A fin dun soño, o comezo dunha loita. Reflexión final, parte II.

Sábado 28 de setembro de 2.013. Instituto Oceanográfico de Vigo, Cabo Estai, San Miguel de Oia. 12:50 do mediodía. Transcorre a que a priori debería ser a miña penúltima xornada de traballo. Serao con toda seguridade, alo menos, da tempada estival. O que non ten nada de estival é precisamente a meteoroloxía do día de hoxe. Malia a temperatura máis que agradable que se respira, chove, e zoa un forte vento que pica a mar embravecida.

Pode que ese, a mala climatoloxía, sexa outro dos ingredintes que conformaron o cóctel de humor revirado co que esta mañá me erguín. O pouco costume de madrugar fixo que non pegara ollo en toda a noite, e, cando espertei, caía de sono. Quedei sen tempo, non puiden almorzar, e cheguei ó chollo cunha fame negra. Coma sempre que chove nesta cidade, o tráfico era insufrible, e din o relevo xustiño de todo.

Ondas rachando contra as rochas ós pés do Oceanográfico.

Ondas rachando contra as rochas ós pés do Oceanográfico.

Con ese enfado, din a rolda de recoñecemento polo recinto, deixei todo preparado, e, aínda anoxado, dispúxenme a escribir este artigo. Foi entón, mentres me mergullaba nas miñas vivencias na viaxe para atopar a inspiración, cando me decatei do absurdo do meu mal humor. E para elo non tiven máis ca retrotraerme 10 meses, a aquela fronteira entre Vietnam e Laos na que quedara atrapado o meu autobús.

Sono, fame, meteoroloxía adversa, retraso sobre o horario previsto… O sono acumulado nunha madrugada comparado con tres días sen durmir. Unha mañá sen comer fronte a máis de dous días cuns poucos anacos de carne de can aos que me convidaran. Unhas pingas de nada aquí, tres días de choiva tropical daquela. E os dez minutos de retraso que tanto me indignaron hoxe, esquecendo as trinta horas que demorara naquela odisea laosiana. Puta mente humana, que a todo se afai…

Ó mesmo tempo que me asqueaba a miña estupidez, decatábame do moito que me vou ter que esforzar para ser consecuente coas experiencias vividas na viaxe. Escasos oito meses de retorno á privilexiada vida primeiromundista abondaron para facerme ver que se quero demostrar que cumprín os meus obxectivos, que a inmensa aprendizaxe á que fun sometido pode valer e vai valer para moito, vou ter que traballar ben a cabeciña.

Porque si, miñas xentiñas. Dende a máis fonda das modestias, hei de dicir que considero cumpridos os obxectivos principais cos que afrontaba a miña aventura. Teño claro que, en última instancia, haberedes de ser vós nunhas ocasións e o tempo noutras @s que emitades o xuízo final, pero polo que a min respecta, doume por máis ca satisfeito. Moito máis ca satisfeito. Vexamos:

Cando partín, a fama que me precedía de moinante profesional, case que de jedi da troula, fixo que afrontase a aventura cunha enorme responsabilidade para con esa reputación. Debía estar á altura. Pois ben: puxen a proba a noite de todos e cada un dos países que pisei. Catei, impregneime, nalgúns casos ata case que me mergullei nos licores e elixires típicos e tradicionais de todos eles. Frecuentei os antros e buratos máis canallas e indecentes da xeografía mundial. E, lóxicamente, extraín conclusións. Como me temía, a Galiza encabeza cómodamente a elite da esmorga internacional. Honra que, pola miña experiencia, compartimos coa Arxentina.

Beber licor café e fernet nun bar feito de xeo foi unha das demostracións de que este obxectivo quedou ben cumprido.

Beber licor café e fernet nun bar feito de xeo foi unha das demostracións de que este obxectivo quedou ben cumprido.

Se a etiqueta de festeiro crónico que levo enriba é de sobra coñecida, a de celtista enfermizo non é menos contundente -e menos xusta tampouco-. É por isto que, neste senso, o compromiso era dobre. Primeiro, debía levar o celtismo alén das nosas fronteiras, tan lonxe coma eu chegase. Penso que abonda dicir que, no Xapón, escoitei recitar de boca dun toquiota a aliñación do Celta do ’99 toda seguidiña, de Dutruel a Lubo Penev. E segundo, había que seguir as evolucións do equipo malia toda adversidade, sen importar cáles fosen as circunstancias. Dun xeito ou doutro, non perdín nin un só partido. Non descansei ata ver ó Celtiña en Primeira, e seguín a primeira metade do retorno á elite co sufrimento que a ocasión requería, mailo plus da distanza.

Celebración en Totoritas, canda César, do ascenso a Primeira.

Celebración en Totoritas, canda César, do ascenso a Primeira.

Outro obxectivo primordial era o de sobrevivir un ano enteiro polo planeta adiante co orzamento destinado nun principio. Xa dende o primeiro día dinme conta de que ese ía ser un reto moi difícil de superar. Por non dicir imposible. Apertei o cinto todo o que puiden, quiteime de todo vicio posible, pasei moita famiña. Atravesei, con moita diferencia, os momentos máis complicados de toda a viaxe, chegando incluso a aceptar a inevitabilidade de ter que retornar, poñendo fin ó soño na metade do mesmo. Sorte que xurdiu un plan de rescate exterior, tantas veces aquí comentado, grazas ó cal puiden completar o proxecto. Mais, neste punto si, hei de recoñecer o fracaso no cumprimento do obxectivo. Xa sexa á hora de trazar o orzamento ou á hora de cinguirme a el, pero o caso é que fracasei. E contundentemente.

Plan de viabilidade económica activado. Insuficiente.

Plan de viabilidade económica activado. Insuficiente.

Outros obxectivos que me plantexei foron educar o estómago ou mellorar as miñas preocupantes eivas en materia de orientación. En canto ó primeiro, dicir que marchei da Terriña sendo un chisco repunante. Facíalle ascos a varias comidas, algunha delas incluso constituía unha vergoña para o seren galego. Un ano despois, e tras papar cans, fetos de paxaros, serpes, crocodilos ou canguros, son quén de rillar ó demo polas pernas se fai falla. E no que atinxe ó tema da orientación, saín de aquí sendo incapaz de facer un plano da miña casa. Literalmente, non podía lembrar de qué lado está ubicada cada habitación. Un ano despois, e tras camiñar por vales, montañas, glaciares, selvas e desertos, o outro día anunciaron o meu nome pola megafonía de Carrefour. E traballei alí case catro anos. Digamos, pois, que nestes obxectivos saio ó 50% de cumprimento.

Comendo cousas perfectamente descoñecidas no Xapón.

Comendo cousas perfectamente descoñecidas no Xapón.

Como son coñecedor do suxo das vosas mentes, tamén farei mención aquí dos obxectivos e motivacións erótico-festivas. Suxerencias recibín de todo tipo de cara a seren plantexadas como reto. Que se había que probar con unha de cada continente, de cada raza. Incluso de cada país. Houbo ata quen me instigou a sementar o planeta de pequenos adrianciños. ¿Que se cumprín os obxectivos? Bueno, honrando á miña natureza, respostarei con outra pregunta: ¿hai alguén que estea realmente satisfeito co sexo que practica, que non queira máis? Pois iso. Non sei se estiven á altura da sona de pinantes d@s calvarienses. Xúrovos que fixen o que puiden.

porteñas

Porteñas, amig@s. ¡Aaaaai, as porteñas!

Chegd@s a este punto, querid@s amig@s, lamento dicirvos que é momento de poñernos de novo seri@s. Porque do que vos vou falar a continuación é o motivo principal polo que aquel día de febreiro de 2.012 saín pola porta da miña casa. O obxectivo, que é do que estamos a falar hoxe aquí, o obxectivo capital da viaxe, da aventura, ou do soño da miña vida. Como prefirades. Algo sen o que ningunha das tres cousas tería adquirido sentido algún: a aprendizaxe. Tódolos coñecementos que ó longo daqueles 365 días fun recibindo, asimilando e arquivando coidadosamente na miña mente. Porque era consciente de que, algún día, han constituír a base do Adri do futuro. Pode que xa o fagan.

Aprender, aprender e aprender. Iso foi o que fixen ininterrompidamente, dende Recife ata Khajuraho. Con maior ou menor intensidade, de xeito máis ou menos agradable, conceptos máis difíciles ou máis doados. Pero aprender á fin e ó cabo. Algo que me debía server para reafirmarme nos meus pensamentos ou para amosarme o trabucado que estaba. Algo que me valeu para ratificarme con toda firmeza e contundencia. Para, no mellor dos sentidos, radicalizarme por completo.

Cómo non aprender. Estiven no punto de partida da revolta dos escravos. Pisei terras gauchas, guaraníes, tupís. Charrúas, yámanas, mapuches. Incas, quechuas, aymaras. Yaguas, kunas, mayas. Toda unha infinidade de culturas orixinarias latinoamericanas que me aprenderon, entre outros milleiros de cousas, a súa admirable relación coa natureza, co planeta; ou as súas sociedades baseadas na humildade, o traballo e a honestidade. A triloxía inca do uku pacha, kai pacha e hanan pacha, ou o saúdo quechua ama sua, ama qhella ama llulla (non sexas ladrón, non sexas lacazán, non sexas mentireiro).

Bolivia, o máis auténtico dos países latinoamericanos.

Bolivia, o máis auténtico dos países latinoamericanos.

Na miña incursión en territorio comanche ideolóxico, descubrín as dúas facianas da icona do capitalismo. Máis aló da súa versión ociosa, que che aporta a sensación de que máis que pola porta de chegadas do aeroporto, entraches nese país pola pantalla do teu televisor, os Estados Unidos amosan a verdadeira cara dun sistema cruel, fratricida, devastador. O contraste entre a realidade que os escaparates tratan de meterlle polos ollos ó consumidor e a que ti percibes na sombra, aló onde non chegan a alumear as luces de neón, emite un fedor insoportable. Lonxe das idílicas vidas yankees que adoitamos ver na tele, existe unha realidade onde predomina unha desigualdade entre clases insufrible, que orixina unha enorme maioría social sen acceso ós servizos máis básicos.

