Río de Janeiro e Ilha Grande

Xoves 1 de marzo. Aínda cos corpos mallados pola excursión a Fumasa, iniciamos a nosa partida da Chapada Diamantina, coa vista posta en Río de Janeiro. A idea era desface-lo camiño até Salvador, e unha vez alí colle-lo famoso ônibus de 30 horas para chegar a Río o sábado pola mañá. Pobres coitados. Ese era o noso plan, pero co que non contabamos era con que o destino tiña reservado para nós outro ben diferente. E xa se sabe que onde hai patrón…

As cousas comezaron a revirar xa dende o comezo. Igual que fixéramos na ida, a nosa intención era merca-los billetes do Vale do Capão – Palmeiras (o tramo que fixéramos no jeep destartalado) e os de Palmeiras – Salvador ó mesmo tempo, pero para este último non quedaban prazas. Debiamos pasa-la noite en Palmeiras, e partir á capital de Bahía o venres pola mañá. Non nos preocupamos en exceso, xa que o propio tipo que nos vendeu os billetes encargouse de safarnos unha pousada por 10 reais.

Desta volta o noso medio de transporte a Palmeiras, lonxe daquel entrañable feixe de ferralla da ida, resultou ser un moderno monovolume con capacidade para 15 persoas. O conductor, un auténtico fenómeno que non paraba de dirixirse a propios e a estraños ó berro de “¡amigo!”, comezou a ordear a entrada do persoal na furgoneta. Antes de darnos conta, alí xa entraran 16 persoas, a última sentada no chan. Cons e máis eu ollamos o un para o outro , preguntándonos ónde carallo iamos entrar nós e mirando de esguello á baca, cando de súpeto vimos chegar ó fenómeno cunha cadeira supletoria en cada man. Alí as encaixou aínda non sei moi ben ónde, e mentres escachaba coa risa púxose ó volante. Xa de camiño, e coma se do récord guinness de persoas que entran nun carro se tratase, subiu a 19ª pasaxeira, unha de dimensións considerables, que sentou ó carón do conductor. Abraiante.

E foi así que a nosa pequena lata de sardiñas chegou a Palmeiras ás 22:00 da noite. Como nos prometera, o noso conductor acompañounos á porta da nosa pousada, onde se despediu de nós aínda entre risas. Qué crack. E alí, na porta, sorprendeunos o feito de que a nosa pousada non era tal. A nosa pousada facíase chamar hotel, concretamente Hotel Globo. E vaia hotelazo. Éste consistía nunha esplendorosa vivenda, un baixo conformado por unha cociña, dous baños e tres habitacións. Preguntámoslle á “recepcionista” se tiña libre algunha das súas múltiples habitacións, unha suite de luxo quizáis, e a súa resposta nun principio foi negativa. Insistímoslle un pouco explicándolle a nosa situación, e rematou por ceder. Adentrouse na casa -perdón, no hotel-, e meteuse na habitación do final. Eu algo lle entendera sobre uns paxaros na conversa anterior, pero non quixera dar creto. Qué mal fixen. Aquela señora comezou a sacar xaulas de paxaros para fóra e non parou máis. De alí saíron xílgaros, reiseñores, cacatúas… Por saír creo que saíu ata un terodáctilo. Xa estaba, xa tiñamos habitación onde durmir. Unha habitación que incluía todo tipo de luxos, como un ventilador que non ventilaba… e xa. Era igual, non tiñamos tempo nin motivos para queixarnos. Á mañá seguinte, ás 06:30, saía o noso ônibus para Salvador, e había que descansar.

De feito, dende este blogue quero facer unha encarecida recomendación do Hotel Globo ó persoal. É máis, e fareino ó estilo das típicas propagandas casposas da televisión local:

“Se o que lle gusta é durmir nunha romántica habitación a 40ºC, baixo teito de uralita, con cheiro a paxaros, e que te esperten no medio da madrugada co que semellan ser uns encantadores ruídos de violación, asasinato e mutilación, non o dubides: a túa opción é o Hotel Globo. Hotel Globo, o teu hotel na Bahía. ¡Pájaro!

