita a Chichen Itzá non nos aportou nin a metade de sensacións, non acadamos mergullarnos tan ben naquela cultura indubidablemente fascinante, e tivemos que poñer moito máis da nosa parte para trasladarnos a aquela época de incomprensible avance astrolóxico e temporal.

Templo dos Guerreiros.

Pasamos polo complexo do famoso xogo de pelota, evento ceremonial onde os participantes derrotados eran sacrificados ó deus Kukulcán.

Complexo do xogo de pelota.

Supostamente, por ese burato debían os xogadores introducir a bola de caucho, golpeándoa con cóbado, cadeira ou xeonllo.

As caveiras dos perdedores no xogo de pelota eran representadas, nunha especie de rexistro, no cemiterio próximo ó complexo.

Outra construcción de enorme importancia en Chichen Itzá foi o observatorio, dende onde os maias estudaban pormenorizadamente o ceo, algo que podería explicar nunha ínfima medida os seus coñecementos sobre os astros e a exactitude do seu calendario.

O observatorio.

Por último, destacar o Cenote Sagrado, un pozo de 60 metros de diámetro e 15 de profundidade, onde os maias realizaban ofrendas ó deus Chaac, señor das choivas, ofrendas consistentes en obxectos de gran valor e pode que ata sacrificios humáns.

Cenote Sagrado.

E esa foi toda a actividade puramente turística que fixen en Cancún. Cons, pola súa parte, achegouse tamén a Playa del Carmen e a Tulum, acompañado de Montse. Eu non puiden, xa que facéndoo excedía os límites do meu plan de viabilidade, pasábame do orzamento destinado para esa semana.

Playa del Carmen é un municipio situado ó sur de Cancún. Netamente turístico, vive únicamente desta actividade.

Se as praias de Cancún padecen dun notable exceso en canto a explotación turística, en Playa del Carmen faise case grotesco.

Iso si, o que non se lle pode negar a Playa del Carmen, ademáis da evidente calidade das súas praias dende un plano obxectivo, é Tulum.

O Parque Nacional Tulum, dentro do cal se ubica a antiga cidade maia de Tulum, atópase situado á beira do Mar Caribe.

Conta cunhas importantes ruínas pertencentes á civilización maia, destacando entre elas o edificio coñecido como El Castillo.

E posto que eu non estiven, vou a parar de aportarvos todos estes datos sacados vilmente de Wikipedia, e voume a limitar a poñervos un par de fotiñas máis.

Cancún, o México que non era México. Unha mágoa moi grande quedoume de non ter chegado con máis tempo a este país fascinante, e coñecer a súa verdadeira cultura, o México real, algo que non representa, que non reflicte en absoluto o artificial estilo de vida cancunense.

Aínda así, marcho coa satisfacción de ter coñecido, iso si, a mexican@s auténticos, coma Mich, Liz, ou mesmo Óscar ou Yahvé, dous traballadores do Mesón de Tulum cos que compartín moita conversa e moita risa. Especialmente co segundo, traballador da noite que se auto-alcumaba Batman, e quén compartiu un par de noites connosco desas que o seu nivel de absurdez fai que queden longo tempo gravadas na memoria.

Dous vixiantes da noite. Eu e máis Yahvé, quén nos revelou a súa identidade segreda: Batman.

Marcho de México, si, pero baixo a firme promesa de que voltarei.

¡VIVA MÉXICO, CABRONES!