O paseo de Hollywood, puro exemplo do embuste estadounidense.

O paseo de Hollywood, puro exemplo do embuste estadounidense.

Xa en Oceanía, aprendín que as terras que representan as antípodas do meu país natal, atópanse tamén nas antípodas de integrar unha sociedade xusta e igualitaria entre a maioría descendente dos colonos europeos e as culturas indíxenas, orixinarias do continente. O máis sangante dos casos é o dos aborixes australianos. Denostados, confinados nas capas sociais máis marxinais e discriminadas, constitúen un colectivo sen futuro e cun presente lastimoso, abocados á droga, o alcol e a delincuencia. Mellor parados saen os maoríes neocelandeses, que malia seren igualmente desterrados e obrigados a integrarse nunha cultura allea no seu propio territorio, están máis protexidos e mellor amparados polas leis da constitución kiwi, polo que a súa cultura é considerablemente máis respectada.

australia

E para o final, quedou Asia. Terra de culturas milenarias, históricos imperios e pobos enigmáticos. A gran descoñecida. Onde todo nos é máis alleo ca en ningures. Onde Marco Polo descubriu a Ruta da Seda, e con ela a escritura oriental, o papel moeda, o Gran Canal, os tigres, o sistema postal… O que eu descubrín únicamente me valeu a min, mais aposto a que pouco menos abraiado ca o viaxante veneciano debín ficar. Comecei visitando o país das mil e unha illas, das mil e unha relixións, dos mil e un pensamentos. Todo mesturado. Todo cohesionado con tolerancia e respecto mútuo. Así percibín Indonesia.

Descubrín o pobo que outorga unha nova dimensión ós conceptos de humildade, xenerosidade, educación e civismo. De ningún deles se pode facer abuso do seu uso, ningún deles pode ser executado en exceso. Se non o fai a cultura xaponesa, quere dicir que é imposible.

xapón

Descubrín o comunismo convertido na falacia máis ferinte, aquela que fai da túa ideoloxía a do inimigo máis irreconciliable. Na China, o igualitarismo foi arrasado por unha clase alta insaciable; a loita de clases deu paso á loita de Apple contra Samsung (por exemplo); e a dictadura do proletariado foi substituída pola dictadura do mellor postor.

Máis consecuentes coa doutrina de Karl Marx son trala fronteira sur da China. Mais, sorprendentemente, non foi este descubrimento o que máis me encheu o peito. Se en Latinoamérica sentín vergoña da miña orixe europea, na Indochina non atopaba ónde agocharme. Foi neste recanto do lonxano oriente onde recibín as leccións máis duras do percorrido. Eran leccións que falaban de devastación, de poboacións enteiras exterminadas por guerras cruentas perpetradas por un occidente que aínda hoxe goza de total impunidade. Non foi doado de aprender. Únicamente el@s puideron facelo grato.

vietnam

A última fase de aprendizaxe leveina a cabo na India. Unha terra que semella manterse allea ó virar do planeta, ancorada ás súas crenzas ancestrais. Crenzas que, sen dúbida, poden chegar a namorar. O que tamén é ancestral, e isto non namora precisamente, é o papel que se lle outorga á muller nesta sociedade. É este un papel residual e discriminatorio, supeditado en todo momento á vontade do home. Moito vai a haber que loitar para erradicar a pegada patriarcal deste país demencial.

Taj Mahal

Pero para iso estamos. Ese foi o motivo principal polo que me embarquei en semellante tolería. Díxeno antes de partir, e dígoo unha vez retornado. Todo canto aprendín ó longo deses doce meses, todo aquelo que me fixo ratificar no meu ideario, radicalizarme no mellor dos sentidos, tivo en todo momento un único obxectivo. Nunca deixei de enfocalo dese xeito. Non podía permitir que tan brutal ritmo de aprendizaxe me convertese no típico sabechón, nun pedante que utilice tan didáctica experiencia namáis que para se regodear ou fachendear. Non será así. Nin por asomo.

Principalmente, porque cada coñecemento que adquirín non fixo senón plantexarme novas incógnitas. Abrirme novos horizontes de pensamento, que no canto de acougar as miñas inquedanzas empurrábanme a seguir afondando no funcionamento deste planeta. Cómo darse por satisfeito, cómo mudar nun sabechón. Imposible.

tiger leaping gorge

Culturas a anos luz da nosa realidade. Culturas irmás, algunhas incluso coas mesmas eivas e retos por afrontar. Recunchos privilexiados, preocupados únicamente por que a súa burbulla non estoure xamáis. E inxustizas. Moitas inxustizas. Todo elo, maila base que eu xa levaba preparada da casa, o que fixo foi conformar un caldo de cultivo que hoxe medra no meu interior, e o cal aínda teño que canalizar para sacarlle o mellor rendemento posible.

Parecía case imposible, pero cumprín os obxectivos que me levaron a facer realidade o soño da miña vida. No transcurso do mesmo, cumprín os obxectivos que me marcara para realizalo conforme eu imaxinara. Mais vós sabedes que éste era simplemente un soño de transición, unha especie de preámbulo que me ha de levar ó soño principal. Os verdadeiros obxectivos están aínda por chegar. E son, con anos-luz de diferencia, os máis difíciles de cumprir.

Nesta vida xogo cun dado de mil caras, e só unha delas concede a vitoria. Mais hai dúas lecturas positivas. Unha é que esa cara xa saíu dúas veces. A outra, que nunca vou deixar de tirar o dado. Porque xamáis me habería perdoar a min mesmo non adicar o resto da miña existencia a loitar polo dereito de todas as persoas sobre as que escribín neste blogue a vivir nun mundo máis xusto. Así será. E vós que o veredes.

uma coisa linda

466/64. Adéus a outro revolucionario.

Hoxe é un día triste para @s que decidimos escoller o camiño da loita, da rebelión e a insubmisión. Porque marchou un dos máis grandes referentes, eses que tanto escasean hoxe en día, que xamáis existiu de revolta, de persistencia, de dignidade, de fraternidade, de reconciliación.

É un día duro de sobrelevar porque ademáis de ter que afrontar a escuridade que deixou o apagar de tan intensa luz, teremos que escoitar cómo a todo tipo de indecentes se lles enche o pozo negro que teñen por boca, laiándose da perda do que el@s tratarán de amosar como unha icona baleira, que adicou a súa vida simplemente a sementar a paz entre brancos e negros.

Farano mentres veneran a unha merda de constitución, que el@s mesm@s vulneran impunemente, por exemplo, aprobando leis para pechar na cadea a tod@ aquel que loite polos seus dereitos e contra a opresión. Igual que lle aconteceu a Mandela.

madiba

Que non nos enganen. Porc@s feixistas, lavade a puta boca antes de falar de Madiba. Madiba foi moito máis, qué digo foi, É moito máis ca un mero pacifista. Promoveu a paz e a reconciliación, claro que si. Mais despois de gañar unha loita contra o apartheid que levou por diante non poucos milleiros de vidas. Madiba é a icona dunha loita histórica. Da eterna loita dunha inmensa maioría esmagada polo poder e a falla de escrúpulos dunha minoría detestable.

Acariñei o ideal dunha sociedade ceibe e democrática na que tódalas persoas vivían con igualdade de oportunidades. É un ideal polo que agardo vivir e ver realizado. Mais, se é preciso, é un ideal polo que estou disposto a morrer.

Deica sempre, Madiba. Prometemos manter sempre firme e limpo o teu recordo.

A fin dun soño, o comezo dunha loita. Reflexión final, parte I

Domingo 23 de xuño de 2.013. Instituto Oceaongráfico de Vigo, Cabo Estai, San Miguel de Oia. 15:25 do serán. É o meu primeiro día de chollo en case ano e medio. Carlos, o meu xefe na empresa de seguridade para a que veño traballando últimamente, lembrouse de min un verán máis para cubrir vacacións. Adoitaba facelo no Hospital Xeral, este ano tocou neste formidable emprazamento.

Inicio unha rolda periférica. Pega o sol, zoa un vento feble. Boto unha ollada ó meu redor. Está entreaberta a porta da pranta de cultivos, onde ensaian coas especies que medran en cautividade. Fóra, xentes xacen tomando o sol nas calas máis achegadas, pescan deténdose en calquera saínte. No horizonte asoman as Illas Cíes. Imperiais. Lucindo coa fachenda do que se sabe a xoia da coroa dun prodixio natural.

Solpor sobre a Ría de Vigo dende o miña posición no Oceanográfico.

Solpor sobre a Ría de Vigo dende o miña posición no Oceanográfico.

Pecho os ollos. O arrecendo é intenso, salgado, fresco. Cada bocanada de aire penetra e enche o peito coma só a brisa mariña pode facer. Ó lonxe albíscase algunha cacharela. É 23 de xuño, noite de meigas, trasnos e meigallos. Percibo a miña Terra con total plenitude, mediante todos e cada un dos cinco sentidos. Haberá lúa chea. A máis grande do ano. Súper lúa, que lle chaman. Resúltame imposible non voltar a vista atrás para lembrar a última súper lúa que presenciei. Aquela lúa imposible, colosal, que emerxeu ás miñas costas no medio do chileno deserto do Atacama. Nun lugar chamado O Val da Lúa.

A súper lúa do Val da Lúa.

A súper lúa do Val da Lúa.

Eran tempos nos que os astros me sorrían. E facíano literalmente. Non só no meu pensamento. Mesmo no meu ollar ficaban de xeito perenne a súper lúa do Atacama, a Cruz do Sur, os ceos perfectos da Patagonia, do Estreito de Magallanes, do Salar de Uyuni. Hoxe, aínda que dende a distancia, a relación segue a ser estreita e cordial. Hoxe, véspera de San Xoan. Preludio da lúa máis grande do ano. Día 146 dende a miña volta.