Despois de tan prácida noite, ás 06:30 estabamos subidos no ônibus a Salvador, onde chegamos ás 14:30. Unha vez na rodoviaria, preguntamos polo horario do bus a Río de Janeiro. Non había ningún ata o día seguinte. Antes de caer de cú, preguntamos na seguinte axencia. A resposta foi a mesma, mais alo menos aquí ofrecéronnos unha segunda opción. Ésta consistía en tirar ás 15:00 desa mesma tarde a Vitória, e dende alí achegarnos a Río. ¿O problema? O bus a Vitória chegaba, tras 22 horas de estrada, ás 13:00 do mediodía, e o primeiro a Río saía ás 22:00 da noite. Non quedaba outra. A pesares de todo, era o plan máis rápido.

Así que nada, tras meternos a malleira de 22 horas dende Salvador, ás 13:00 estabamos en Vitória. Suxos, esgotados e esfameados, dispuxémonos a pasa-lo día nesta localidade costeira do estado de Espírito Santo. O último dos problemas solucionámolo nada máis chegar, meténdonos un prato de comida descomunal por 8 reais nun autoservizo. Cos outros dous debiamos cargar ata a nosa chegada a Río. Tras comer comezamos a dar unha volta pola cidade, para coñecela e para buscar un lugar con Wi-Fi, pois había que facer un derradeiro e desesperado intento de atopar fogar CouchSurfing en Rio, e, no meu caso, precisaba obter novas do Celta, que xogaba ese serán en Pucela. Foi ás 15:50 da tarde, ó carón dunha perruquería, que atopei un pequenísimo resquicio de sinal ó que me aferrei coma a un cravo ardendo. A duras penas me conectei a internet, e cando tiven o WhatsApp dispoñible, apostei sobre seguro: Raquel Bernárdez.

Aquela conversa, aquela marabillosa conversa, a mellor que mantiven ata hoxe vía WhatsApp, foi exactamente así:

ADRI: ¡Raqueee!

RAQUE: ¡Adriii! Imos empatando.

A: ¿Si?

R: Sufrindo moitísimo. ¡Que remate xa, por Deus!

A: Queda nada, ¿non?

R: 1 minuto. Horrible. ¿Qué tal?

A: Levamos dous días metidos nun bus, e…

R: ¡Goooooool!

A: ¡¿Gol?!

R: ¡Goooooooooool!

A: ¡¡Siiiiiiiii!!

R: ¡¡Goooooooooooooooool!!

O demáis xa o podedes imaxinar. Os días seguintes, xa con conexión en Río, chegáronme moreas de vídeos das celebracións do celtismo en Pucela, na Taberna do Celta… O meu, chimpando e berrando polas rúas de Vitória adiante, aínda que diferente, tampouco tería desperdicio.

Foi o empurrón ideal que precisaba para afrontar con forza o que nos restaba en Vitória maila viaxe a Río. Grazas a Raque. Grazas ó noso Celtiña. Os dous soños, volta ó mundo e ascenso, continuaban intactos, mantendo vidas paralelas. En ambolosdous casos hai que manterse cautos. En ambolosdous casos queda, nunca mellor dito, todo un mundo por percorrer.

En Vitória. A miña cara denota o cansanzo da tunda e a inquedanza de non saber o resultado do Celtiña

Pasou o día e ás 22:00 collimos o bus a Río, onde chegamos ás 07:30 do domingo. Tras 59 horas. Despois de dous días e medio entre traxectos en bus e tempos de espera, incomunicados e sen poder lavarnos, xa estabamos en Río de Janeiro. Non conseguimos casa CouchSurfing, así que nos puxemos a procurar o primeiro dunha listaxe de albergues que levabamos preparada, un que quedaba no barrio de Botafogo. Non tiña prazas. Decidimos procurar outro pola mesma zona, e atopamos o Vila Carioca. Aquí si había sitio para nós. Tivemos que agardar ata as 12:00 para poder dispoñer de habitación e pegarnos así unha ducha, pero cando o fixemos… mi madriña. Foi unha das duchas máis precisas e gratificantes da miña vida.