Xa voaron máis de catro meses. Atrás quedou a chegada a Madrid, con Mary e Mar agardando en Barajas. Achegábame á Galiza e a Galiza achegábase a min. Proba delo foi o menú íntegramente do País elaborado por Mary, ou as posteriores aparicións estelares de Davi, Manu e Paula, Iria, Keka

Degustando o LK que Mary me tiña preparado á chegada a Madrid.

Degustando o LK que Mary me tiña preparado á chegada a Madrid.

Atrás quedou tamén o multitudinario recibimento na estación de buses en Vigo. A miña sobriña correndo hacia min dende o colo da miña nai. Iriña chorando tras dunha columna cun bombo que non podía con ela. Bandeiras, cartaces, botellas de licor café. Facianas de xente á que quero abordándome por todas partes. E eu en permanente estado de desorientación. Inesquecible.

Pequena mostra do pifostio que se me montou á miña chegada á estación de buses en Vigo.

Pequena mostra do pifostio que se me montou á miña chegada á estación de buses en Vigo.

Naquel estado de desorientación mantívenme durante os dous primeiros meses. O corpo na casa e a cabeza en todas partes. O ritmo de vida era case que máis frenético que o da propia viaxe. Co campamento base sempre sito no Calvario, sucedíanse os reencontros. Diferentes grupos de xente, diferentes persoas de diferente importancia na miña vida. As mesmas preguntas, as mesmas lembranzas. ¿Qué fue lo que más te gustó? ¿Cuánto tiempo te llevó?

Non me importaba. Para min non eran lembranzas. A miña mente seguía alí, con aqueles pensamentos. Non había que facer memoria para respostar. Tan só había que sinalar. Entrevistas e reportaxes no periódico, na radio, na televisión. ¿Cómo te arreglaste con los idiomas? ¿Qué tal las comidas? E a miña cabeciña seguía sen regresar.

Mais todo nesta vida ten un comezo e un final. Especialmente algo tan volátil coma a volta a casa de alguén que sempre estivo aí. A frecuencia dos reencontros foi acougando ós poucos. E con ela, o meu ritmo de vida. ¿Cómo hacías para dormir? ¿Dónde están las tías más buenas? O ton das miñas respostas mudara sensiblemente con respecto ó dos primeiros días. Tiña un pouso máis reflexivo, máis meditado. Unha nostalxia case morriñenta foille gañando terreo ó entusiasmo e á euforia coas que contestaba á miña chegada. Xa aterrara a última parte de min que faltaba por chegar. Corpo e mente, por mal que se leven, volven formar parte dun único ser. Agora ela tamén sabe que todo nesta vida ten un comezo e un final.

Festa de benvida no baixo da casa de Juantxo e Iria.

Festa de benvida no baixo da casa de Juantxo e Iria.

E aquí me atopo agora, no meu posto de traballo unha véspera de San Xoan. Ollando de esguello ó mapamundi que serve de alfombrilla ó teclado do ordenador. Non enfoco un punto en concreto. Tan só trazo coa vista unha e outra vez un roteiro que comeza no Brasil e remata na India. Porque xa todo voltou á normalidade. Esperto na cama e sei ónde estou. Xa non preciso ese minuto ou minutos de reflexión para ubicarme en continente, país e cidade. Cando cruzo a rúa xa só miro nun sentido. Non me entran dúbidas de cál será o lado da estrada polo que conducirán aquí.

Paseando pola cidade xa nada aprendo. Nada é novo, nada me sorprende. Encaro un canto e sei con toda seguridade qué é o que me agarda ó remate da viraxe. Non teño aquela sensación de descubrir algo a cada paso que daba. Cada metro avanzado outorgáballe ós meus ollos unha instantánea que non observaran na vida. Entro nos locais e sei quén vai estar detrás da barra. Detrás, diante, apoiado nela e na cabina do pinchadiscos. Fágolles o comentario de sempre, sei qué me van responder. Na infinidade de recantos deste planeta que tiven o privilexio de descubrir quedou a impagable experiencia de non coñecer a ninguén en ningures, a marabillosa obriga de ter que descifrar a personalidade de cada ser humano que atopaba no camiño, xa que todos e cada un deles, en maior ou menor medida, ían ter o seu peso específico no desenvolvemento final da aventura.

Asshole team no Salar de Uyuni.

Asshole team no Salar de Uyuni.

E é que chegou o momento da última reflexión. Este artigo, o que servirá de peche deste blogue, ten o propósito de representar asímesmo a análise definitiva, a valoración final do que foi a experiencia máis inesquecible que xamáis vivín. O soño da miña vida. De aí que o último que mencionara antes de anunciar a fin do blogue fose a xente que coñecín. É por iso polo que deixei esa porta aberta, para a partires dela seguir fiando. Porque estou seguro de que se quero valorar a Volta ó Mundo coma un todo, debo comezar por aí. Pola que considero parte máis excepcional dentro dunha vivencia única. O aspecto que máis me calou dentro dun proceso de aprendizaxe bestial.

Carol e Julián no Magandhi Hostel, Buenos Aires.

Carol e Julián no Magandhi Hostel, Buenos Aires.

As xentes que coñecín. Todo tipo de culturas, razas, etnias, relixións. Diferentes xeitos de actuar e de reaccionar. Formas de comunicarse radicalmente distintas, algunhas ata opostas. A constante algueirada brasileira, a paixón desatada arxentina, o orgullo propio boliviano, a ardente calor colombiana. A sorprendente diversidade indonesia, o perfecto civismo xaponés, o rabudo carácter chinés, a inasequible fachenda vietnamita. Todos eles son evidentes feitos diferenciais. Selos de identidade, características que fan de cada cultura un pobo único, que o fan ser recoñecible e lles permiten ás súas xentes sentirse especiais, representativas de algo propio. Mais existe un elemento en común entre todas elas.

Europe Team en Cusco.

Europe Team en Cusco.

Eu percibín, máis ben desfrutei intensamente dunha cualidade que une indistintamente a todas e cada unha das culturas coas que convivín ó longo e largo do planeta: a xenerosidade. No minuto 1 do día 1 da miña aventura, detrás da primeira porta na que petei había unha perfecta descoñecida que, sen cuestionarme nada nin pedirme nada a cambio, ofreceume a súa casa e facilitoume un prato de comida, unha ducha e unha cama ata a fin da miña estadía na súa cidade.

Pame, Taty, Lisa, Richard... Chegaba a Recife, comezaba a  aprendizaxe.

Pame, Taty, Lisa, Richard… Chegaba a Recife, comezaba a aprendizaxe.

Aquela descoñecida, Pamela, abriume a primeira porta. E con ela, os ollos ante un mundo no que non remataba de confiar e que a base de actos fraternais fixo que nin tan sequera me voltase a plantexar nunca máis dar un só paso atrás no cumprimento dos meus obxectivos. Porque sempre haberá alguén ó meu carón no que poida confiar.

Arthur, unha das persoas das que máis aprendín ó longo da viaxe.

Arthur en Samaipata, Bolivia, unha das persoas das que máis aprendín ó longo da viaxe.

Tras desa primeira porta que se me abriu en Recife, abríuseme outra de igual xeito en Salvador, e en Florianópolis catei a xenerosidade ó estilo galego: ademáis de cama, comida e ducha, ofrecemos troula ata matarte por esgotamento.

Raquel, unha picheleira no Brasil.

Raquel, unha picheleira no Brasil.

Na procura da miña historia por terras arxentinas transportáronme de balde ó longo de 3.300 quilómetros. Foron cinco días de convivencia na estrada con personaxes entrañables, divertidos, sabios. Dunha humanidade abrumadora. Cada un levoume o tramo que puido, con algúns mesmo durmín na súa pousada ou na cabina do seu camión. De todos extraín aprendizaxes impagables.

xentes - nelson e beatriz

Nelson e Beatriz, os primeiros en recollernos.

xentes - oso

“Oso”, un dos personaxes máis peculiares que xamáis coñecín.

Dani, con quen rematou a ruta.

Dani, con quen rematou a ruta.

Máis dun milleiro de veces comentei neste blogue o especial da miña conexión coas xentes da Arxentina. As miñas andainas canda el@s ó longo do globo así o testemuñan. Martín en Río, Sebas en Buenos Aires, Vale en Mar del Plata, Ely e Gonza en El Calafate, Esteban en Bariloche, Darío en Cusco, Natalia en San Pedro, Pablo en Medellín, o equipo de Bali, Dani en Cheng Du, Eli e Lucas en Vietnam… O pleno implica a demasiada xente como para ser atribuído ó azar. A explicación é outra. Eu chámolle irmandade galego-arxentina.

Pablo, o bostero co que rachei Medellín.

Pablo, o bostero co que rachei Medellín.

Á miña chegada a Chile acolléronme no seno dunha familia da que abonda dicir que en poucos lugares na miña vida me fixeron sentir tan querido. Para elo non precisaron máis ca seis días dende o intre que me coñeceron. Xa por aquel entón, e con pouco máis de dous meses de viaxe transcorridos, o corazón comezaba a dar síntomas de saturación ante tanta mostra de amor desinteresado. A ferida causada ó partir daquela casa en Valdivia arrastreina o resto da aventura. Hoxe aínda segue aberta.

Gilda e Cata. Xa tiña familia en Chile.

Gilda e Cata. Xa tiña familia en Chile.

A sinxeleza e o altruísmo cos que en Bolivia e Perú se afanaban en instruírme nas culturas quechua ou aymara, e o agarimo e cercanía extraordinarias coas que se me tratou en Colombia serviron de despedida dun subcontinente, Sudamérica, que me deixou marcado de por vida. Percorrer estes últimos territorios canda dous grupos de foráne@s da calidade humana dos que tiven a sorte de formar parte tampouco me evoca pouca fascinación.

No deserto Siloli canda Bre, Simon, Maz e compaña.

No deserto Siloli canda Bre, Simon, Maz e compaña.

Máis de mil veces foron mentad@s neste blogue xentes coma Athur, o coquiño xermano ó servizo da fraternidade, Judith e Natalie, dúas toliñas adictas a compartir, Ida, unha cativa devoradora de países, Regi, a idealista cun mundo na súa mochila, Dayana, o amor repartido entre Colombia e New York… Mil veces os mencionei porque mil veces me veñen á cabeza ó cabo do día. Imposible esquecer tan ricas convivencias.

Helene, no refuxio de animais de Samaipata.

Helene, no refuxio de animais de Samaipata.

Nun México de mentira coñecín mexican@s tan pur@s coma o tequila que bebín. Con Michel a conexión foi tal que os gobernos galego e mexicano seguen a día de hoxe a manter unha estreita colaboración para evitar que se preduza un, por outra parte, inminente reencontro. Non os culpo.

Canda Mich en Cancún. Así nolas gastabamos.

Canda Mich en Cancún. Así nolas gastabamos.

Xa en Norteamérica, territorio a priori, pensaba eu, pouco propicio para actos de excesiva xenerosidade, topei de fuciños con Fernando. O seu xeito de meternos na súa casa nada máis coñecernos e de dárnolo absolutamente todo sen nós pedirlle absolutamente nada aínda me produce arrepíos agora mesmo. Cando se botaba enriba a metade da Volta ó Mundo o meu corazón xa non sabía qué pensar e a miña cabeza non sabía qué sentir. ¿Ou era ó revés? Non o creo.

O do Tío Fernando foi un caso difícil de explicar.

O do Tío Fernando foi un caso difícil de explicar.

En Nova Zelandia tamén me meteron nunha casa sen eu pedilo e sen eles pedir nada a cambio. Os días canda Meritxell e Ramón foron días de conversas de loitas, días da nosa propia loita por continuar cos nosos soños nun país tan pouco apto para soñadores, días de risas, de compartir proxectos, de deseñar outros novos… Días, en definitiva, que remataron por supor outros moitos días para recuperarse da despedida destas dúas persoas absolutamente sensacionais.

Meri e Ramonet. Auckland, Nova Zelandia.

Meri e Ramonet. Auckland, Nova Zelandia.

Tamén nas antípodas, e aínda que recibindo un trato moito máis frío e distante, en Sydney tamén me convidaron a vivir de balde ó longo de once días, que non é precisamente pouco. Foi, ademáis, o preludio da etapa asiática. Seguramente a causa da enorme e sempre notoria barreira idiomática, desta etapa polo leste máis lonxano as persoas a destacar de xeito específico supoñen un número considerablemente inferior en comparación coa etapa occidental.

Nembargantes, xentes coma Raffaele en Xava, todo un exemplo de motivación, ou Juliette e Amandine no camiño a Bali, as francesiñas moinantas, servíronme de importante apoio nos meus difíciles primeiros pasos polo outro vello continente.

viaxe - xapón2

Cómo esquecer, do mesmo xeito, ós meus anfitrións no Xapón, grazas ós cales coñecín moito mellor a unha cultura tan cálida, tan xenerosa, tan humilde, tan perfecta que parece incríble que lles resulten tan alleos os nosos bicos e apertas. Eu liaríame a eles todo o día con estas xentes. Ou cómo esquecer, por favor, o señor que percorreu 60 quilómetros en sentido contrario ó seu destino para deixarme no punto exacto dende onde observar o monte Fuji.

Kouji e Tomo. Pura risa, todo xenerosidade.

Kouji e Tomo. Pura risa, todo xenerosidade.

Pan en Cheg Du, a chinesiña cativeira que me prendeu máis que os pandas, Tom e Baptiste en Kun Ming, os alsacianos cos que alcancei o estrelato da noite chinesa, ou Kels en Ha Noi, a moza coa que mantiven o idilio máis peliculeiro da miña vida, son outros claros exemplos de persoas que máis aló dos usos e costumes dunha cultura en xeral, aportaron cousas significativas, importantísimas de cara á miña vivencia.

Neste último senso, no eido dos pobos que, en contraposición ás persoas que quixen subliñar a título individual, enriqueceron a miña ialma dun xeito colectivo no continente asiático, ademáis dos que xa signifiquei aquí de forma recorrente con anterioridade, quero destacar a indonesi@s e indochin@s.

@s primeir@s por aquela fascianción inocente coa que me ollaban, esa incredulidade coa que analisaban cada un dos meus acenos ou movementos. Faise inverosímil, gratifica sobre maneira que nun mundo tan grotescamente globalizado coma o que habitamos, aínda quede xente que valore as nosas diferencias dun xeito tan entrañable e construtivo coma esta xente fai.

xentes - indonesia

No que atinxe a vietnamitas, camboxan@s e laosian@s, o que máis me chegou, entre outras moitas cousas, foi esa capacidade para deixar a un lado as dolorosísimas lembranzas dun pasado inmediato no que o mundo occidental castigou con atrocidade e con saña esta marabillosa cultura, para amosarse ante nós cunha hospitalidade abraiante. Cunha ansia de intercambio cultural, de enriquecemento mutuo que non me cabe na cabeza.

xentes - vietnam

Xa para rematar, lembrarme de Soni e Moni. Sería nefasto pola miña parte facer un repaso polas persoas que máis pegada deixaron en min ó longo da miña viaxe sen determe a comentar o que estas dúas rapaciñas indias me aprenderon. E o que me aprenderon é moi doado de dicir, nomear ou escribir. Mais é imposible de calibrar e de explicar. E é que, Soni e Moni, Moni e Soni, simplemente, abríronme os ollos ante a realidade dun país, o seu, realidade ésta que é perfectamente extrapolable ó mundo no que vivimos.

Así de sinxelo. E aí o deixo. Porque o intento de explicación desta derradeira reflexión que veño de debullar non pertence a esta publicación. O carácter da mesma ten mellor cabida no artigo que debo publicar deseguido. Neste debía cinguirme á análise da xente que coñecín. Algo sobre o que sería quén de botar o resto da miña existencia escribindo, falando, incluso cantando ou berrando ós catro ventos. Mais coido que o correcto de cara a este blogue é tratar de resumilo, e iso veño de facer. Non sei se o acadei, moito me temo que non. Iso é algo que haberedes de xulgar vós.

Isto foi todo, relativamente, nesta reflexión final no tocante á xente, o que, repito xa por última vez, considero o aspecto máis destacado, didáctico e enriquecedor da miña Volta ó Mundo. Na vindeira entrega, os meus obxectivos.

Cando o odio se convirte na única saída

Hoxe a xenreira vive instalada no meu peito. Acendeu onte, e preferín agardar un día para plasmar o meu sentir nun anaco de papel. Mala cousa fixen. Onte alumeaba, hoxe queima. Non sei en qué medida conseguirei transmitir a rabia que sinto nestas verbas. Se o tremer do meu pulso fose un indicador, asegúrovos que moita. Veremos qué sae.

Desta volta a nova pinga que colmou o novo vaso foron unhas imaxes que con estupor puiden ver onte tanto en informativos coma en prensa escrita. Nelas, unha panda de pijos bastardos, que deberon atopar tempo entre o último tiro de cocaína na proa do iate de papá e a primeira felación do día ó cabalo de carreiras de mamá, mofábanse dun señor, afectado polas preferentes, que con motivo da declaración ante o xuíz de María Dolores de Cos-Pedal polo caso Bárcenas, protestaba xunto c@s seus compañeir@s de escrache e pedía a dimisión da número 2 do Partido Podre.

neonazis fillos da puta

Nuevas Generaciones do Partido Popular, fanse chamar. ¿Nuevas Generaciones de qué? Con sumo gusto respóndovos eu: novas xeracións de lixo. Novas xeracións da calaña máis desprezable que poida concebir a especie humana. Sobriños de Rajoy, o meirande inepto que xamáis deu o mundo da política, mais a quen non lle treme o pulso á hora de afogar a milleiros de familias para tentar satisfacer a sede insaciable da súa estirpe, unha estirpe de corruptos malnacidos podres de cartos manchados co sangue do proletariado.

rajaznar

Fillos de Aznar, outro ser abominable, éste con aires de “ser superior”, coma el mesmo se autoproclamou, un ser superior co único don de apoiar e sumarse á causa da matanza do xigante que masacra ó pequeno para encher o depósito de gasolina, ou o de botar a semente da crise que hoxe nos está a soterrar a tod@s nós.

aznar fascista

Netos de Fraga, fascista redomado e orgulloso de selo, ministro e voceiro do réxime franquista, responsable de milleiros de encadeamentos, exilios e execucións de xente que non pensaba coma el, e responsable tamén da matanza en 1.976 de cinco obreiros refuxiados na igrexa de San Francisco de Asís en Gasteiz.

fraga

Bisnetos de Francisco Franco, un dos peores xenocidas da historia, asasino de seres humanos, de dereitos e de liberdades; de inocentes, de razóns e de culturas; de familias, de soños e de pensamentos. Exterminador de calquera valor que axude a progresar un país, propulsor de calquera medida que someta a unha sociedade e semente nela o pánico e a submisión.

paco e adolfo

Tataranetos de Miguel Primo de Rivera e bisnetos asímesmo de José Antonio Primo de Rivera, golpista e líder do directorio militar fascista que gobernou no período dictatorial previo á Segunda República o pai, e fundador da Falange Española e “mártir” do bando nacional na Guerra Civil o fillo.