O primeiro día en Río non saímos do Vila Carioca, adicámolo exclusivamente a cargar pilas tralas tundas da Chapada e o maratón de buses. Iso si, coñecimos a Paul Van Meel, un holandés graciosísimo, tolo de todo polos deportes en xeral e polo fútbol en particular, que estaba tentando atopar traballo para ficar a vivir en Río. E coñecimos ó noso súper equipazo de arxentin@s: o primeiro foi Martín, un aventureiro con maiúsculas e subliñado, amante da natureza e un auténtico perigo cunha caipirinha na man. Canda el estaba Valeria: igual de intrépida que Martín, era todo descaro. Aínda lembro a noite que, seguindo o son da música dunha festa, estivo a piques de coarnos no interior dun hotel de luxo. Por outra parte estaba Mariel, unha moura mimosiña e fachendosa, que nos deu un susto de morte o día que, sen saber nadar, botouse á mar embravecida de Ipanema. E por último, pero non por elo menos importante, estaba Sebas. Xeneroso e agradecido, era todo bondade. Era seguidor de Boca, e morría de risa coa miña imitación de Torrente.

Pura irmandade galego-arxentina no Vila Carioca de Río. En primeiro plano Martín, e de esquerda a dereita, Vale, Sebas, unha moza brasileira que saíu connosco esa noite, e Marilena, a guía turística fiorentina

Como digo, un auténtico equipazo. Quedamos con eles/as en dúas semanas en Buenos Aires. Sería fantástico que se producise tal encontro.

O luns, xa bastante recuperados, decidimos visitar o Cristo do Corcovado. O noso equipo de arxentin@s, máis madrugadores/as, saíra un chisco antes ca nós. Seguiamos co plan de aforro, así que decidimos facer a subida a pé. É verdade que o Cristo se ergue tan alto que asusta. Certo que a ladeira é tan empinada que dá vértixe. Pero nós viñamos de coroar o alto de Fumasa, a nós non nos botaba nada para atrás. Non podía ser tan duro. De feito Cons foi en sandalias, e os dous afrontamos o reto cun par de reais no peto e unha triste botelliña de medio litro de auga na man. A cona que me botou. Non sei se foi porque non o agardaba, polo cansanzo acumulado ou porque realmente a tunda é tremenda, pero o caso é que eu pensei morrer. Houbo intres nos que vía puntiños de luces, outros nos que quería vomitar, outros nos que simplemente quería abandonar este mundo.

Iniciando o ascenso ó Corcovado, na súa parte máis cómoda. Coitado de min, aínda tiña folgos para bromear.

O Cristo do Corcovado… Quen me coñeza un pouco sabe do meu ateísmo. Os que me son máis achegados coñecen o meu perfecto dominio, a miña destreza no uso da blasfemia. Pero ese día ata eu me sorprendín a min mesmo. Fíxenlle máis mal eu á Igrexa en dúas horas de ascenso ó Corcovado que o tipo que roubou o Códice Calixtino.

¿Que se paga a pena o ascenso? Pois hainos, como Cons, que opinan que si; eu, pola contra, digo que non. A pé, non. Pódese pagar un bus, ou un chimpín que vai polas vías, entón ahí si, pero o ascenso a pé é unha animalada.

Unha vez arriba atopamos a Mariel e a Sebas, que nos prestaron os cartos para poder baixar en microbús. E menos mal, porque antes de baixar todo aquelo a pé outra vez, sería capaz de arrincarme as pernas e comezar a bater con elas no Cristo ata tiralo abaixo. Non foi así, e coa tranquilidade que isto me aportou, adiqueime a desfrutar das bondades que aquel lugar ofrecía.