Éses sodes vós, Nuevas Generaciones. Un fato de babecos neonazis ós que todo lles veu dado na vida, que non teñen nin puta idea do que significa suar para gañar o pan. Necios, sociópatas incapaces de empatizar con alguén que está a sufrir ante as inxustizas sistémicas. Sucios niñatos desalmados, aínda vos mofades deles.

nuevas generaciones neonazis

O voso pútrido partido de noxentos fachas róuballe os aforros vilmente a xentiñas que xuntaran os cartos coa suor da súa fronte. Toda unha vida traballando honestamente. Milleiros deles tiveron que emigrar deixando atrás a súa terra, a súa familia, a súa vida, ante a ameaza de ser executados por non compartir a vosa execrable ideoloxía. Fuxindo de vós, porcos asasinos. Lonxe de amosar un mínimo atisbo de arrepentimento ou humanidade, ollades para eles con ese sorriso cínico, soberbio, deleznable.

Ride mentres poidades, fillos da grandísima puta. A vosa estulticia é tal que sodes incapaces mesmo de cheirar a vosa propia merda, na que vós soíños vos ides soterrando e que xa vos chega polo pescozo.

gz antifeixista

Estades espertando algo que nunca nas vosas dexeneradas vidas ides poder enfrontar. Mentres vós vos regodeades no voso fango, o pobo esperta. Cada traballador/a que deixades na rúa, a vosa fin achégase un chisco. Cada parad@ á que lle negades o acceso á sanidade pública, a conta atrás rebaixa un novo díxito. Cada familia que deixades sen pan é un paso máis hacia a vosa aniquilación. Podedes seguir coa vosa orxía de ruindades e tropelías. Cando esteamos list@s farémovolo saber. Non faremos coma vós, malditos covardes. Poderedes agocharvos nos vosos castelos, pazos, palacios ou palacetes. Somos maioría esmagante, e habémosvos esmagar. Non quedará pedra sobre pedra.

É certo que aínda queda unha posibilidade de virar a situación pola vía pacífica. Mais todo o rencor que estades a sementar non fai máis que alonxar as dúas posturas. A ponte a tender cada vez queda máis xusta. É o que pasa cando o odio se convirte na única saída. Vós quixéstelo así, feixistas malparidos. Como xa se escoita nas rúas:

Os teus asasinos, a nosa xenreira. Os nosos mortos, a nosa semente.

Non nos humillaredes nunca máis

Son intres nos que o País chora. Amig@s e familiares lamentan as súas perdas. Máis adiante coñeceremos os nomes d@s falecid@s. Porémoslle faciana a cada unha das vítimas. Verán a luz historias desgarradoras. Mais cando comecemos de novo a camiñar (en pé puxémonos no intre exacto no que envorcou o primeiro vagón), non podemos nin debemos caer na autocompaixón.

Ó día seguinte á traxedia chamábame un amigo maño para interesarse polo acontecido. “Galicia está gafada”, comentábame. Incorrecto. Cada día somos máis @s que vemos causas e motivos ben esclarecedores máis aló do gafe ou o infortunio. Cada vez son menos @s que reaccionan con resignación e aceptan como algo inevitable as catástrofes que cada pouco azoutan dramática e case sistemáticamente a nosa terra.

Non. Non foi casualidade que en menos de dez anos dous petroleiros afundisen diante das nosas costas e as asolagasen baixo dun manto de petróleo, no que foi no seu día o peor desastre natural dende a catástrofe nuclear de Chernobyl. Non foi casualidade que en 2.006 unha vaga de incendios arrasase os nosos montes e que en 2.012 as lapas devorasen as Fragas do Eume.

E non. Non foi casualidade que o primeiro accidente mortal dende que existe a Alta Velocidade Española se convertise no segundo con máis vítimas da historia ferroviaria do Estado. Un ano e medio despois da chegada do AVE á Galiza. Vinteún anos despois da inauguración do primeiro tramo de Alta Velocidade entre Sevilla e Madrid.

Por suposto que non. Isto nada ten que ver con gafes nin con meigas. Todo é moito máis sinxelo. Os mesmos que decidiron afastar o Prestige da costa para que o combustible anegara ata o máis mínimo recuncho do noso litoral, e que nos mentían asegurando que nada acontecía mentres o chapapote nos chegaba polos xeonllos, son os que co seu nulo investimento en prevención de incendios forestais conseguen que a Galiza, ano tras ano, lidere as cifras de incendios no Estado español (sobre o 50% do total, segundo Greenpeace).

E, cómo non, son os mesmos que hoxe tentan utilizar como cabeza de turco ó maquinista do Alvia que a véspera do Día da Patria descarrilaba en Angrois cobrándose a vida de 80 persoas, cando resulta evidente que as deficiencias nas infraestruturas tanto da vía coma do comboio son, cando menos, co-causantes do sinistro. Un ano e medio despois da chegada do AVE á Galiza. Vinteún anos despois da inauguración do primeiro tramo de Alta Velocidade entre Sevilla e Madrid.

Se non nos afunden, quéimannos. E se non, fannos descarrilar. Pero é que non só é iso. Soterran a educación e a sanidade públicas. Atacan con rabia e ferocidade a nosa cultura, a nosa identidade. Deixan morrer o sector naval. Afogan o sector leiteiro. Exterminan as nosas caixas de aforros e privatizan os nosos bancos. Róubannos os nosos aforros con total alevosía. E, por se fose pouco, utilizan os cartos públicos, os nosos cartos, con fins corruptos e lucrativos mentres se escarallan de risa nas nosas putas caras.

Con semellante panorama, cabería preguntarse: ¿ata cándo? A resposta é ben sinxela: ata que nós queiramos. Nós, a clase traballadora, a maioría social, somos @s únic@s e principais perxudicad@s polas ruindades e vilezas destes desaprensivos. E, que non vos caiba a menor dúbida, somos @s únic@s que podemos pararlles os pés.

A fórmula, alo menos na súa vertinte teórica, tampouco reviste demasiada dificultade. Debemos unirnos nun frente cívico revolucionario, e vogar tod@s na mesma dirección. Coller as diferencias que nos separan entre nós, comparalas coas diferencias que nos separan con eles, e poñernos a traballar en pos do grande proxecto en común.

A aplicación práctica desta fórmula debería ser a parte complicada do proceso. Mais non para nós. O pobo galego xa ten demostrado sobradamente que cando se une é quen de acadar calquera cousa. Sen ir máis lonxe (que tamén poderiamos), os paus descomunais que ven sufrindo a nosa sociedade nos últimos anos supoñen a proba máis inequívoca do carácter loitador e solidario das nosas xentes.

Deste xeito, @s mesm@s que recollían o chapapote das nosas praias coas súas propias mans, @s que cos seus monos de traballo conformaban mareas brancas máis inmensas aínda que a negra que tinguía a nosa costa, son @s que cos utensilios máis rudimentarios, cos medios máis enxebres, apagaron as lapas que convertían o verde dos nosos montes en gris cinza.

E, cómo non, son @s mesm@s que non dubidaron nin un instante en lanzarse a socorrer ós afectad@s do accidente ferroviario de Angrois, unha vez máis, con material improvisado que desta volta facía as veces de mantas, panos ou padiolas. E @s mesm@s que minutos despois da chamada das autoridades, ateigaban os centros de transfusión de sangue de todo o País, ata tal punto de chegar a colapsalos.

Médicos de vacacións, persoal sanitario en paro, bombeiros en folga achegáronse a centros de saúde e ó lugar do sinistro para prestar os seus servizos. Todos eles deixaron a un lado as súas loitas persoais, esqueceron o trato vexatorio que están a recibir por parte dos desalmados que nos gobernan e puxéronse a traballar en pos do grande proxecto común.

Levamos séculos caídos en desgraza. Mais non son séculos de infortunio, gafe ou mal agoiro. Son séculos de opresión, discriminación e marxinación. Séculos de humillación. Xa abondou. É o noso momento. Coma reza o noso himno,

Os tempos son chegados

dos bardos das idades,

que as vosas vaguedades

 cumprido fin terán.

Pois onde quer, xigante

 a nosa voz pregoa

a redenzón da boa

Nazón de Breogán.

Ou, se non queredes poñervos tan solemnes, lembrarei aquelo que versa unha preciosa canción de Luar Na Lubre, “Memoria Da Noite”, precisamente con motivo da catástrofe do Prestige:

… que na túa memoria xa non hai volta atrás,

non nos humillaredes nunca máis.

Que así sexa.

Varanasi e Khajuraho. Morte e sexo baixo o prisma do misticismo indio.

Xoves 7 de febreiro. Varanasi, provincia de Uttar Pradesh. Son sobor das 14:00 da tardiña. Os catro, María, Tatín e máis no-los dous, tirámonos fotos na azotea do Shiva Guest House. Coa cidade ós nosos pés, e o río Ganxes ós pés da cidade. Rodeados, case sitiados por unha morea de monos que chimpan de edificio en edificio. Eramos felices. Viñamos de instalarnos os catro xuntos nunha habitación daquel albergue que pintaba xenial e, sobre todo, viñamos de poñer punto final á odisea que nos trouxera a Varanasi.

Varanasi dende a azotea do Shiva Guest House.

Varanasi dende a azotea do Shiva Guest House.

Todo comezara o serán do día anterior, cando perdimos o tren que dende Agra debía levarnos a Mathura, localidade dende onde debiamos desprazarnos definitivamente a Varanasi. Os paneis de toda a estación indicaban que o noso tren estaba a piques de chegar pola plataforma número 8. Mais éste chegou pola 7. Así de sinxelo. Coma reza o slogan que promociona o turismo do país: incredible India.

Tivemos que pagar 1000 rupias -algo menos de 15€- por un taxi que nos levase á estación de Mathura. Os nosos billetes dicían que o tren Mathura – Varanasi saía ás 22:00 da noite. Os paneis da estación, ás 21:30. Xa eran as 21:30. Corrimos coma tolos hacia unha plataforma número 9 que aparentemente non existía. Pero que moi incredible India. Atopamos a ponte que levaba á nosa plataforma, e unha vez alí, acougamos grazas a unha mensaxe por megafonía que anunciaba un retraso de media hora no noso tren. Ó final a media hora converteuse en dúas.

Pasamos a noite os catro nun vagón azoutado por correntes de aire xeado que chegaban por todas partes. Imposible pegar ollo. Finalmente, e con outra hora e media de retraso de propina, arribamos á estación de Varanasi contra o mediodía. Amosámoslle ó conductor dun rickshaw -o tuk tuk indio- o nome do albergue onde queriamos hospedarnos, con enderezo e sinalización no mapa incluídos. Dixo que sabía ónde estaba. Levounos onde lle deu a puta gana.

Tren a Varanasi, xa polo día.

Tren a Varanasi, xa polo día.

Discutimos con el, pagámoslle un prezo simbólico, e puxémonos a buscar o noso albergue pola nosa conta. Estaba completo. O mesmo que os catro mil seguintes nos que preguntamos. Cando xa cundía o desánimo, María e máis eu atopamos o Shiva Guest House. Odisea rematada. Os nosos niveis de felicidade aumentaban vertixinosamente. Acadaron o cumio cando subimos á azotea. A imaxe de Varanasi deitada sobre o Ganxes enfeitizounos. Nin os berros dos monos pelexando entre eles nos sacaban do estado de hipnose. Aquelo prometía.

P1090964

Ó día seguinte erguímonos ben cedo para presenciar a alborada sobre o Ganxes. Achegámonos ó río e montamos nun bote para iniciar o percorrido. Varanasi é unha das tres cidades sagradas do hinduísmo. Vive, alo menos esta zona da localidade, por e para o Ganxes. A actividade é frenética dende primeirísima hora da mañá. Ó longo da beira do río descenden diversos tramos de escadas que comunican a cidade co percorrido do Ganxes. Cada espazo comprendido entre treito e treito de escadas é denominado ghat. Na meirande parte deles desenvólvense escenas da vida cotiá.

Albor sobre o río Ganxes.

Albor sobre o río Ganxes.

Homes espidos frotan as súas cabeleiras con xabón mentres toman o primeiro baño do día. Mulleres axeonlladas baten a roupa contra a pedra cunha violencia sorprendente. Comerciantes van montando paseniño os postos dos seus negocios. E as vacas, cómo non, campan ás súas anchas.

P1100047

Pero tamén hai ghats particulares. Estes ghats están ocupados por enormes feixes de leña amoreada. A madeira rodea un espazo no que sempre hai prendidos cinco ou sete focos de lume. Son ghats crematorios. O conductor do bote coméntanos que as incineracións lévanse a cabo durante as 24 horas do día. 365 días ó ano.

P1100013

Os cadáveres chegan dende tódolos puntos do país. Unha vez rematado o proceso de cremación, que leva unhas tres horas, as cinzas son arroxadas ó río. Todo agás o corazón dos homes e a cadeira das mulleres. As partes máis fortes de cada un dos sexos son arrastrados ó fondo do río atados a unha pedra.

P1090982

Malia que todo o mundo incinera ós seus mortos, existe separación por castas. Os finados das clases máis altas son situados máis arriba nas escadas do crematorio. E máis perto así do lume sagrado, ubicado nun recinto pechado onde, segundo varios locais, leva aceso ininterrompidamente dende hai 3.500 anos.

P1100014

Mais parece ser que non todo o mundo pode ser incinerado. Existen cinco excepcións. Non pasan polo crematorio as mulleres embarazadas, nen@s menores de 15 anos, os homes sagrados -aqueles que son quén de comunicarse cos deuses-, e todo tipo de animais. Estes casos son levados ó medio do río e alí son afundidos no fondo do mesmo atados a unha pedra.

P1100041

Ó medio do río son levados tamén os que faleceron a causa da picada dunha cobra. Mais éstes déixanse aboiando enriba dunha balsa e abandónonse á vontade da corrente. O motivo, segundo nos explicaron, é que a cobra é animal sagrado, e a súa picada non mata ata que transcorre un mes. Realmente estimulante a volta en bote polo río Ganxes.

P1100040

Polo serán achegámonos a asistir á cerimonia que cada día se celebra en honra ó río Ganxes. Nativos e visitantes amoréanse ateigando os dous ghats principais, tanto dende terra coma dende o río, a bordo de centos de botes. O bicherío estábame a acribillar, non comprendía demasiado o transcorrer do acto e tiña moito por escribir, así que optei por retornar ó albergue.

Cerimonia na honra do Ganxes.

Cerimonia na honra do Ganxes.

Ó cabo dun par de horas chegou o resto do equipo. Viñan entusiasmados, as súas facianas eran de fascinación. Contáronme que viñan de coñecer a unha nena que os deixara tocados. Chamábase Moni, e no resto da xornada non deixaron de falar dela cun ton de euforia que me descolocou. Falareivos dela un chisquiño máis adiante, a propósito do intre no que eu a coñecín.

Ó día seguinte, sábado, decidimos pasarnos á outra beira do río para visitar o Museo dos Maharaja. Os Maraxás eran os nobles da sociedade india que rexían os preto de 600 principados nos que se dividía o país cando éste se independizou do Reino Unido a mediados do século XX. E o museo dos Maraxás de Varanasi mostra parte do seu patrimonio

Os primeiros corredores logo de entrar expoñen automóbiles antiquísimos, carruaxes decoradas en prata e as cadeiras que se lles colocan ós elefantes para montalos. Todo elo cunha ornamentación do máis luxosa. O material do museo é interesante. Mais estamos na India. Os vehículos están cubertos por unha capa de pó que nin deixa adiviñar de qué cor son. Os corredores do antigo palacio presentan un estado lamentable, cheo de furados e suciedade. Mágoa de non estar permitido tirar fotos. Dese xeito poderiades comprobar que non esaxero ó afirmar que aquelo seméllase moito máis a un desguace que a un museo.

Fachada exterior do Museo Maharaja, o único que se conserva con decencia.

Fachada exterior do Museo Maharaja, o único que se conserva con decencia.

Seguimos percorrendo as estancias do museo asustados do estado de mantemento. Pasamos a sala de armas, e entramos nunha estancia que trata de recrear o mesmo escenario na época dos Maraxás. Pode que non trate de recrealo. Polo nivel de suciedade que cubre todo, seguramente ninguén tocase nada do mobiliario dende que o último dos propietarios deixara aquela habitación. O pó tingue todo dun marrón monótono. O retrato dun maraxá loce cunha fenda no seu cristal, reparada con cinta de embalar.

Entrada do museo.

Entrada do museo.

Facemos o camiño de volta pola beira do Ganxes. Son 5 quilómetros que percorremos sorteando bostas humanas e animais, ata chegar á zona de ghats. Chegamos á hora na que dá comezo a cerimonia diaria na honra do Ganxes. Ese é o intre do día que aproveita Moni, a rapaza que eles coñeceran o día anterior, para vender postais ós turistas. A idea era localizala para cear con ela. Como así foi. Atopámola e, canda Lena, unha moza rusa que xa a coñecía anos atrás, dirixímonos a un restaurante nepalí. Unha vez alí tamén se sumaron o irmán menor de Moni e máis un amigo seu.

Qué dicirvos sobre esta mociña. Moni ten 15 anos. Non é preciso máis que o saúdo para decatarte de que estás ante unha persoa especial.

Moni, con Tatín e María.

Moni, con Tatín e María.

Xa non vou entrar na cantidade de idiomas que manexa nin do nivel co que o fai. Tampouco na súa enorme madurez, impropia da súa idade. Digamos que é lóxico tras unha vida pelexando o pan na rúa. O de Moni vai máis aló. A súa presencia é dunha intensidade brutal. Posúe unha forza, unha enerxía inauditas. Está por enriba nosa en tódolos rexistros. Se estamos de carallada ela vacílanos a tod@s. Se nos poñemos serios, cálanos a boca con calquera reflexión. Con calquera sentencia, lapidaria. Ela leva a batuta do encontro en todo momento. Está afeita a elo. A súa mente concédelle ese privilexio. Nun intre da cea no que tod@s falabamos en ton distendido, Moni sementou o silencio cunha pregunta que lle espetou a María. Directa. Seca. Sen vacilar.

-“María: ¿pensas que estou en idade de casar?”

Tod@s viramos procurando a súa faciana. A ollada era profunda e denotaba preocupación. Estaba a piques de explicarnos a súa situación. A pregunta era retórica. Moni está en idade de casar. De feito, xa ten dous candidatos asignados polos seus pais. Ela aborrece a ambolosdóus. Non ten outra saída. Non ten papeis, non está rexistrada no censo. Casar é o único xeito de contar para o goberno e aspirar así a acceder a un posto de traballo máis aló da venda de estampiñas. Mais tod@s sabemos cómo é a vida dunha muller casada na India nestas capas da sociedade.

P1100099

Non é xusto. Non é xusto que os designios do planeta sexan rexidos por perfectos inútiles corruptos cunha bosta disecada no canto de corazón, e pola contra unha persoa co espírito, cunha mente do calibre do que posúe esta moza estea engaiolada na cadea dunha sociedade que a condena ou ben a exercer de muller floreiro o resto da súa vida, ou ben a renunciar ó matrimonio, deshonrando así ós seus pais, que non a recoñecerían como filla, para seguir vendendo postais ata a fin dos seus días.

Tod@s baixamos a cabeza. Ollamos ó chan para atopar coa vista as nosas ialmas. Moni decátase, e de contado érguese da mesa e comeza a bailar e a cantar. O seu propósito non era entristecernos. Só quería facernos reflexionar. Quen máis e quen menos contén as bágoas como pode. Sorrisos de fascinación debúllanse nas nosas facianas.

Ó remate da cea chegan intres de despedida. Desta volta os que se desmarcan do noso camiño son María e Tatín. Fotógrafa e torneiro parten hacia o Nepal. Pouca xente tan auténtica coñecín na miña vida coma estes dous. Non hai matices no que din nin no que sinten. A súa transparencia é extraordinaria. A súa simpatía, inmensa. Son incalculables a cuantía e calidade das risas que botei con eles os 9 días que gozamos da súa compaña. De verdade que o gozamos. Toda a sorte do mundo para vós, rapaces.