O Cristo do car… do Corcovado.

Tirámonos fotos coa famosa imaxe, gozamos coas impresionantes vistas que se poden apreciar dende o mirador, e cando o tema non deu para máis, iniciamos o descenso.

Río de Janeiro dende o Corcovado.

E baixamos directamente a refrescarnos na praia de Ipanema. Ipanema é unha praia enorme, de augas bastante cálidas, que na súa parte oriental dispón dunha paisaxe montañosa que á tardiña permite o desfrute dun solpor realmente espectacular.

Con Mariel, a arxentina que me quedaba por amosarvos, na praia de Ipanema.

Varios lugareños, tentre eles Daniela, a recepcionista do Vila Carioca, recomendáronnos esta praia antes que Copacabana, principalmente pola súa tranquilidade e pola legalidade das súas xentes. Sen lugar a dúbidas, un día completiño.

Solpor en Ipanema.

O martes tamén foi día de praia, pero nesta ocasión escollimos a de Barra Tijuca. Máis grande incluso que Ipanema, o vento e o sol pegan con igual intensidade, o que permite a práctica de diferentes actividades acuáticas e aéreas.

Pero a xornada reservaba o mellor para a noite. Ó chegar ó albergue houbo xuntanza galego-arxentina, coa incorporación de Marilena, unha guía turística fiorentina a quen lle quedara pequena Europa e xa comezara a conquista de Sudamérica. Despois dunha rica cea, a quen máis e a quen menos entráronlle gañas de festa, e puxémonos mans á obra. Comezamos con viño de Mendoza; despois Marilena elaborou unha botella de caipirinha; Cons, xa con mono, fixo un intento de crear licor café a base de cachaça, intento estrepitosamente fallido; ata que decidimos continua-la festa na praia. A cousa pintaba ben, houbo moita risa, pero foi de máis a menos debido ó cansanzo e a ter que madrugar ó día seguinte. Interpretámolo como un adestramento, unha previa da noite grande que nos agarda en Mar del Plata.

E o mércores foi día, unha vez máis, de despedidas. Uns marchaban de volta á Arxentina, outros quedaban un pouquiño máis, e no caso de Cons e meu, continuabamos a nosa ruta cara a Ilha Grande. Como dixen, foi un deica logo, Buenos Aires agarda o noso reencontro.

A primeira hora da tarde estabamos nun ônibus rumbo a Angra dos Reis, dende onde, ás 18:30 do serán, collimos un catamarán hacia Ilha Grande. Para un tipo coma min, que leva toda a súa vida namorado da lúa e do mar, un paseo de dúas horas en barquiña observando o reflexo dunha lúa prácticamente chea nas ondas do mar, no medio dun enclave de selva tropical, foi unha experienza fabulosa, que me mantivo apampado durante todo o traxecto.

Como digo, atracamos ás 20:30 na vila de Abraão. Ilha Grande é un parque nacional, que conxuga praias paradisíacas con selva tropical, e que é unha cita ineludible para quen visite Río de Janeiro. Nós, obviando as recomendacións de Martín, e para non castigar máis o corpiño, decidimos atracar na zona máis turísitica, ó norte da illa, pero para quen o prefira Ilha Grande tamén ofrece experienzas máis tranquilas e puras na súa parte sur, onde nin tan sequera chega a electricidade.

Ó chegar tan tarde tiñamos medo de non atopar praza en ningunha pousada, mais nun novo golpe de sorte, namáis pousar un pé no peirao, un tipo ofreceunos aloxamento na pousada do Bicão, que incluía, a bastante bo prezo, almorzo e habitación privada, con neveira e todo.

Á nosa chegada só tivemos tempo de dar unha volta pola vila e tomar unhas caipirinhas mentres arranxabamos o mundo con Gretel, unha loiriña arxentina que levaba uns meses traballando na illa. Non sei se é tónica habitual ou foi que nos tocou a nós, pero eses días había en Ilha Grande, se non máis, o mesmo número de arxentinos que de brasileiros.