P1100098

Ó chegar ó hostel despois de tantas emocións, a continuación era o Celta – Valencia. Partido pelexado ata o final, mais un Valencia superior na segunda metade levou os 3 puntos na última xogada do partido. A situación agrávase. Aínda estamos moi vivos. Toca seguir pelexando tod@s xunt@s.

O domingo chegaron Christian e Laura. Con eles dimos un novo paseo por Varanasi. É éste un plan que non cansa. Camiñar pola beira do Ganxes sempre depara escenas peculiares, únicas. Enriba dos ghats as rúas son estreitísimas. O chan, empedrado, debuxa trazos laberínticos, flanqueados por vivendas de cores alegres.

P1100152

Pero o máis atractivo é percorrer a beira do río. Un home fai soar a flauta diante dunha cesta de cobras nun patético intento de interpretar o número do encantador de serpes. A cada canto que viras aparece de cara unha vaca, que pasean sen restriccións por onde lles peta.

P1100106

Xente moldeando as bostas con forma de tortas, que son empregadas como combustible para as cremacións. Nenos e non tan nenos xogando ó cricket aquí e acolá, en calquera recuncho que lles ofreza espazo abondo.

P1100088

P1100071

Os homes sagrados, cubertos de cinza de pés a cabeza, emerxen das súas tendas de campaña para murmuriar algo dende o seu estado de alta dopaxe por opio, e tentan chamar a nosa atención con inanimados acenos coas mans.

P1100003

Monos acróbatas surcan o aire por enriba das nosas cabezas, desprazándose de vivenda en vivenda, de poste en poste, de cable en cable. Cada minuto alguén sae ó noso paso para ofrecernos un paseo en bote, a súa tenda de telas -todas son a única que vende pezas de seda 100%- ou drogas do máis variado.

P1100087

Por último, ó caer a noite, Christian e máis eu fixemos unha incursión nun ghat crematorio da man dun tipo que nos explicou máis a fondo o proceder das incineracións. Para a cea voltamos a xuntarnos con Lena e Moni, para que ésta enchese tamén os corazóns de Laura e Christian. Non fallou.

P1100136

Ó día seguinte era tempo de poñer rumbo a Khajuraho. Despedímonos de Chisrtian e Laura. A derradeira despedida da viaxe. Ó final semella que o corazón aguantou. Había sitio para tod@s.

Laura e Christian.

Laura e Christian.

A hora prevista de chegada a Khajuraho eran as 05:00 da mañá. Chegamos ás 12:00 do mediodía. Por nada en concreto. Déixaste cinco minutiños por aquí, entreteste uns segundos por acolá, e ó final xúntaste con 7 horas de retraso. Aloxámonos no Yogi Guest House.

Khajuraho.

Khajuraho.

Khajuraho é a vila que acolle os que son coñecidos como Templos do Kamasutra. A relación das construccións co libro hindú sobre o sexo non pasa de ser unha teoría sen probar. Son un total de 22, divididos nos complexos oeste, leste e sur. O mércores achegámonos ó complexo oeste, o que congrega os templos máis representativos.

P1100194

Os Templos de Khajuraho foron construídos por orde da dinastía Chandella, entre os anos 950 e 1.050. Supoñen o meirande conxunto de templos hinduístas do país, e están considerados Patrimonio da Humanidade.

P1100185

O complexo oeste conta con 8 templos. Kandariya Mahadeva, o meirande de todos; Matangesvara, que coa súa decoradísima escada de acceso segue a supoñer un lugar de culto; Lakshama, adicado ó deus Vishnú.

P1100218

Na mesma plataforma comparten espazo Visvanatha, coas súas torres de altura descendente e os seus teitos ricamente decorados, e Nandi, que alberga no seu interior ó touro do mesmo nome e que serve de montura ó deus Shivá.

P1100189

Por último temos os templos de Chitragupta, no interior do cal observamos unha escultura de Surya, o deus do sol; Devi Jagadambi e o pequeno Varaha, que contén a estátua dun porco bravo, a encarnación do deus Vishnú.

P1100198

Todos eles contan cunha decoración extraordinaria. Sen lugar a dúbidas, a máis traballada que vin na miña vida. As figuras que decoran os templos de Khajuraho representan, por exemplo, xentes bailando. A sensación de movemento está logradísima, e o nivel de detalle é abraiante.

P1100216

Nas fachadas dos templos tamén teñen cabida os animais, predominando cabalos e elefantes. A maior escala, e preferentemente no interior dos templos, aparecen as imaxes dos deuses e das deusas, @s cales distingo pola súa apariencia metade humá metade animal.

P1100184

Mais o que máis abunda son as escenas eróticas. As representacións de parellas adicándose a labouras amatorias son secuencias que se repiten en tódolos templos. Adoptan todo tipo de posturas, proceden a todo tipo de prácticas. Nin os animais safan de ser mancillados.

P1100200

Fabulosos os Templos de Khajuraho. Ó día seguinte, xoves 14 de febreiro, puxemos rumbo a Nova Deli, dende onde debemos coller o avión de volta a casa. E aquí me atopo hoxe, venres, escribindo na recepción do hotel Maharani Palace, onde pasamos a noite, o que será o derradeiro artigo da viaxe como tal.

Mais xa haberá tempo de reflexionar sobre a fin da viaxe. Agora é tempo de darlle á India a despedida que merece. O impacto da chegada foi duro. O impacto que me fixo mudar a miña percepción tamén. Tamén o é o impacto que me provoca marchar dela de xeito prematuro, a mágoa que me queda ficar sen tempo para desfrutala en plenitude.

Así pois, o que queda claro é que a India, sobor de tódalas cousas, é un país impactante. Para o bo e para o malo. E un fantástico punto e final da nosa Volta ó Mundo.

P1100112

Isto foi todo. En pouco máis de 48 horas estarei canda tod@s vós. Antes toca a previa de Madrid, que non será calquera cousa. En canto ó blogue, despídome ata vindeiras reflexións. Grazas por seguirme. De verdade que foi un pracer.

Nova Deli e Agra. India, un mundo aparte.

Sábado 2 de febreiro. Aterramos no aeroporto de Nova Deli contra a noitiña, tras facer escala en Hong Kong. Xa escurecera por completo. Saímos da terminal e afrontamos a realidade india. Faciámolo enchidiños de consellos, advertencias e recomendacións. Os centos de visitantes deste país que nos cruzamos no camiño consideraron imprescindible alertarnos. Uns fixérano con entusiasmo, xa que a súa experiencia fora magnífica. Outros con recelo, aínda afectados, xa que a súa visita se convertera nun pesadelo. A nosa mente estaba preparada para calquera cousa.

Os principais apuntes referíanse á suciedade e caos reinante, así como ás constantes tentativas de estafa por parte de calquera cidadán, máis aló do posto que desempeñe ou do negocio ó que se adique.

Montamos nun taxi para achegarnos ó enderezo do hostel ó que lle botaramos o ollo por internet. Os dous apuntes principais anteriormente mencionados fixéronse patentes de inmediato. Transcorridos uns minutos de traxecto, o conductor comezou a deter o vehículo para falar con varias persoas. Estaba en plena actuación, e a súa interpretación deixaba bastante que desexar. Alegando unha suposta feira local, lamentou non poder achegarnos ó noso destino, e tentou encomendarnos a unha oficina de turismo claramente ilegal para que eles nos facilitasen nova hospedaxe. Non caímos. Pagámoslle ó taxista a metade do acordado e procuramos habitación pola nosa conta.

Nova Deli. Para gustos hai cores.

Nova Deli. Para gustos hai cores.

E en tal procura evidenciamos a outra advertencia na que tódolos nosos conselleiros coincidían. Nova Deli presenta a faciana dunha cidade que acaba de sufrir as consecuencias dun tsunami. Beirarrúas levantadas e cubertas de lama. Lixo acumulado en tódolos recunchos alcanzando alturas abraiantes. Edificios, novos e antigos, soterrados baixo dunha espesa capa de pó, e salpicados dun estraño pero noxento fluído por aquel entón descoñecido para nós. Quixen pensar que a escuridade, pode que ata o cansanzo estaban a condicionar a miña impresión. Instalámonos no Cama Guest House. Foi aquí onde me enterei, xa que non puidera seguilo de ningunha das maneiras, da derrota do Celta en Pamplona, nun partido desastroso dos nosos rapaces. Os resultados non acompañan e o xogo tamén comeza a abandonarnos. A situación complícase. Hai que seguir apoiando.

P1090744

Logo de non pegar ollo a causa dunha serie de variados, constantes, estridentes e surrealistas ruídos pola noite, amencimos coa intención de busca-lo xeito de abandonar aquela cidade e o destino para elo. A noite anterior quixera atrubuír á falta de luz a miña impresión sobre Deli. Polo día, o tráfico tanto de peóns coma sobre rodas faise insufrible por caótico e masificado. O ruído multiplícase por mil, e a suciedade simplemente se fai máis visible. Satisfeitos, aínda que sen telas todas connosco tras merca-los billetes de tren para Agra ó rexidor dunha oficina turística que semellaba non ternos estafado, dimos unha volta por Nova Deli.

O caos é perfecto. As motocicletas circulan por rúas nas que os peóns caben con dificultade. Os cláxons, contínuos, sobrepóñense uns ós outros, coma retándose a ver cál soa máis alto. Xentes ciscadas no chan ateigan as rúas mendigando, ennegrecidas por unha suciedade insoportable. Completamos o xiro a unha estructura circular que acolle un complexo comercial, e metímonos nun parque. Éste, de tamaño considerable, só conta cun acceso, custodiado por militares e un arco detector de metais. O fluxo de xente é constante. Os pitidos do arco tamén. Ninguén se detén. Dentro, o patrimonio a custodiar son un par de xardíns e unha fonte cuspindo chorros de auga. E lixo. Cantidades inverosímiles de lixo.