O xoves decidimos facer un par de incursións na illa pola nosa conta. Comezamos polo leste, por onde percorrimos tres ou catro praias pequerrechiñas, para rematar na de Abraãozinho, onde decidimos deitarnos un anaco á bartola e pegarnos uns baños nas súas mornas augas… ata que a marea fixo desaparecer a praia.

Abraãozinho, pouco antes de ser devorada pola marea.

Foi entón cando tiramos para o outro lado, na procura de Praia Preta. Como o seu nome indica, esta praia conta en moitas das súas zonas con area negra, debido a que, na súa parte final, as augas do mar xúntanse coas da cachoeira de Feiticeira, e estas últimas arrastran ata a praia materiais do interior da illa, moitos deles de cor negra.

As areas negras de Praia Preta.

E caeu a noite, e o ambiente de Abraão non invitaba en absoluto a irnos a durmir, así que decidimos probar sorte. Collimos unha botella de cachaça, dous cartóns de zume de maracuxá, un par de limas ben troceadiñas, moito xeo, e catro litros de caipirinha para dentro dunha garrafa que safáramos no albergue. Garrafa + caipirinha = Garrafinha.

Feito o chollo, agarramos a Garrafinha e tiramos para a Rúa da Praia, a rúa principal da vila. Ata tivemos a sorte de safar un grupo que estaba a tocar en directo, temazos clásicos de onte e de hoxe. A noite, alcol de por medio, música de fondo… Estabamos a recrear o ambiente que nos levou a xestar esta aventura, este o noso soño, só que xa no medio da viaxe. Lembrámonos e falamos das nosas sobriñas, de Lena e de Ava. Das nosas mamás, de Olga e de Ana. Pouco a pouco foron saíndo tódolos membros da nosa xentiña do Calvario, os máis achegados a min, os máis achegados a Cons… Lembrámonos e falamos das nosas “Churru Girls”, a prodixiosa xeración do ’87. Falamos de ascenso. E cómo non, inevitablemente rematamos por entablar conversa cun grupo de arxentin@s, con quen, unha vez máis, arranxamos o mundo. Ata que Garrafinha dictou a hora de irse deitar. Estivo bonito.

Garrafinha en todo o seu esplendor.

Algho farías…

O venres erguímonos co globo mental da noite Garrafinha para pegar unha volta en lancha motora por media illa. Compartimos embarcación con cinco arxentinos, dous amigos e unha parella co seu fillo, e unha parella de brasileiros. A volta consistiu en sete paradas ó longo das costas norte e oeste de Ilha Grande. A primeira foi Lagoa Azul, unha zona onde practicar snorkel a profundidades case que abisais, que chegaron a alcanzar eu penso que ata o metro oitenta. Non, agora en serio, era a primeira vez que practicaba esta actividade, e o feito de observar peixiños de diferentes formas e cores, o fondo mariño en xeral con tanta nitidez e mentres respiras, é unha sensación única.

¿Un snorkel en Lagoa Azul?

A segunda parada consistiu no avistamento na profundidade das augas próximas á costa norte do helicóptero dun hotel que afundiu en 1.998. Sorprendente.

Deseguido tocou Ponta Aripeba, unha das mellores praias de Ilha Grande, pero que tivemos a mala fortuna de pillala coa marea subida, o que a deixou en nada.

Ponta Aripeba

O cuarto destino foi Lagoa Verde, outra zona de snorkel, que segundo os que non estaban aqueixados dunha resaca considerable e puideron mergullar as súas saudables cabezas na auga, colectivo do que eu estaba excluído, posúe un fondo mariño máis rico para observar que Lagoa Azul, incluído algún que outro coralciño.

En Lagoa Verde.

Lagoa Verde.

Tras un rico xantar en Maguariquessaba, afrontamos polo serán as dúas últimas paradas: a primeira foi o Saco do Cêu, a Praia do Amor, unha preciosa praia insertada, case camuflada nun abanico de selva tropical, agochada nun saco de vexetación.

Saco do Cêu, vista frontal dende a area, coa vexetación que envolve a Praia do Amor.

E por último a Praia da Feiticeira, chamada así por atoparse a escasos metros da cachoeira do mesmo nome, que só tivemos opotunidade de observar en fotos pero que ten moi boa pinta.

Na praia de Feiticeira co equipo que montamos na lancha.

E de ahí de volta á pousada, marabillados cos espectaculares recunchos que viñamos de coñecer. O lóxico sería que tamén estivesemos relaxados, pero no meu caso era imposible. Estaba a piques de comezar o partido do Celta diante do Numancia, e naquela illa non había internet por ningures. Procurei, procurei e procurei, e co partido xa rematado, coma se de dous capítulos de El Equipo A se tratara, repetiuse exactamente o mesmo guión de Vitória, só que con diferente ambientación.

Atopei un mínimo fío de Wi-Fi, conecteime desesperadamente a intenet, e no segundo que se activou WhatsApp, e desta volta sen eu buscala, coouse unha mensaxe de Raquel que rezaba “¡Adriii, manciña celeste!”

Xa non precisaba saber máis. Agacheime coas mans na faciana, e nesta posición mantívenme uns minutos. Tratei de non berrar, tentei conter a euforia. Imos coma auténticos tiros, incluso batendo rexistros, pero aínda así me vexo na obriga de manter o meu discurso conservador. Os erros do ano pasado están para lembralos, e sobre todo, para non repetilos.

Coa mente xa tranquila e en paz absoluta, dispuxémonos a durmir para ó día seguinte abandonar aquela illa de ensoño. Ilha Grande, un lugar de conto de fadas, do cal só nos quedaron as penas de non ter podido presenciar as súas mellores praias en todo o seu esplendor debido ás mareas, e de non ter coñecido os seus recantos máis exclusivos, de ternos cinguido únicamente á súa parte máis turísticamente masificada.

Aínda así, será difícil esquecer semellante paraíso.

Advertisements

10 respostas a “Río de Janeiro e Ilha Grande

  1. Joder,lo que daba yo por escuchar todas esas blasfemias del ascenso al corcobado.Eres un crack,por cierto no te olvides de visitar la estatua esa que mi hermano tu y yo sabemos

  2. Bravo bravo!! Seguides a descubrir lugares impresionantes… Mesmo despois de mil horas de malleira de bus!! Que ben que teñades unha familia arxentina que vos coida!! Xa estou desexando ler a seguinte entrada… Con Iguazú incluido…!!

    Apertas jrandismas 🙂

  3. cando volvas para vigo o vitrasa vaite parecer o paraiso,unha aperta mozo

  4. fai o favor de vir que temos unha folga xeral….¡¡tanto jacuzzi….tanto hotel de 5 estrelas!!…¡¡SIBARITAAAAA!!

    fdo:
    la mami-2

    • Lucyyyyyyyyyyyyyyyyyyy!
      Non tes nin idea da alegría que me dá saber que nos sigues! Xa me dixeron que lle pasas os posts á mamá1 recén saídos do forno! Moitas grazas, en serio. ¡E xa me gustaría estar ahí dando caña en plena Folga, xa!

  5. Ese hotel globo paréceme unha marabilla en comparación á merda de frío da fucking compos….XD aquí pola noite parece que andamos na antártida carallo!!!
    Non hai entrada coa que non me parta o cú con algunha frase Adri : “antes de baixar todo aquelo a pé outra vez, sería capaz de arrincarme as pernas e comezar a bater con elas no Cristo ata tiralo abaixo” XDDDDDDD

    Vótasevos tanto de menos……………….quérovos!!!

    A seguir así!!!!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s