Xente, motos... caos por todas partes.

Xente, motos… caos por todas partes.

O luns de mañá, billetes en man, que resultaron ser verdadeiros, montamos no tren que nos había levar á cidade de Agra, sede do mausoleo máis coñecido do mundo: o Taj Mahal. Por recomendación de Vane e Marcos, con quen tiñamos pensado xuntarnos antes de que a odisea do visado deixase en dúas semanas a nosa xira india, aloxámonos no Saniya Palace. O prezo era bo, as habitacións amplas e limpas, algo isto último moi a valorar no país no que nos atopabamos, e a azotea era unha xoia. Contaba cun restaurante onde degustar a riquísima cociña india, e permitía o desfrute dunhas privilexiadas vistas ó Taj Mahal. Foi no Saniya onde xuntamos o que previsiblemente será o último equipo do que sexamos parte na Volta ó Mundo. Na azotea coñecimos primeiro a María e Tatín, unha parella navarra ela e zaragozano el; e máis tarde a Marcos e Manu, dous compañeiros de viaxe que concertaran o seu encontro por internet para a ocasión, mallorquín o primeiro e xiennense o segundo.

María e Tatín.

María e Tatín.

Marcos.

Marcos.

Manu.

Manu.

Trala excelente conexión na azotea saímos a cear por Agra adiante. Logo da cea chegou a cervexa, e con ela unha nova tentativa de calote por parte dos indios, variando os prezos da oferta inicial á hora de cobrar. De camiño ó hostel unímonos á celebración dunha voda na rúa. Bailamos ó son das notas que emitía un equipo de música co que xa lles gustaría ós de Metallica contar para os seus directos, e en presenza do noivo, engalanado e a lombos dun cabalo branco, o cabalo branco de Agra.

O martes mercamos os billetes para o que sería a continuación do noso roteiro: Varanasi. María e Tatín seguían canda nós, Manu e Marcos desviábanse do noso camiño. Pero aínda nos quedaban un par de xornadas xuntos, e a primeira delas investímola en visitar Fatehpur Sikri. Situada 37 quilómetros ó suroeste de Agra, Fatehpur Sikri é unha cidade que data do século XVI. Na actualidade consérvanse treitos da muralla, e as dúas construccións principais: a Mesquita e mailo Palacio Imperial.

Arco de acceso á Mesquita.

Arco de acceso á Mesquita.

Á primeira accédese pasando baixo unha impoñente porta en forma de arco inmenso, conectado ós soportais que dan forma ó cuadrilátero da Mesquita. Dentro do patio, feita de mármore branco en contraste co vermello da arenisca do resto da mesquita, e ubicada contra a dereita, atópase a tomba de Salim Chishki, o xeque que profetizou ó emperador do momento a construcción do complexo.

Tomba de

Tomba de Shalim Chishki.

De alí trasladámonos ó Palacio Imperial. Non entramos debido ó prezo da entrada e á hora que era. Fatehpur Sikri estaba a piques de pechar as súas portas. Toda a visita fixémola en compaña de dúas persoíñas moi especiais. Tan especiais que fixeron que mudase o meu xeito de percibir a India.

O Palacio Imperial fotografiado dende fóra.

O Palacio Imperial fotografiado dende fóra.

Camiñando hacia a cidade, entre os innumerables “guías” que nos ofreceron os seus servizos, achegáronsenos dous meniños. Ambolosdóus de dez anos. El foise cara adiante co resto da expedición. Ela, Soni, fixo o percorrido ó meu carón.

Soni e maiilo seu irmán.

Soni e maiilo seu irmán.

Con dez aniños falaba un inglés case perfecto. Sabía o italiano, castelán e francés precisos para facer a visita guiada a Fatehpur Sikri, e tiña nocións de ruso e alemán. A súa madurez era pasmante. A súa lóxica, esmagante. Era coma dialogar cunha muller de trinta anos. Tan só o seu corpiño cativeiro delataba a súa verdadeira idade. A idade dunha nena de primaria. Mais Soni nunca pisara a escola. Non o fará xamáis. Foi entón, e só entón, cando se abriu a miña mente. Nese preciso intre comecei a comprender a realidade india.

Unha realidade que pode e debe resultar obvia. Mais hai ocasións nas que as árbores non che permiten ver o bosque. A miña indignación ante tanta suciedade, ruído e intentos de timo impedíame decatarme de que iso é ó que está condenada a meirande parte desta sociedade. As rúas da India están ateigadas de vidas coma a de Soni. Xentes de mentes espertas que dende que naceron non coñecen outra saída que non sexa vender souvenirs, timar ou mendigar.

P1090807

A ollada de Soni é a dunha persoa adulta. A vida obrigouna a madurar con precocidade. Mais nela aínda se albisca a inocencia da nena que é. Cando corre tralo seu irmán para devolverlle a falcatruada que a fixera rabiar. Cando ri con calquera parvada que lle deslizo. Soni non naceu para timar turistas. Seguramente ningún indio o faga. Mais o inxusto do mundo no que vivimos non deixa moita alternativa. Deixamos atrás a Soni e ó seu irmán. Despídense de nós mentres a nosa furgoneta se alonxa. Cos seus sorrisos agradécenme os cartos que lles din. Co meu pensamento agradézolles a lección que me deron.

O mércores pegámonos un madrugón ben interesante. Había que ver o albor sobre o Taj Mahal. Mais o esforzo foi en balde. Cando entramos no recinto unha espesísima brétema non permitía ver máis aló de dous palmos. Amolados, os seis fúmonos achegando a tan impresionante construcción, ata que topamos de fuciños con ela. Dende debaixo da porta de acceso ó seu interior non se apreciaba a cúpula. Dimos un par de voltas polas instalacións do complexo pregando que a néboa rematase por erguer. E así foi.

O magnífico Taj Mahal.

O magnífico Taj Mahal.

Cando a visibilidade foi suficiente, ante nós presentouse maxestuosa unha das Novas Sete Marabillas do Mundo. É unha construcción perfectamente simétrica. Cada unha das súas caras é idéntica ás outras. Non existe diferencia algunha, observes dende onde observes. Fabricado en mármore, pertence ó estilo mogol, mistura das arquitecturas islámica, persa, india e turca. Para a súa construcción, que levou 30 anos e para a que foron precisos 20.000 obreiros, pediuse consello a artistas de Italia e Persia sobre a súa decoración.

P1090900

O Taj Mahal data do século XVII, e é un mausoleo ó amor. Foi ordeado construír polo emperador Shah Jahan. Trala morte da súa esposa Mumtaz Mahal mentres daba a luz ó seu decimocuarto fillo, o emperador viuse sumido nunha espiral de dor, e con tan magnífico mausoleo quixo ofrecerlle o palacio e a coroa que non tivo en vida.

Porta pola que se accede ó complexo.

Porta pola que se accede ó complexo.

Ó pouco de terse rematado a obra, o emperador caeu enfermo. Esta circunstancia foi aproveitada polo seu fillo Aurangzeb para derrocalo. Ordeou o seu arresto no Forte de Agra, dende onde se di que Shah Jahan observaba tódolos días o Taj Mahal ata a súa morte.

P1090867

Cando ésta se produciu, Aurangzeb soterrou o corpo do seu pai ó carón do da súa esposa, rachando así coa perfecta simetría do mausoleo. Non me deades as grazas por unha nova lección gratuíta de historia -e neste caso tamén de arte- coa que vos agasallo. Dádellas ó folleto que sobre o turismo de Agra me entregaron no hostel.

O equipo ó completo co mausoleo de fondo.

O equipo ó completo co mausoleo de fondo.

Ó saír do Taj Mahal e rematar de xantar, puxemos rumbo ó Forte de Agra. Correcto, onde foi feito prisioneiro o emperador Shah Jahan. Polo camiño topamos con Christian e Laura, unha parelliña que se coñecera en Inglaterra e que levaba xa un ano fóra da casa, seis meses aforrando cartos en Australia e outros seis percorrendo o sueste asiático.

Non me deixaron metela no recinto, pero a miña estreleira non quedou sen conquista-lo Taj Mahal.

Non me deixaron metela no recinto, pero a miña estreleira non quedou sen conquista-lo Taj Mahal.

El, ilerdense, tiña unha enerxía formidable. A súa alegría confundía ós indios que constantemente tratan de vender calquera tipo de produto ou servizo, que o daban por imposible. E a súa simpatía conquistoume por completo, co cal non dubidei en facelo o meu compañeiro de pallasadas o tempo que botamos xuntos.

O Forte de Agra.

O Forte de Agra.

Ela, malagueña, era un amor. Coitadiña e educada, era a administradora económica da parella. Baixo dunha profunda capa de tenrura e agarimo agochábase unha estricta negociadora cun carácter extraordinario, que saía á superficie cando tiña que facelo.

No Forte de Agra con Laura, de costas, e máis Christian, coa sudadeira verde.

No Forte de Agra con Laura, de costas, e máis Christian, coa sudadeira verde.

Cando chegamos ó Forte eramos un equipo de oito. Pouco durou o octeto -se é que existe esta palabra-, xa que Manu e Marcos debían continuar o seu camiño. E pouco durou asimesmo o sexteto -desta si que estou seguro-, xa que Tatín, María e máis no-los dous debiamos seguir o noso hacia Varanasi.

Emprazamos o reencontro con Laura e Chris á cidade da beira do Ganxes. Puxémonos en marcha. Agra quedaba atrás. E con ela, a miña limitada perspectiva da India. Todo grazas á maxistral lección que me deu unha rapaciña de dez anos, de inmensa beleza e ollada de muller. A falta de dez días para rematar a Volta ó Mundo, aínda me sorprende cánto podo aprender e quén mo pode ensinar. Ogallá non rematara nunca.

P1090905